Δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν λύνεται

ΟΙ Ηνωμένες Πολιτείες με μια  λυτή, ανακοίνωση, επισημοποίησαν το τέλος της στρατιωτικής εμπλοκής τους στο Ιράκ. Με αυτό τον τρόπο έκλεισαν ένα μεγάλο κεφάλαιο, που ως γνωστό είχε ανοίξει πριν 23 χρόνια, όταν Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο  Τζορτζ Μπους ο νεότερος.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ έγινε χωρίς τυμπανοκρουσίες. Καμία τελετή δεν έγινε. Κανείς δεν ήθελε να δώσει πανηγυρικό χαρακτήρα. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ,  Σον Παρνέλ, έκανε διά της δήλωσής του γνωστό, ότι οι τελευταίοι Αμερικανοί στρατιώτες αποχώρησαν (την περασμένη Τετάρτη) από την αεροπορική βάση του Αρμπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο Παρνέλ έκανε λόγο για «ορόσημο» που ανοίγει τον δρόμο για μια «πιο φυσιολογική και ισορροπημένη σχέση ασφαλείας».

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ Πρόεδρος, όπως συνηθίζει, παρουσίασε την εξέλιξη αυτή ως νίκη των ΗΠΑ. «Είχα την επιλογή να μείνω ή να φύγω και ένιωσα, χωρίς αμφιβολία, ότι ήταν καιρός η Αμερική να πάει σπίτι», έγραψε ο Τραμπ σε ανάρτησή του.

ΤΟ κόστος ενός πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε το 2003, είναι μεγάλο. Ιδιαίτερα σε ανθρώπινες ζωές. Αυτές έχουν σημασία και όχι οι δαπάνες σε όπλα και στρατιωτικές επιχειρήσεις.

ΓΙΑΤΙ αναφερόμαστε σε όλα αυτά; Πρώτο, γιατί οι εξελίξεις έχουν διαδραματισθεί στην ευρύτερη περιοχή μας. Δεύτερο, επειδή αφορά την ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή. Τρίτο, επειδή είναι πρόδηλο πως κάθε φορά που επιλύεται ένα διεθνές ζήτημα, επιβεβαιώνεται πως μπορεί να γίνει τούτο και σε άλλες περιοχές. Όπως για παράδειγμα στη δική μας περίπτωση. Κυρίως γιατί το Κυπριακό παρουσιάζεται ως ένα άλυτο πρόβλημα.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα. Η επίτευξη συμφωνίας είναι απόρροια πολιτικής βούλησης και διάθεσης. Στην περίπτωση του Ιράκ υπήρξε βούληση και πολιτική απόφαση από τους εμπλεκόμενους. Κυρίως από τους Αμερικανούς, που έχουν σταθμίσει τα δεδομένα και αποφάσισαν να κλείσουν αυτό το ανοικτό ζήτημα.

ΣΤΗΝ Κύπρο η εδραιωμένη θέση ότι το Κυπριακό δεν λύνεται, είναι αποτέλεσμα της στάσης και των σχεδιασμών της κατοχικής Τουρκίας. Εμείς σημειώνουμε πως όλα τα προβλήματα λύνονται, όπως το πρόσφατο παράδειγμα του Ιράκ. Φτάνει να υπάρχει βούληση.

Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ από το Ιράκ συμφωνήθηκε το 2024, επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν, και υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, παρόλο που οι ΗΠΑ διεξάγουν, ως γνωστό, πόλεμο εναντίον του γειτονικού Ιράν.

ΣΤΗΝ Κύπρο γιατί όχι; Επειδή η Τουρκία δεν θέλει. Θεωρεί ότι δεν εξυπηρετεί στα συμφέροντά της. Μπορούν, όμως, τα συμφέροντα της να «αναποδογυριστούν» και να την οδηγήσουν σε αλλαγή πλεύσης. Να αντιμετωπίσει σωστά τα δεδομένα και να αποχωρήσει από την Κύπρο. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

ΑΝ η Τουρκία σταθμίσει τα δεδομένα και θεωρήσει πως το κόστος από τη συνέχιση της κατοχής θα είναι μεγαλύτερο από την αποχώρηση από το νησί, τότε μπορούν να υπάρξουν ανατροπές. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει αυτόματα.