Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μου μίλησε για την άνοια και για τη νόσο Αλτσχάιμερ, όπως τη ζει ο σύζυγός της που έχει διαγνωστεί με την ήπια μορφή της ασθένειας και όπως τη βιώνει η ίδια, ως ο άνθρωπος που μοιράζεται μαζί του τη ζωή της, αλλά και ως φροντίστριά του. Η μαρτυρία της συνδέεται, βέβαια, με την Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ που είναι η 21η Σεπτεμβρίου κάθε έτους, αλλά δόθηκε με τον όρο της ανωνυμίας,αφού το ταμπού και το κοινωνικό στίγμα για την ασθένεια αυτή, δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί στον τόπο μας – πολύ περισσότερο γιατί η ίδια δεν έχει ακόμα αποδεχτεί την κατάσταση σταδιακής αποδιοργάνωσης της προσωπικότητας του συζύγου της.
Να πω ότι πρόκειται για μια δυναμική γυναίκα που υπηρέτησε για πολλά χρόνια σε σημαντικά δημόσια αξιώματα και συνεχίζει να εργάζεται, ενώ, παράλληλα, φροντίζει τον σύζυγό της. «Νιώθω πολύ μεγάλη πικρία και απογοήτευση», μου είπε, «γιατί τον αγαπώ πολύ, είναι ο άνθρωπος που παντρεύτηκα και είμαστε μαζί για 50 χρόνια… και τα τελευταία 2-3 χρόνια που διαγνώστηκε με άνοια, είναι πολύ σκληρά για μένα και δεν έχω ακόμα αποδεχτεί την κατάσταση». Κοντοστάθηκα στο ζήτημα της ανωνυμίας και τη ρώτησα γιατί επιμένει σε αυτήν. «Δεν μου αρέσει να λυπούνται τον άντρα μου ή εμένα», μου είπε και πρόσθεσε: «Το τελευταίο διάστημα λόγω της ασθένειας του, δουλεύω τις περισσότερες ώρες από το σπίτι, για να μην τον αφήνω μόνο του. Μπορεί το πρόβλημά του να άρχισε λίγο πιο νωρίς, αλλά δεν το αντιλήφθηκα στην αρχή, γιατί ήμουν και πολύ απασχολημένη με τη δουλειά μου.
Για παράδειγμα, άρχισε να ξεχνά τη μέρα της γιορτής του και νόμιζε ότι ήταν η δική μου γιορτή. Άρχισε να ξεχνά τις επισκέψεις κάποιων στενών μας φίλων στο σπίτι, που ενώ μας επισκέπτονταν πολύ συχνά, τους ρωτούσε γιατί χάθηκαν και δεν έρχονται πια να μας επισκεφθούν… Δύο φορές τη βδομάδα, πάει για κάποιες ώρες σε μονάδα ημερήσιας θεραπευτικής φροντίδας. Και πηγαίνει εκεί με ταξί, αφού δεν μπορεί πια να οδηγήσει το δικό του αυτοκίνητο, γιατί χάνει τον προσανατολισμό του.
Με πονάει πολύ η κατάσταση του, γιατί ο άντρας μου ήταν ένας επιτυχημένος επαγγελματίας με πολιτικά, κοινωνικά και γενικά πνευματικά ενδιαφέροντα και με αφοσίωση στη δουλειά του. Συνέχισε να εργάζεται και μετά την αφυπηρέτηση του, αλλά δεν μπορεί πια να το κάνει… και ξέρω ότι η δουλειά του τον έκανε ευτυχισμένο. Του είπα ότι θέλω να μου δίνει ο Θεός δύναμη και υπομονή και ότι ενόσω ζω και αναπνέω, θα είμαι δίπλα του»…
