«Πανάκριβες» για τη Χαμάς οι «διακοπές» του αλ-Αραμπίντ

Η σύλληψη του Μουΐν αλ-Αραμπίντ είναι σοβαρό πλήγμα για τον μηχανισμό εσωτερικού ελέγχου της Χαμάς και την οργάνωση εν όλω.

Αποκαλύπτει, όμως, παράλληλα, ότι και οι δυνατότητες των παλαιστινιακών ομάδων που το Ισραήλ επιχειρεί να στρέψει εναντίον της ίσως να είναι μεγαλύτερες απ’ όσο πιστεύεται.

Τον πήγαν «διακοπές» στο Ισραήλ. Όχι με διαβατήριο, βαλίτσα και εισιτήριο επιστροφής, αλλά τραυματισμένο, ζωντανό και με όσα μυστικά κουβαλά στο κεφάλι του.

Ο Το Ισραήλ δεν έχει ανακοινώσει το όνομά του· ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ επιβεβαίωσε μόνο τη σύλληψη «ανώτερου τρομοκράτη της Χαμάς».

Παλαιότερη ανάρτηση της «κυβέρνησης της Γάζας» τον παρουσίαζε ως αντισυνταγματάρχη και διευθυντή Εσωτερικής Ασφάλειας. Αυτό ταιριάζει και με όσα μεταδίδουν σήμερα ισραηλινές πηγές, οι οποίες τον αποκαλούν «αρχηγό της Σιν Μπετ της Χαμάς». 

Η ουσία; Διηύθυνε τον μηχανισμό αντικατασκοπείας, εντοπισμού συνεργατών του Ισραήλ, παρακολούθησης αντιπάλων και εσωτερικού ελέγχου.

Και δυνητικά μπορεί να αποκαλύψει πρόσωπα, κρησφύγετα, διαδρομές, επικοινωνίες και δίκτυα. Σήμερα δε, υπάρχουν άλλες μέθοδοι για να τον κάνουν οι ανακριτές να μιλήσει.

Δεν γνωρίζουμε ποιος τον συνέλαβε. Ισραηλινά μέσα μιλούν για Παλαιστινίους που συνεργάζονται με το Ισραήλ ενάντια στη Χαμάς, ενώ παλαιστινιακές πηγές μιλούν για ισραηλινή ειδική δύναμη. Καμία ένοπλη ομάδα εντός της Γάζας δεν ανέλαβε την ευθύνη — και δεν υπήρχε και λόγος να το κάνει.

Ένας άγνωστος αριθμός ατόμων εισχώρησε στη δυτική Πόλη της Γάζας και αποχώρησε με τον τραυματισμένο στόχο υπό ισραηλινή αεροπορική κάλυψη. Η επιχείρηση ήταν αναμφιβόλως ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία για το Ισραήλ και ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση για τη Χαμάς: ο άνθρωπος που εντόπιζε διεισδύσεις έπεσε θύμα μίας.

Πώς μπορεί η εξέλιξη αυτή να αλλάξει τα πράγματα; 

Θεωρητικά, μπορεί να σκληρύνει τη στάση της Χαμάς, η οποία απορρίπτει την ιδέα του αφοπλισμού της και αντιπροτείνει έναν σταδιακό αφοπλισμό, αποκλειστικά από παλαιστινιακό φορέα. Ο λόγος είναι εμφανής: κανένας Παλαιστίνιος αξιωματούχος από τη Γάζα, όπου το 40% υποστηρίζει τη Χαμάς, ή από τη Δυτική Όχθη, όπου τα ποσοστά υποστήριξης είναι πολύ υψηλότερα, δεν θα συγκρουστεί με τη Χαμάς ούτε θα πει πού έχει κρύψει οπλισμό για το μέλλον η τρομοκρατική οργάνωση.

Διότι η Χαμάς δεν επιδιώκει διάλογο ουσίας με κανέναν. Είναι μια οργάνωση φανατικών η οποία δηλώνει ότι θα μάχεται μέχρι να σφάξει τους Εβραίους και η οποία, το κυριότερο, πιστεύει πως αυτό που κάνει είναι θέλημα του «Αλλάχ». Μιλάμε για έναν όχλο όντων που βρίσκονται σαφώς εγγύτερα σε όλα τα άλλα είδη παρά στον άνθρωπο.

Η Χαμάς φοβάται επίσης ότι, εάν παραδώσει τον οπλισμό της, οι πέντε ένοπλες ομάδες που την αντιμάχονται θα μπουν σε μια διαδικασία εκκαθαρίσεων των τρομοκρατών της. Ευχής έργον θα ήταν, μόνο που η Χαμάς δεν υπολείπεται ευφυΐας. Λογικής υπολείπεται. Οι οργανώσεις αυτές είναι τοπικοί, συχνά οικογενειακοί σχηματισμοί, με πρώην στελέχη της Φατάχ και της Παλαιστινιακής Αρχής, εναντίον των οποίων η Χαμάς διέπραττε επί χρόνια φρικτά εγκλήματα, αλλά και με πρόσωπα του κοινού ποινικού δικαίου· άλλωστε, και ο υπόκοσμος στη Γάζα έχει τις προτιμήσεις του. Αυτές, όμως, έχουν ως πλεονέκτημά τους την ισραηλινή υποστήριξη: όπλα, πληροφορίες, χρήματα, drones και ασφαλείς βάσεις.

Υπολογίζεται ότι όλες μαζί διαθέτουν από μερικές εκατοντάδες έως περίπου χίλιους ενόπλους. Και αυτό που έγινε σήμερα δείχνει ξεκάθαρα τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν. Με ισραηλινές πληροφορίες και αεροπορική κάλυψη από drones μπορούν να στήσουν ενέδρα, να σκοτώσουν ή να απαγάγουν έναν στόχο της Χαμάς. Δεν μπορούν να κρατήσουν μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, να κυβερνήσουν τη Γάζα ή να αντικαταστήσουν πολιτικά τη Χαμάς.

Όχι, τουλάχιστον, τη Χαμάς με τον οπλισμό που της έχει απομείνει σήμερα. Εάν τον παραδώσει, όμως…

Ο αλ-Αραμπίντ είναι πλέον στα χέρια του Ισραήλ. Η Χαμάς γνωρίζει πως κάποια στιγμή θα πει πολλά, ακόμη και αν δεν θέλει να το κάνει. Και εδώ προκύπτει το εφιαλτικό δίλημμα για τους τρομοκράτες: θα παραμείνουν αμετακίνητοι, γνωρίζοντας ότι το Ισραήλ θα χαρτογραφεί και θα μαθαίνει όλα όσα δεν ήξερε για την υποδομή της στη Γάζα μέχρι να δοθεί η ευκαιρία στις ομάδες αυτές να επιτεθούν εναντίον της με ισραηλινή κάλυψη, ή θα αναγκαστούν να συνθηκολογήσουν και να αφοπλιστούν, προκειμένου να αποφύγουν τόσο αυτό το ενδεχόμενο όσο και τις στοχευμένες επιθέσεις του Ισραήλ;

Κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια τι θα προτιμούσε το Ισραήλ. Η ουσία είναι πως, μετά τη σύλληψη του αλ-Αραμπίντ, η προτίμησή του δεν έχει τόση σημασία, αφού και τα δύο σενάρια είναι πολύ καλά για την Ιερουσαλήμ.