Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Η πρόσφατη διαπίστωση του Προέδρου της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ), Γεώργιου Παπαγεωργίου, κατά την παρουσίαση της Ετήσιας Έκθεσης για το 2025, αποτυπώνει μια απογοητευτική πραγματικότητα, γνώριμη από τα προηγούμενα χρόνια, αν όχι και δεκαετίες. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, η εικόνα παραμένει αποκαρδιωτική. Οι βαθμολογίες ακολουθούν σταθερά ανοδική πορεία από το 2023, όταν επιχειρήθηκαν διορθωτικές παρεμβάσεις και υποσχόμενες μεταρρυθμίσεις. Ουσιαστικά, διολισθαίνουμε ξανά στην παλιά, βολική τακτική: σχεδόν όλοι να αξιολογούνται ως «εξαίρετοι», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Το φαινόμενο αυτό αποδεικνύει ότι, όσο κι αν αλλάζουμε νομοθετικά πλαίσια, όσο κι αν διαφημίζουμε «εκσυγχρονισμούς» και «τομές», προσκρούουμε διαρκώς στο ίδιο ανυπέρβλητο εμπόδιο: τις βαθιά ριζωμένες και επίμονα αναπαραγόμενες νοοτροπίες. Σχεδιάζουμε και εξαγγέλλουμε με στόμφο μεταρρυθμίσεις, υποτίθεται για να θεραπεύσουμε χρόνιες στρεβλώσεις. Στην πράξη, όμως, επιστρέφουμε στις ίδιες παθογόνες καταστάσεις: στην ήσσονα προσπάθεια, στην ισοπέδωση και στην απροθυμία ουσιαστικής αξιολόγησης.
Πίσω από αυτή τη στασιμότητα, αν όχι και την οπισθοδρόμηση, κρύβεται, φυσικά, η αθάνατη κομματοκρατία. Αυτή κι αν ζει και βασιλεύει. Με τις αδιάλειπτες παρεμβάσεις και την πελατειακή της λογική, παραμένει προσηλωμένη στην υπονόμευση κάθε έννοιας αξιοκρατίας, όσο κι αν επιχειρεί να εμφανιστεί με καινούργιο προσωπείο. Η ουσία παραμένει η ίδια: η αριστεία υποβαθμίζεται σε τυπική διαδικασία, ενώ η πραγματική προσφορά και η ικανότητα εξισώνονται με τη μετριότητα. Όταν το σύστημα επιβραβεύει σχεδόν εξίσου τους πάντες, παύει να αξιολογεί ουσιαστικά, να βελτιώνει και, κυρίως, να εμπνέει.
Η διαρκής αλλαγή συστημάτων στο όνομα μιας ακόμη υποσχόμενης μεταρρύθμισης δεν έχει ουσιαστικό νόημα, όταν η νοοτροπία που καλούνται να αλλάξουν παραμένει βουτηγμένη στους υπόνομους του συμβιβασμού. Γιατί καμία θεσμική αλλαγή δεν μπορεί να αποδώσει, όταν εκείνοι που καλούνται να την εφαρμόσουν εξακολουθούν να υπηρετούν τις ίδιες παλιές πρακτικές.
Η πιο οδυνηρή συνέπεια αφορά, βέβαια, το μέλλον της ίδιας της χώρας: τους νέους ανθρώπους. Τα νέα μυαλά, που βλέπουν τις πόρτες της αξιοκρατίας κλειστές και τα κριτήρια επαγγελματικής ανέλιξης παραμορφωμένα, απογοητεύονται. Άξιοι επιστήμονες και επαγγελματίες αναγκάζονται να αναζητήσουν στο εξωτερικό τις ευκαιρίες που δεν βρίσκουν στην πατρίδα τους, αφήνοντάς την φτωχότερη σε ταλέντο, ιδέες και προοπτική.
Αν δεν αποφασίσουμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της κομματικής προστασίας και της βολικής ισοπέδωσης, καμία μεταρρύθμιση δεν πρόκειται να μας σώσει. Θα συνεχίσουμε να αλλάζουμε νόμους και συστήματα, αφήνοντας τις παθογένειές μας αλώβητες. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στην έλλειψη μεταρρυθμίσεων, αλλά στην απροθυμία να αλλάξουμε νοοτροπίες. Και όσο αυτές παραμένουν βουτηγμένες στη λάσπη, κάθε μεταρρύθμιση θα κινδυνεύει να παρμείνει στα χαρτιά.
