Έγνοια της Πινδάρου είναι το 2028 και το ομολογούν

Ας γυρίσουμε μερικούς μήνες πίσω, ίσως και έναν χρόνο. Θυμόμαστε όλοι μια καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια της Πινδάρου να πείσει πως ό,τι έκαναν ο Νίκος Χριστοδουλίδης και η Κυβέρνησή του είχε προεκλογική σκοπιμότητα. Η επωδός ήταν σταθερή, σε δημόσιες δηλώσεις και σε κομματικά πηγαδάκια: έγνοια της Κυβέρνησης είναι οι εκλογές του 2028. Ακόμα και τη δουλειά του εξαμήνου της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ την έβαζαν σε αυτό το καλούπι.

Ο κουρνιαχτός που σήκωσε η Πινδάρου είχε κι αυτός τη σκοπιμότητά του. Μόλις καταλάγιασε, φάνηκε καθαρά ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος: το ίδιο το 2028 που καταλόγιζαν στην Κυβέρνηση.

Μετά το σοκ της περασμένης Πέμπτης, με την άτακτη αποχώρηση της προέδρου του κόμματος από τη διαδικασία επιλογής του υποψηφίου της παράταξης, η Πινδάρου βάλθηκε να μας παρουσιάσει την απόφαση της Αννίτας Δημητρίου ως ηρωική πράξη, που όλοι οφείλουν να χειροκροτήσουν όρθιοι.

Χθες, το λεγόμενο συμβούλιο παρακολούθησης κυβερνητικού έργου, που συγκρότησε η ίδια, έκανε τα αποκαλυπτήρια της στρατηγικής που ακολουθούσε όλο αυτό το διάστημα η Πινδάρου. Ο τίτλος της ανακοίνωσης: «Ενωμένοι, με σχέδιο διακυβέρνησης για το 2028». Και για να μη μείνει αμφιβολία, το συμβούλιο σημειώνει ότι «από την πρώτη ημέρα» εργάστηκε «για την ατζέντα των βουλευτικών και για την στρατηγική του ΔΗΣΥ προς τις προεδρικές του 2028».

Έγνοια της Πινδάρου είναι το 2028 και πλέον το ομολογούν.

Οι πολιτικές και οι πρακτικές της ηγεσίας του ΔΗΣΥ τους τελευταίους μήνες υπηρετούσαν έναν στόχο: την επιστροφή στην εξουσία. Κάθε θέση, κάθε κριτική, κάθε ανακοίνωση κρινόταν με ένα μόνο κριτήριο: αν φέρνει το κόμμα πιο κοντά στο 2028. Και για να τον πετύχουν, δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν οτιδήποτε περνά από το χέρι τους.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο 2028, που δεν γράφεται σε ανακοινώσεις: το 2028 της ηγεσίας. Αν ο Φεβράρης του 2028 αποδειχθεί επανάληψη του 2023, η σημερινή συναγερμική ηγεσία θέλει να έχει καλύψει τα νώτα της, ώστε το αποτέλεσμα των προεδρικών, σε 16 μήνες, όποιο κι αν είναι, να μην την αγγίξει. Και όταν λέμε ηγεσία, εννοούμε την προεδρία του κόμματος, όχι οποιαδήποτε άλλη θέση.

Εν ολίγοις, για την Αννίτα Δημητρίου το 2028 μετρά πρώτα ως ημερομηνία στην οποία πρέπει να επιβιώσει πολιτικά: να διατηρήσει την προεδρία του ΔΗΣΥ και, κατ’ επέκταση, της Βουλής. Όλα τα άλλα που λέγονται και γράφονται είναι εκ του περισσού, για ένα στενό κομματικό ακροατήριο που δεν ξεπερνά τα όρια του κτηρίου της Πινδάρου.

Η ίδια ανακοίνωση έχει κι ένα ακόμα αξιοπρόσεκτο σημείο: «Θέτουμε ισότιμα στη διάθεση όλων το έργο, τις αναλύσεις και τις προτάσεις μας, ώστε ο υποψήφιος που θα επιλέξουν τα μέλη να ξεκινήσει με ολοκληρωμένο τεκμηριωμένο σχέδιο».

Πρόκειται για μια αγωνιώδη προσπάθεια της συναγερμικής ηγεσίας να δείξει ότι ο πρώτος λόγος παραμένει δικός της. Στην ουσία, η Πινδάρου θέλει ο υποψήφιος που θα αναδείξουν οι εσωκομματικές διαδικασίες να υιοθετήσει το πρόγραμμα που ετοίμασαν η Α. Δημητρίου και οι συνεργάτες της. Κι αυτός είναι ένας τρόπος να θωρακιστεί: όποιος κι αν βγει υποψήφιος, θα κουβαλά το δικό της σχέδιο.

Και γιατί άραγε ο Αβέρωφ Νεοφύτου ή ο Γιώργος Παμπορίδης να περιμένουν από την Αννίτα Δημητρίου και την παρέα της να τους ετοιμάσουν προεκλογικό πρόγραμμα; Δεν μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι, με τους δικούς τους συνεργάτες;

Ολοκληρωμένο και τεκμηριωμένο σχέδιο, λοιπόν, αλλά η ανακοίνωση δεν περιέχει ούτε μία πρόταση. Προφανώς τις κρατούν για μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα δείξουν ότι έχουν τις λύσεις. Γιατί φοβούνται ότι, αν τις πουν σήμερα, θα τις αντιγράψει η Κυβέρνηση!

Αυτός ήταν από την αρχή ο στόχος της ηγεσίας της Πινδάρου: να κερδίσει τις προεδρικές του 2028, εκμεταλλευόμενη τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει ο τόπος. Αυτό που για μήνες χρέωνε στην Κυβέρνηση, το ομολογεί τώρα η ίδια.