Σαν τα μαλλιά μου τα σαντρέ, σαντρέ!

Περνούσαν από το στέκι της για καφεδάκι και σάντουιτς που έφτιαχνε σε ολόφρεσκα ψωμάκια. Εκτός από το κλασσικό χαλλούμι-λούντζα, η σπεσιαλιτέ της ήταν το ρόστο που έκανε καθημερινά η ίδια. Ετοιμάζοντάς τα έπιανε την κουβέντα με τους πελάτες, για τον καιρό, τα παιδιά, την ακρίβεια, τη «δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού» και την «επιστροφή όλων των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες», σύμφωνα με το παραμύθι που εξακολουθούν να μας σερβίρουν οι πολιτικοί.

Τα σάντουιτς της έγιναν γνωστά από στόμα σε στόμα σε όλο το νησί. Η φήμη και η χάρη τους διαδόθηκε παντού, κυρίως όταν άρχισαν κι οι διαφημίσεις-αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο κόσμος έκοβε χιλιόμετρα παρακάμπτοντας από την πορεία του για να κάνει ένα σταθμό στο σαντουιτσάδικό της. Η δουλειά αυξήθηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν προλάβαινε ούτε να ψήσει η ίδια το εξαίσιο ρόστο της, οπόταν και άρχισε να αγοράζει έτοιμο, βιομηχανοποιημένο.

Το φορτηγάκι-κουζινούλα γέμισε πλέον με υπαλλήλους που δεν προλαβαίνουν να ετοιμάζουν τα σάντουιτς και τους καφέδες ενώ η ίδια ανέλαβε αποκλειστικά τον ρόλο της ταμία. Είναι τόση η δουλειά πια που δεν έχει χρόνο να κουβεντιάσει με τους παλιούς πελάτες, που αν ζητήσουν πληροφορίες για τη μεγάλη ποικιλία που διαθέτει το σαντουιτσάδικο θα τους πει «θκιαβάστε την ταμπέλλαν, πού να κάτσω να σας τα εξηγώ» έστω κι αν εκείνη την ώρα είναι οι μόνοι πελάτες. Τα σάντουιτς έχουν πάρει εγγλέζικες ονομασίες όπως “Cyprus Special” ή “The Four Seasons”. Η εγγλέζικη ονομασία ανεβάζει σε άλλο επίπεδο το μαγαζί όπου όχι μόνο χάθηκε η προσωπική επικοινωνία, αλλά πληρώνεις και με πιστωτική κάρτα μόλις δώσεις την παραγγελία, αναμένοντας με ένα μηχανάκι-πομπό στο χέρι, το οποίο θα κτυπήσει όταν αυτά θα είναι έτοιμα.

Σε πέντε μόλις λεπτά κτυπά ένα κουδούνι σαν συναγερμός και το ηλικιωμένο ζευγάρι σηκώνεται τρομαγμένο από το τραπέζι.

-Συναγερμός έπιασεν φωθκιά;.

-Έτοιμα τα σάντουιτς σας.

Τους φωνάζει η κυρία Ευθαλία.

Προς τι λοιπόν, όλη αυτή η ιεροτελεστία με το μηχανάκι αφού το ζευγάρι μάλιστα κάθεται ακριβώς απέναντί της; Πλέον όμως τηρείται ένα πρωτόκολλο που δίνει κύρος στη μικρή της επιχείρηση γι’ αυτό και δεν το παρακάμπτει με τίποτα. Πάει η εποχή που έγραφε απάνω στη βουτυρόκολλα το περιεχόμενο και γνώριζε τον κάθε πελάτη με το μικρό του όνομα.

Η κυρία Ευθαλία κουράστηκε πολύ στη ζωή της, δουλεύοντας στο σπίτι και κάνοντας επιπλέον τα σάντουιτς για να πληρώνει τα φροντιστήρια των παιδιών της. Τώρα ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί πίσω από την ταμειακή της μηχανή όπου με τα νύχια βαμμένα με τζελ κτυπά τους αριθμούς. Το περήφανο χοντρό της φρύδι έχει αντικατασταθεί με τατουάζ, κατόπιν συμβουλής της αισθητικού της, που της πρόσθεσε και συνθετικές βλεφαρίδες. Τα μαλλιά ακολούθησαν κι αυτά τα trends της μόδας, ξανθά-σαντρέ, ισιωμένα στην τρίχα.

Ούτε με το αεράκι κινούνται όπως εξάλλου τα αρυτίδωτα μέτωπα που έχουν χάσει κάθε γραμμή έκφρασης η οποία μαρτυρά τα γέλια και τα κλάματα, τις χαρές ή τις λύπες που έζησε ο κάθε άνθρωπος. Οι ρυτίδες είναι οι δρόμοι που διασχίσαμε στη ζωή και όλα τα χρόνια που είχαμε την τύχη να ζήσουμε. Είναι ευλογία να μεγαλώνεις, να γερνάς και να αποδέχεσαι την εικόνα σου με το πέρασμα του χρόνου.

Παλιά μετροφυλλούσαμε lifestyle περιοδικά στην αίθουσα αναμονής ενός ιατρείου ή στο κομμωτήριο. Τώρα που έχουν γίνει κι αυτά διαδικτυακά, τα κοιτάμε από τις οθόνες του κινητού μας. Μας παρακινούν να αλλοτριωθούμε φυσικά και ψυχικά. Οι ζωές μας τείνουν να γίνουν κι αυτές διαδικτυακές, είμαστε αυτό που αναρτούμε, οι φωτογραφίες μας με τα μαλλιά μας τα σαντρέ και το ατσαλάκωτο πρόσωπο. Μοιάζουμε με κέρινα ομοιώματα όπως αυτά του Μουσείου Madame Tussauds, για τα οποία ο χρόνος σταματά τότε που αυτά κατασκευάστηκαν. Πρόσωπα «ανοξείδωτα, που δεν σκουριάζουν με τίποτα».

Είκοσι χιλιάδες Kύπριοι πέταξαν στην Αθήνα για τη συναυλία της Άννας Βίσση. Μέσα σε μισό αιώνα τουρκικής κατοχής, ουδέποτε συγκεντρώθηκε συνολικά τέτοιος αριθμός ανθρώπων σε συλλαλητήρια, αντικατοχικές εκδηλώσεις ή διαδηλώσεις. Ούτε όταν έγινε το ιστορικό «κούρεμα» και οι καρναβαλιστές παρελαύναν χορεύοντας «κετελαπόγκο» στη λεωφόρο Μακαρίου στην «Εδώ Λεμεσός».

Το σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» που γράφαμε σε τοίχους και το αυτοκόλλητο που κολλούσαμε στο τζάμι του αυτοκινήτου με το αιματοβαμμένο μοιρασμένο νησί φαίνεται να ξεχάστηκε κι αυτό. Το σερβίρουν ενίοτε οι πολιτικοί όταν πλησιάζουν εκλογές κραυγάζοντας «Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», κάτι που δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι αλλά ξέρουν πως έχει πέραση και τραβά τους ψηφοφόρους.

Το σαντουιτσάδικο παρέμεινε έκλεισε για ένα τριήμερο.

Στο τζάμι έγραφε «Κλειστό λόγω της συναυλίας της Άννας Βίσση».

«Αυτή η αγάπη είναι / Με της καρδιάς τα χρώματα βαμμένη /

Τα ανεξίτηλα / Που δεν ξεβάφουνε ποτέ / Με ήλιο και οξυζενέ

Σαν τα μαλλιά μου τα σαντρέ / Σαντρέ.»