Γιατί να σταματήσουμε στη Μακαρίου;

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Μια νέα πράξη ανεβαίνει στο δράμα της λεωφόρου Μακαρίου της Λευκωσίας. Του πολύπαθου αυτού δρόμου που έκλεισε για ανάπλαση, άνοιξε ξανά με περιορισμούς στην κυκλοφορία και προτεραιότητα στους πεζούς και τώρα βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο να επιστρέψει στην πλήρη κυκλοφορία των ιδιωτικών οχημάτων. Γιατί; Επειδή σε αυτόν τον δρόμο των 650 μέτρων εντοπίζουν οι αρμόδιοι το πρόβλημα της ερήμωσης του κέντρου της πρωτεύουσας. Και η λύση που προτείνουν; Τα αυτοκίνητα! Καφκικό; Για εμάς, ίσως. Για τους αρμόδιους, μάλλον όχι και τόσο.

Κι όλα αυτά σε μια πόλη που εδώ και περισσότερη από μια δεκαετία τα malls μεταφέρουν σημαντικό μέρος της εμπορικής δραστηριότητας προς την περιφέρεια. Που τα απρόσιτα ενοίκια και τιμές πώλησης κάνουν όλο και δυσκολότερο να κατοικήσει κάποιος και να δραστηριοποιηθεί στο κέντρο. Που η πόλη επεκτείνεται πια μέχρι το Δάλι και την Κοκκινοτριμιθιά. Που τα πανεπιστήμια δημιουργήθηκαν εκτός του πυρήνα, που οι νέοι μετακομίζουν όλο και πιο κοντά στην ύπαιθρο. Και τώρα περιμένουμε από τον φοιτητή, τον μαθητή, τον εργαζόμενο να διανύσει μισή και πλέον ώρα για να φτάσει στη Μακαρίου για να κάνει τι; Να πιει έναν καφέ ή να ψωνίσει σε μια αλυσίδα που πιθανότατα βρίσκει πέντε λεπτά από το σπίτι ή τη δουλειά του;

Σε συζήτηση με θέμα «Δημιουργώντας μια συμπεριληπτική πόλη», που συνδιοργανώθηκε από τους Φίλους της Γης και τον Δήμο Λεμεσού, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας 2026, ο αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Κύπρου Σωκράτης Στρατής παρουσίασε μια άσκηση των φοιτητών του με αφορμή τη Μακαρίου. Σύμφωνα με αυτήν, ένα εμπορικό κέντρο αντιστοιχεί, σε όρους εμπορικής επιφάνειας, περίπου σε μιάμιση Μακαρίου. Με δύο μεγάλα εμπορικά κέντρα, η Λευκωσία έχει ουσιαστικά δημιουργήσει εκτός κέντρου τρεις «Μακαρίου» που ανταγωνίζονται την πραγματική. Στα πλαίσια της ίδιας συζήτησης, ο Πάρης Νικολάου, λέκτορας και επικεφαλής του Εργαστηρίου Συγκοινωνιακής Μηχανικής του ΤΕΠΑΚ, έθεσε μια ακόμα ενδιαφέρουσα παράμετρο στο ζήτημα. Την πολιτική κουλτούρα. Όπως ανέφερε, «Έχω δει ανθρώπους υψηλά ιστάμενους να μου λένε ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι οι υποδομές, ότι χρειάζεται περισσότερους δρόμους, ανισόπεδους δρόμους. Και να το βλέπω αυτό από ανθρώπους που παίρνουν αποφάσεις!».

Ποιο είναι, λοιπόν, το όραμα των πολιτικών μας για την Κύπρο του μέλλοντος; Αν στοχεύουμε σε μια χώρα που θα μοιάζει όλο και περισσότερο με το Κατάρ, την Κίνα και το Ντουμπάι των πολλών λωρίδων και των τεράστιων εμπορικών κέντρων, ας το πούμε ξεκάθαρα. Ας αφήσουμε στην άκρη τις υποκριτικές διακηρύξεις για μικροκινητικότητα, μικροκλίματα, βιώσιμη ανάπτυξη. Ίσως να είναι κι αυτή μια κάποια λύση στην «ερήμωση». Να αδειάσουμε την πόλη από ανθρώπους και να γεμίσουμε τους δρόμους με αυτοκίνητα. Για να χορταίνει κίνηση το μάτι! Κι αφού ανοίξουμε τη Μακαρίου, μπορούμε να συνεχίσουμε προς την ίδια κατεύθυνση. Γιατί να σταματήσουμε εκεί; Να ανοίξουμε και τη Λήδρας. Και την Ονασαγόρου. Να περνούν τα αυτοκίνητα από το Πάρκο Αθαλάσσας και το Πάρκο Ακαδημίας. Και τον Πεδιαίο! Να απαγορεύσουμε όχι μόνο τα σκούτερ, αλλά και τα ποδήλατα. Και τους πεζούς. Γιατί να τους εκθέτουμε σε κίνδυνο; Να φτιάξουμε κι άλλες γέφυρες, κι άλλες λωρίδες, κι άλλους παρακαμπτήριους.

Όσο χιουμοριστικό κι αν το επιχείρημα αυτό φαντάζει, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε πως η διεθνής εμπειρία στις μεταφορές έχει εδώ και χρόνια καταγράψει το φαινόμενο. Ονομάζεται «induced demand» και αναφέρει πως όταν αυξάνεται η οδική χωρητικότητα, μειώνεται αρχικά ο χρόνος μετακίνησης, αλλά η ευκολότερη οδήγηση μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον ζήτηση για αυτοκίνητο και ακόμα περισσότερους δρόμους αποκλειστικά για αυτά. Μέχρι να μη μείνει ούτε σπιθαμή για τίποτα άλλο. Και αν γεμίσουν κι αυτοί; Να κατασκευάσουμε κι άλλους. Ιπτάμενους!

Ελεύθερα, 4.10.2026