Το φίδι έκανε το αβγό ή το αντίθετο;

Οι νεοναζί ψευτοπατριώτες «εκκολάπτονται» από τη «δημοκρατική» διαπλοκή και διαφθορά.

Ό,τι και αν λένε, όποιες δικαιολογίες κι αν εφευρίσκουν οι διάφοροι μυστήριοι κύκλοι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ο περιορισμός, η παρεμπόδιση, η απαγόρευση της ελεύθερης έκφρασης, της άποψης και γνώμης. Η Ιστορία είναι εύγλωττη πάνω σ’ αυτό, υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν, αφού κάθε αυταρχικό, ολοκληρωτικό καθεστώς αυτήν φροντίζει να αποκλείσει πρώτα, αυτήν φοβάται πάνω απ’ όλα, είναι ο μόνος κίνδυνος που απειλεί τους δικτάτορες κάθε είδους, επισήμως… πιστοποιημένους ή ανεπίσημους.

Χαρακτηριστικές είναι και οι δικαιολογίες που επιστρατεύουν, μη εξαιρουμένων των «αριστερού» προσανατολισμού καθεστώτων παρελθόντος και παρόντος: Ότι θέτουν σε κίνδυνο την ηρεμία και την ευημερία των πολιτών (ασχέτως αν οι πολίτες πνίγονται από την πολλή «ευημερία» και τα νεύρα τους είναι κομμάτια από αυτή την «ηρεμία» που σε πνίγει), ότι βάζουν σε κίνδυνο την «επανάσταση» και τα επιτεύγματα του καθεστώτος, ότι οπλίζουν με επιχειρήματα τους εξωτερικούς εχθρούς που επιβουλεύονται (λίγο ακόμα και θα έλεγαν «ζηλεύουν») τις επιτυχίες τους.

Αλλά και στα λιγότερο ή περισσότερο δημοκρατικά κράτη, πάντα βρίσκονται φωνές που κινδυνολογούν για την «ανεξέλεγκτη» ελευθερία της έκφρασης – αν είναι ελεγχόμενη, τότε δεν είναι ελεύθερη, δεν υπάρχει δυνατότητα να εκφράζει κανείς τα πιστεύω του; Τα επιχειρήματά τους τα γνωρίζουμε καλά πια: Από τη δολοφονία χαρακτήρων και τη σπίλωση υπολήψεων ώς τα πιο ακραία, εκείνα που μιλούν για απειλή της δημοκρατίας από «ακραίες απόψεις». Όμως η δημοκρατία απειλείται πραγματικά από τις δικές τους ακραίες απόψεις, εφόσον κάθε περιορισμός της έκφρασης οδηγεί στην ατιμωρησία – αυτήν επιδιώκουν ουσιαστικά, επειδή η απουσία τιμωρίας οδηγεί στην ασυδοσία.

Τα περισσότερα σημερινά δημοκρατικά καθεστώτα είναι αυτά του λεγόμενου «ελεύθερου» καπιταλιστικού κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι οι ελευθερίες που απολαμβάνουν οι πολίτες είναι εν μέρει κατ’ όνομα – όσο χρειάζεται για να μην ξεσπούν ενοχλητικές αντιδράσεις. Είναι θεσμοθετημένες, όμως στις συντηρητικές κυβερνήσεις κάποιοι βρίσκουν τον τρόπο να τις παρακάμπτουν στην πράξη. Τα δύο πιο αποτελεσματικά «εργαλεία» τους είναι η διαπλοκή και η διαφθορά. Ωστόσο, προκαλείται μια ανεπιθύμητη παρενέργεια: Παράλληλα με τις υγιείς αντιδράσεις των πολιτών, υποδαυλίζεται η ανάπτυξη ακροδεξιών και ολοκληρωτικών τάσεων από σχετικούς κύκλους. Αυτοί, επενδύοντας στις αντιδράσεις, εκμεταλλεύονται την απογοήτευση των πιο εύπιστων προς όφελός τους, προπαγανδίζοντας νεοναζιστικές πρακτικές τις οποίες ονομάζουν «εθνικές» και «πατριωτικές». Κατευθύνουν την οργή των πολιτών ενάντια στο σύνολο του πολιτικού δυναμικού, το οποίο χαρακτηρίζουν συλλήβδην διεφθαρμένο.

