Πόσοι πράγματι έφυγαν, ποιοι και… τι ήταν; 

Ο Χάιραμ Τζόνσον, ένας Αμερικανός γερουσιαστής —και όχι ο Αισχύλος, όπως συχνά γράφεται—, είχε πει κάποτε ότι η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Πουθενά στη σύγχρονη Ιστορία η ρήση δεν επαληθεύτηκε τόσο όσο στον Πόλεμο της Γάζας.

Από τις ανοησίες περί γενοκτονίας, μέχρι τα παραμύθια των μαζικών λιμών ως Αύγουστο του 2025 με τα στημένα τουρκικής επινοήσεως πλάνα πεινασμένων, αλλά και την λόγω του αντισημιτισμού, εμμονή με τους «κακούς» Εβραίους.

Την ώρα μάλιστα που η Χαμάς κρατούσε με τη βία τους πολίτες για να τους χρησιμοποιεί ως ανθρώπινες ασπίδες, έστηνε αρχηγεία κάτω από νοσοκομεία και σχολεία, εκτόξευε ρουκέτες μέσα από καταυλισμούς και έτρεχε πίσω στα τούνελ —συνολικού μήκους μεγαλύτερου από το μετρό του Λονδίνου. Την ώρα που έκλεβε πάλι με τη βία των όπλων τη βοήθεια για να την πουλά στους δικαιούχους, κάτι που και η ίδια η Παλαιστινιακή Αρχή κατήγγειλε δημόσια.

Και είναι αλήθεια πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρουν τα ΜΜΕ, με «προοδευτικούς» δημοσιογράφους να ψοφούν σε καιρούς χαλεπούς για virtue signaling, επίδειξη ηθικολογίας, απρόθυμοι να σκεφτούν τι προκαλούσε η στάση αυτή. Η οποία, είτε προερχόταν από επιτηδειότητα, είτε από ανευθυνότητα, είτε από μια κυρίαρχη στο χώρο μας “trendy” αριστερίζουσα αντίληψη και μόδα, είτε και από κοινή αμορφωσιά, έριξε λάδι στη φωτιά του αντισημιτισμού που σήμερα εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Και νερό, πολύ νερό, στο μύλο της Χαμάς, του Ερντογάν και των υπολοίπων μιασμάτων της μεγαλύτερης απειλής για το μέλλον της δημοκρατίας και του ανθρώπινου πολιτισμού: του ισλαμισμού.

Τις προάλλες το είδος μας απέτυχε οικτρά και πάλι. Η αποχώρηση αντιπροσωπειών στην ομιλία του Νετανιάχου παρουσιάστηκε, ως σεισμός. Δεν ήταν. Και ήταν «σκηνοθετημένη» από την αποστολή των Παλαιστινίων στον ΟΗΕ, η οποία είχε καλέσει, γραπτώς, τα πρόθυμα κράτη να πάρουν όσα πιο πολλά μέλη μπορούσαν. Για λόγους ευνόητους.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ φιλοξενεί 193 αντιπροσωπείες. Κάθε μέλος έχει έξι θέσεις εκεί. Συνολικά, λοιπόν, υπάρχουν 1.158 θέσεις. Συνήθως προσέρχονται μερικά μέλη ή ένα μέλος από κάθε χώρα όταν έχουν διμερείς επαφές σε επίπεδο ηγετών. Πολλά κράτη τις προάλλες δεν παρέστησαν σε όλες στις πρωινές εργασίες.

Γράφτηκε ότι 70 από το 193 κράτη αποχώρησαν. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Και έτσι να ήταν, μιλάμε για το ένα τρίτο των χωρών. Τον αριθμό μάλιστα τον έδωσε το ίδιο το Ισραήλ, διευκρινίζοντας όμως όλα τα πιο πάνω. 

Αυτή τη φορά, λ.χ., καταγράφηκαν ως «αποχώρηση» οι απουσίες νησιών της Καραϊβικής όπως οι Μπαχάμες, ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, το Τρινιδάδ, χώρες με εξαιρετικές σχέσεις με την Ιερουσαλήμ. Ακόμα και ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες, ένα κράτος με όχι καλές σχέσεις με το Ισραήλ, εξέδωσε ανακοίνωση διευκρινίζοντας ότι η αντιπροσωπεία του είχε συναντήσεις.

Ποιοι έφυγαν; Έχουμε και λέμε: Τουρκία, Τυνησία, Συρία, Αλγερία, Υεμένη, Αίγυπτος, Ιράκ, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Ιράν, Κατάρ, Λίβανος, Μαλαισία, Ινδονησία, Κουβέιτ, Μαυριτανία και Σομαλία. Στην Ευρώπη ήταν μόνο η Ισπανία και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ακόμα και η Ιρλανδία, με την οποία το Ισραήλ έχει κάκιστες σχέσεις και έχει κλείσει την πρεσβεία του, δεν έφυγε.

