Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
ΜΕ απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου τον Ιούλιο του 2026, καταργήθηκαν για γονείς και συζύγους αγνοουμένων τα εισοδηματικά κριτήρια για παροχή κατ’ οίκον φροντίδας. Πρόκειται για μια σωστή απόφαση, η οποία και είχε καθυστερήσει πολύ. Αυτής της αντιμετώπισης θα έπρεπε να ετύγχαναν οι συγγενείς αγνοουμένων από τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή. Θα έπρεπε το κράτος να σταθεί δίπλα τους και να τους στηρίξει.
Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Κοινωνικής Πρόνοιας, Τίνα Παύλου, η οποία ανακοίνωσε τα πιο πάνω μετά από συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, ανέφερε παράλληλα, ότι τέθηκε εισήγηση για μεταφορά στο Υφυπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας της ευθύνης για ομάδες ανθρώπων που έχουν επηρεαστεί από τα γεγονότα του 1974. Κι αυτή η κίνηση κρίνεται σωστή, καθώς όταν υπάρχει ένας κρατικός οργανισμός, φορέας που ασχολείται με τα συγκεκριμένα θέματα, τούτο προφανώς και θα λειτουργεί πιο αποτελεσματικά. Αντί, δηλαδή, να υπάρχει κατακερματισμός αρμοδιοτήτων και ενδεχομένως και δυσκολία στο συντονισμό.
ΣΤΗΝ κοινοβουλευτική Επιτροπή συζητήθηκε και το θέμα των βιασμών από τους Τούρκους, στη διάρκεια της εισβολής. Πρόκειται για ένα ζήτημα, το οποίο παρέμεινε για δεκαετίες στο σκοτάδι. Ωστόσο, μετά από διάφορες πρωτοβουλίες το θέμα τέθηκε προς συζήτηση και ρίχθηκε φως. Βρέθηκε στο προσκήνιο. Πρόκειται για ένα έγκλημα πολέμου, το οποίο κακώς δεν αναδείχθηκε αμέσως μετά την εισβολή. Κακώς δεν επιδιώχθηκε να τιμωρηθεί η κατοχική δύναμη, που διέπραξε εγκλήματα πολέμου στην Κύπρο. Υπήρξε μια διακρατική προσφυγή στο Συμβούλιο της Ευρώπης, αλλά δεν δόθηκε, δυστυχώς, συνέχεια. Ούτε και η Τουρκία βρέθηκε στο εδώλιο.
ΕΙΝΑΙ πρωτίστως σημαντικό αυτό που η Υφυπουργός ανέφερε: Αναγνώρισε ότι το κράτος απέτυχε διαχρονικά να φροντίσει την ψυχική υγεία ανθρώπων που τραυματίστηκαν από τα γεγονότα του 1974, σημειώνοντας ότι πολλοί όχι μόνο δεν έτυχαν της αναγκαίας φροντίδας αλλά απομονώθηκαν.
ΤΟ θετικό είναι πως τώρα θα υπάρξουν ενέργειες, που θα στοχεύουν στο να βγουν οι πληγωμένοι ψυχικά άνθρωποι από την απομόνωση. Έστω και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, είναι σημαντικό. Όπως συναφώς ανέφερε, ποτέ δεν είναι αργά. Τουλάχιστον θα γίνουν κινήσεις και ενέργειες, που θα «αποζημιώνουν» τους ανθρώπους αυτούς, έστω και 52 χρόνια μετά.
ΤΟ κράτος τους χρωστά και πρέπει να δράσει. Και θα πρέπει να δράσει αμέσως. Στην προκειμένη περίπτωση, ο χρόνος πιέζει και πρέπει να μην υπάρχει άλλη καθυστέρηση.