Το επόμενο βήμα έρχεται σχεδόν φυσιολογικά: Η «άρρωστη» δημοκρατία πρέπει να καταργηθεί, να τη διαδεχθεί η «επανάσταση» των γνήσιων πατριωτών η οποία, εννοείται, θα χρειαστεί να περιορίσει τον κάθε αχρείο που θέλει να λέει και να γράφει ό,τι του γουστάρει, υπονομεύοντας το έθνος και τις παραδοσιακές αξίες, όλους εκείνους που θέλουν να μας φέρουν τους τυχάρπαστους ξένους, άπιστους και εγκληματίες, να μολύνουν τα «άγια» χώματά μας και την πίστη μας, να μας πάρουν τις λίγες δουλειές που μας απέμειναν, να γεννοβολούν και να γεμίσουν τα σχολεία μας με τα κουτσούβελά τους, με δυο λόγια να εξαλείψουν τον Ελληνισμό και να μας κάνουν μειοψηφία στον τόπο μας, στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι τόσο οι αηδιαστικοί Κασιδιάρηδες και Μιχαλολιάκοι κάθε είδους, όπως οι Κύπριοι μιμητές-κλώνοι τους, ούτε ακόμα και οι «κρυφοί» σαν αυτούς μέσα στις κυβερνήσεις και στα δημοκρατικά –με ή χωρίς εισαγωγικά– κόμματα. Το πρόβλημα βρίσκεται στη διαφθορά και στη διαπλοκή που διατρέχει –λιγότερο ή περισσότερο δεν κάνει μεγάλη διαφορά– τα σημερινά καθεστώτα, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ – παντού. Αν δεν υπήρχε ο Κασιδιάρης θα τον εφεύρισκαν, ο Τραμπ είναι απότοκο αυτής της ανωμαλίας όπως ο Πούτιν σήμερα, ο Στάλιν και οι χώρες του (ανύπαρκτου) σοσιαλισμού παλαιότερα, οι χούντες στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στη Λατινική Αμερική, είτε οι «υπό κάλυψη» δικτατορίες τύπου Ερντογάν.

Οι περισσότεροι επαγγελματίες πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για την εξουσία και το πώς θα τη διατηρήσουν. Και αντί να επενδύσουν στους πολίτες, «επενδύουν» στην αλληλεξάρτηση με το κεφάλαιο, αφενός, και στον κατευνασμό (έτσι νομίζουν…) των ακροδεξιών κύκλων. Είτε με την ανοχή τους είτε υιοθετώντας τις πιο «πατριωτικές» απόψεις τους, ψευδεπίγραφες μεν, αλλά «πιασάρικες» σε ένα κοινό που άγεται και φέρεται μεταξύ έθνους, θρησκείας και παραμυθιάσματος από fake news: Από τα εμβόλια (που θα μας αλλάξουν) στις δήθεν θεραπείες νεότητας, τη μετενσάρκωση και τις άλλες ζωές, ώς τους loatki+ (που θέλουν να κάνουν τα παιδιά μας σαν αυτούς) και τη woke κουλτούρα (που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι στο καλό είναι).

Τι μπορούμε να κάνουμε, λοιπόν; Πώς θα αμυνθούμε; Δεν έχω να προτείνω τίποτα καλύτερο από αυτά που έγραφα την περασμένη Κυριακή: Περιγελάστε τους, ειρωνευτείτε τους, κάντε τους να αισθανθούν ανίσχυροι∙ μόνο έτσι ίσως μπορεί ν’ αλλάξει κάτι.

chrarv@philelefheros.com

Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 27.09.2026