Δύο βιβλία που με γέμισαν…

Μιας και σήμερα, έχοντας βγει από το σπίτι, πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο στη Λεμεσό. Τεράστιο! Huge! Αλλά άδειο, Η σύζυγος και η αφεντιά μου. Πήρα δύο βιβλία. Ένα αγγλικό, το «The Maidens», του συνονόματου Alex Michaelides. Και το άλλο, από έναν συγγραφέα, τον Άυγουστο Κορτώ που, είχε καιρό να γράψει και είχα διαρκή αγωνία. Είναι ένα μυθιστόρημα, το «Σταυραετός και Κούκος», από τις εκδόσεις Πατάκη (φωτογραφία).

Πάρτε μια γεύση από το οπισθόφυλλο:

«Για χρόνια θα ιστορούσαν τον γυρισμό της Σμαρώς στον Σταυραετό…

Δύο χωριά δεμένα με άσβεστο μίσος. Δύο νέοι που κλέβονται, και γυρεύουν την τύχη τους στο σκοτάδι της κατοχικής Αθήνας. Και έπειτα; Κανείς δεν ξέρει τι γίνηκε, εκτός απ’ τη Σμαρώ, που το 45 στον Σταυραετό με δύο μωρά παιδιά – μα μόνο το ένα είναι του Μηνά, του Κούκου που την έκλεψε.

Όμως τα μυστικά του παρελθόντος, τα ψέματα της επιβίωσης, θα στοιχειώσουν το μέλλον όλων τους.

Απ’ τη μία, το μοναστήρι για τα ορφανά κορίτσια.

Κι απ’ την άλλη, ένας γάμος σαν κλωστή που βαστάει δύο πεπρωμένα».

Πραγματικά, ένα βιβλίο μαχαιριά. Μια ιστορία για τους απλούς ανθρώπους, που ποτέ δεν είναι απλοί. Μια ιστορία για την Ελλάδα – τη σκληρότητα και την ομορφιά της. Τιμή €19,75

Το δεύτερο, είναι το «The Maidens», του συνονόματός μου (αλλά μόνο ως εδώ!) Alex Michaelides.

«Τα Κορίτσια (σ.σ.: Εγώ θα έλεγα Κορούδες!) είναι η πιο αποκλειστική και εκλεκτή ομάδα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, της οποίας τα μέλη επιλέγονται από τον χαρισματικό καθηγητή ελληνικής τραγωδίας, Έντουαρντ Φόσκα. Όταν μια από τις Κορίτσια δολοφονείται, η θλιμμένη νεαρή θεραπεύτρια Μαριάννα Άντροου επιστρέφει στην ειδυλλιακή πανεπιστημιούπολη όπου κάποτε ήταν και η ίδια φοιτήτρια». Αυτό, €17,95

Επανέρχομαι. Το βιβλιοπωλείο είναι αχανές. Τα «μεγάλα» δεν είναι του γούστου μου. Στην Ελλάδα αγοράζω βιβλία από τη γειτονιά μου. Το μαγαζί λέγεται «Sporos» και το έχουν δύο πολύ ευγενικές κορούδες, που πάντα μου προτείνουν, εκτός από αυτά που αγόρασα και άλλο ένα. Τις πιο πολλές φορές, αυτό «το ένα» με ενθουσιάζει.

Εννοείται ότι οι κοπέλες έχουν διαβάσει πολύ…

Υστερόγραφο και επίλογος από ένα κείμενο που ξεχώρισα από το αφιέρωμα που έκανε τον Ιούνιο-Αύγουστο (1985-1986) για την λογοτεχνία και τέχνη στην Κύπρο το περιοδικό «Λέξη». Ξεχώρισα  και ολοκληρώνω αυτό το μικρό αφιέρωμα με ένα απόσπασμα του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο «Από τις Πλάτρες του Μεσοπολέμου στον Αττίλα του ’74». Το συγκεκριμένο τεύχος αγόρασα από τα βιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι για €3,00. Λοιπόν:

«Η οικογένειά μου δεν είχε ιδιαίτερη καλλιτεχνική παράδοση, αν και από την πλευρά της μητέρας μου υπήρχε κάποια μουσική καλλιέργεια και αγάπη για την τέχνη. Διαβάζαμε όμως πάρα πολύ. Τα σημαντικότερα μυθιστορήματα τα διάβασα μεταξύ 12-17 ετών. Και, βέβαια, η καλλιτεχνική μου τροφή, από μικρή ακόμη ηλικία, ήταν ο κινηματογράφος. Γεννήθηκα σε ένα σπίτι, που η ταράτσα του ήταν πάνω από ένα θερινό κινηματογράφο, βουβό φυσικά εκείνη την εποχή. Όταν οι γονείς μου έβγαιναν έξω τα βράδια, φαίνεται πως η κοπέλα που με φρόντιζε ανέβαινε στην ταράτσα και έβλεπε σινεμά, διότι θυμάμαι ταινίες που πρέπει να τις είδα όταν ήμουν δύο ή τριών ετών – κατόπιν φύγαμε απ’ αυτό το σπίτι. Για μένα η πραγματικότητα που αντίκριζα πάνω στο πανί ήταν πολύ πιο σημαντική από την άλλη».