Η άλλη 7η Οκτωβρίου: αυτή που η Δύση δεν κατάλαβε

Τρία χρόνια μετά από εκείνη την εφιαλτική ημέρα, το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα της 7η Οκτωβρίου δεν αφορά καν το Ισραήλ. Αφορά τη Δύση.

Η Χαμάς εισέβαλε εκείνο το πρωί στο Ισραήλ για να το γονατίσει. Να καταστρέψει την αίσθηση ασφάλειας, να προκαλέσει περιφερειακή ανάφλεξη, να ακυρώσει την πορεία εξομάλυνσης του Ισραήλ με τον αραβικό κόσμο και, σύμφωνα με την ίδια της την ιδεολογία, να κάνει ένα ακόμη βήμα προς την εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους. 

Η περιφερειακή έκρηξη στην κλίμακα που επιδίωκε δεν ήρθε και το Ισραήλ, όσο βαθιά κι αν τραυματίστηκε, δεν κατέρρευσε.

Ανασυντάχθηκε, πολέμησε και περιόρισε δραματικά τις επιχειρησιακές δυνατότητες της Χαμάς. Αναλύσεις του αμερικανικού Combating Terrorism Center at West Point (CTC), του Κέντρου για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας στην Ακαδημία του West Point καταλήγουν επίσης ότι η επίθεση απέτυχε να προκαλέσει τον γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο που η οργάνωση ήλπιζε να πυροδοτήσει. 

Υπάρχει όμως ένα πεδίο στο οποίο η 7η Οκτωβρίου πέτυχε πολύ περισσότερα απ’ όσα ίσως είχαν φανταστεί ακόμη και οι εμπνευστές της: τη Δύση.

Δεν χρειάστηκαν άρματα μάχης ούτε ρουκέτες. Χρειάστηκαν εικόνες από τον πόλεμο, fake news, λέξεις, συνθήματα για τα μυαλά και τα αυτιά αδαών και ανενημέρωτων διψασμένων για ηθικολογικούς δεκάρικους στα social media αλλά και η ήδη υπάρχουσα προθυμία ενός μέρους της δυτικής κοινωνίας να ερμηνεύσει μια σφαγή Εβραίων όχι μέσα από τα μάτια των θυμάτων αλλά μέσα από τα «ελαφρυντικά» των δολοφόνων τους.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ο χρόνος. Υπήρξε έκρηξη των αντισημιτικών περιστατικών αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου – ανήμερα και την επομένη των σφαγών – πριν ακόμη το Ισραήλ αρχίσει εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα.  Ανάμεσα μάλιστα σε πανηγυρισμούς.

Στη Βρετανία, καταγράφηκαν 4.296 περιστατικά, αριθμός-ρεκόρ, ενώ ακόμη και το 2024 παρέμειναν στα 3.528, σχεδόν διπλάσια κατά μέσο μήνα από τα επίπεδα πριν από την επίθεση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχαμε 9.354 αντισημιτικά περιστατικά το 2024, το υψηλότερο επίπεδο στην ιστορία στα χρονικά. 

Αυτό έχει σημασία. Διότι καταρρίπτει την εύκολη εξήγηση ότι όλα άρχισαν ως αντίδραση στις εικόνες από τη Γάζα. 

Ένα κομμάτι της Δύσης δεν περίμενε καν τη Γάζα. Οι Εβραίοι δέχονταν επιθέσεις επειδή… Εβραίοι είχαν μόλις σφαγιαστεί.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη κληρονομιά της 7ης Οκτωβρίου.

Η Χαμάς είναι τέκνο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η συγγένεια αυτή δεν είναι χαρακτηρισμός· είναι ιστορικό γεγονός. 

Το ευρύτερο ισλαμιστικό νόσημα όμως δεν χρειάζεται να υιοθετεί την επιχειρησιακή δομή της Χαμάς για να αξιοποιεί πολιτικά αυτό που εκείνη δημιούργησε. 

Η ίδια η γαλλική κυβέρνηση, σε έκθεσή της για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το πολιτικό Ισλάμ, περιγράφει μια στρατηγική κοινωνικής και θεσμικής διείσδυσης που επιδιώκει σταδιακά τη δημιουργία μιας παράλληλης ιδεολογικής πραγματικότητας. 

Οι μαζικές ταραχές των «μαθητών» στη Γαλλία είναι το πιο πρόσφατο.

Εδώ ακριβώς η Δύση αποδείχθηκε ευάλωτη.

Σε πανεπιστήμια, δρόμους, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κομμάτια της δημόσιας συζήτησης, η λέξη «Χαμάς» μπορούσε να εξαφανιστεί πίσω από έναν ωκεανό ευφημισμών, ενώ ο Σιωνισμός μετατρεπόταν σταδιακά από πολιτική ιδέα σε ύβρη. 

Δεν ήταν κάθε διαδήλωση αντισημιτική ούτε κάθε κριτική στο Ισραήλ μίσος για τους Εβραίους. Δημιουργήθηκε ένα περιβάλλον στο οποίο ο αντισημιτισμός απέκτησε ξανά κοινωνική άδεια, ως «αντισιωνισμός» εναντίον των Εβραίων. Όλων των Εβραίων, αδιάκριτα. Και πλέον αυτό είναι. Αυτή τη φορά ντυμένος με το λεξιλόγιο της «αντίστασης», της «αποαποικιοποίησης» και της «δικαιοσύνης».

Αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο από έναν τρομοκράτη με ένα όπλο.

Το Ισραήλ ξέρει ότι έχει εχθρούς. Έχει στρατό, υπηρεσίες πληροφοριών και σύνορα. Η Δύση, αντίθετα, δυσκολεύεται ακόμη και να αναγνωρίσει την ιδεολογική επίθεση όταν αυτή χρησιμοποιεί το δικό της λεξιλόγιο, τα δικά της πανεπιστήμια και τις δικές της ελευθερίες.

Ίσως λοιπόν η μεγάλη ειρωνεία της 7ης Οκτωβρίου να είναι αυτή: η Χαμάς δεν κατάφερε να καταστρέψει το Ισραήλ. Κατάφερε όμως να αποκαλύψει πόσο εύκολο είναι να μπει μέσα στη Δύση μια ιδεολογία που η ίδια η Δύση αρνείται ακόμη να ονομάσει.

Και σε αντίθεση με το Ισραήλ, η Δύση δεν έχει ακόμη καταλάβει ότι δέχθηκε επίθεση και αλώνεται. Και ούτε φαίνεται να είναι σε θέση να το καταλάβει.