Από τη νότια Αμερική η Βραζιλία. Η Κολομβία —την οποία αναφέρει το Anadolu της Τουρκίας και το φερέφωνο της Ισλαμικής Αδελφότητας, το Αλ Τζαζίρα— ήταν εκεί. Για το Περού, δεν υπάρχει εικόνα, ενώ η Βενεζουέλα και η Χιλή είχαν συνομιλίες. 

Δεν έφυγαν την ώρα του Νετανιάχου όπως γράφτηκε.

Κλασικά, έφυγαν οι τελευταίες κομμουνιστικές δικτατορίες, η Κούβα και η Βόρειος Κορέα. Έφυγαν επίσης η Λιβύη, το Μπανγκλαντές, το Αφγανιστάν, το Ομάν, το Σουδάν, η Μαλαισία, η Ινδονησία, οι Μαλδίβες, το Μπρουνέι, το Πακιστάν, ο Νίγηρας, το Τσαντ και η Νιγηρία, το Τζιμπουτί και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Συνολικά, 35 χώρες αποχώρησαν επιβεβαιωμένα εκείνη την ώρα, οι 31 μουσουλμανικές. Τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο έμειναν.

Τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας —ΗΠΑ, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία και Ρωσία— ήταν εκεί. Ολόκληρη η Ευρώπη, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Ινδία, όλη η Ασία πλην των μουσουλμανικών χωρών. Ο υπόλοιπς πολιτισμένος κόσμος επίσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουν τον Νετανιάχου. Είναι εξωφρενικό και να το σκεφτεί κανείς.

Σημαίνει όμως ότι, σε μια εποχή που η ισλαμιστική αρρώστια, το βρυκολακιασμένο ζόμπι του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» —το οποίο αποδεδειγμένα ιστορικώς ευθύνεται για έως και 100 εκατομμύρια θανάτους από εκτελέσεις, μαζικές δολοφονίες και πείνα— και οι κλασικοί φασίστες, ενώνουν δυνάμεις, οι δημοκρατίες δεν διευκολύνουν την ατζέντα αυτού του τριπλού παρανοϊκού σκότους. Και ότι δεν έχουν θέση μαζί του.

Ο ολοκληρωτισμός που γοητεύει αυτό το είδος είναι το ίδιο πράγμα. Είναι η απόρριψη της δημοκρατίας για να έρθει κάτι που είναι ανελεύθερο και σκοτεινό.

Είτε αυτά είναι οι πρωτόγονες δοξασίες τσοπάνηδων στη Αραβική Έρημο τον έβδομο αιώνα, είτε οι «φυλετικές καθαρότητες» ενός παρανοϊκού δικτάτορα, είτε είναι ο «ταξικός πόλεμος» είτε η όποια άλλη ανωμαλία του ανθρώπινου μυαλού.

Ας πούμε ότι ήταν 40 οι χώρες. Και ήταν όλες και με τους έξι εκπροσώπους τους. Μιλάμε για μια -ισχυρή- εικόνα 240 τόσων ανθρώπων, που εγώ δεν εντόπισα τόσους στο βίντεο. Αλλά ΟΚ, ας πούμε ότι τόσοι ήταν. Συνολικά, 240 επί συνόλου 1.158 δυνητικά, με τις πλείστες των χωρών, όπως φαίνεται και στα πλάνα, να διατηρούν έστω τη μονομελή εκπροσώπηση.

Το επικοινωνιακό κόλπο της Παλαιστινιακής Αρχής πέτυχε. Αυτή είναι η δουλειά της. Κανείς, άλλωστε, δεν ανέπτυξε το πολιτικό marketing τόσο όσο οι Παλαιστίνιοι.

Εδώ είναι που γυρνάμε στη ρήση του Τζόνσον. Και πόλεμος χωρίς ψέματα όλων των συμμετεχόντων δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει. Ωστόσο, αυτό το χωρίζουν έτη φωτός από την παραποίηση της αλήθειας συνειδητά και με πρόθεση, από τους υπόλοιπους.

Μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνουν οι μουλάδες του Ιράν, ο Ταγίπ, η Βραζιλία του Λούλα, οι Ταλιμπάν, η Βόρεια Κορέα και τα φασιστοειδή όλων των αποχρώσεων.

Αυτό που «δεν μπορώ να καταλάβω» είναι πώς τόσοι άλλοι υιοθετούν το αφήγημα ενός show 240 ατόμων και το παρουσιάζουν ως αλήθεια. Ειδικά εμείς, επαγγελματικά.