Ποια θα είναι η επόμενη μέρα στην Πινδάρου;

Στην πολιτική, τα πάντα είναι μεταβλητά. Γεγονότα, συγκυρίες και πρόσωπα μπορούν να ανατρέψουν πλήρως το σκηνικό και να φέρουν τα πάνω κάτω. Η ιστορία, άλλωστε, μπορεί να γραφτεί με πολλούς τρόπους. Και το πώς θα διαμορφωθεί η επόμενη μέρα στην Πινδάρου ενδέχεται να εξαρτηθεί και από την πορεία προς το 2028 και τις προεδρικές εκλογές. Μέχρι τότε, βεβαίως, μπορεί να υπάρξουν και ενδιάμεσοι σταθμοί στην πολιτική διαδρομή του κόμματος.

Ένα, ωστόσο, είναι το δεδομένο: σήμερα, ο ΔΗΣΥ βρίσκεται ενώπιον μιας από τις δυσκολότερες, αν όχι της δυσκολότερης, στιγμές της ιστορίας του.

Οι προεδρικές εκλογές του 2023 άφησαν μια βαθιά χαρακιά στην ιστορία του κόμματος. Αυτό είναι γεγονός. Ευθύνη έχουν και οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, τόσο για τις επιλογές τους, όσο και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η σύγκρουση.

Μεγαλύτερη, ίσως, ήταν η ευθύνη για τη διαχείριση της περιόδου μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου των εκλογών. Μια περίοδο κατά την οποία τα πάθη υπερίσχυσαν της λογικής και η πολιτική κρίση υποτάχθηκε, σε μεγάλο βαθμό, σε χουλιγκάνικα ένστικτα αντί να καθοδηγείται από νηφάλια σκέψη. Κι όλα αυτά από ανθρώπους μιας παράταξης που διακηρύσσει ότι έχει ως παντιέρα τον πολιτικό ρεαλισμό.

Η ευθύνη, ωστόσο, της σημερινής ηγεσίας της Πινδάρου αρχίζει από τότε. Από την πρώτη κιόλας μέρα ανάληψης των καθηκόντων της.

Παλινδρομήσεις, αντιφατικές επιλογές και αλλοπρόσαλλες τακτικές. Από το φλερτ με το Προεδρικό μέχρι το περιβόητο συνέδριο και την απόφαση για αναστολή της ιδιότητας μέλους των υπουργών της Κυβέρνησης. Μια διαρκής εναλλαγή θέσεων, μια πολιτική τού «μια ζέστη, μια κρύο» και ένας πολιτικός λόγος που δεν κατάφερε να πείσει ούτε για τη συνέπεια ούτε για την στρατηγική του.

Κι όμως, παρά τα λάθη και τις αντιφάσεις, το κόμμα και η ηγεσία του πήραν μια δεύτερη ευκαιρία. Ο κόσμος του ΔΗΣΥ τούς έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, αναδεικνύοντας το κόμμα πρώτο και προσφέροντάς του ποσοστά υψηλά για τα δεδομένα της εποχής.

Από τη νύχτα εκείνης της Κυριακής, αν όχι και νωρίτερα, φαίνεται να ξεκίνησε μια αγωνιώδης προσπάθεια διασφάλισης της Προεδρίας της Βουλής. Και αμέσως μετά, το καράβι έβαλε πλώρη για τις προεδρικές εκλογές.

Για κάποιους, μια απολύτως λογική εξέλιξη. Λογική, όμως, μόνο για όσους επιλέγουν να βλέπουν την επιφάνεια και όχι την ουσία.

Γιατί το πραγματικό μήνυμα της κάλπης δεν διαβάστηκε ποτέ σωστά. Το τελικό ποσοστό διαμορφώθηκε από τη δυναμική των 56 υποψηφίων που έδωσαν τη μάχη, από την ανησυχία ενός μέρους του εκλογικού σώματος για την απορρύθμιση του πολιτικού σκηνικού και από το φόβο για τη δημιουργία πολιτικού χάους. Συνέβαλε, ασφαλώς, και η κινητοποίηση όλων των συνιστωσών του Συναγερμού, που έσπρωξαν το άρμα προς τα εμπρός.

Άλλοι το έκαναν επειδή πίστευαν πραγματικά σε αυτή την πορεία. Άλλοι επειδή επέλεξαν να πιστέψουν στις εποικοδομητικές ασάφειες των προεκλογικών δεσμεύσεων, οι οποίες δίνονταν με τρόπο αντιφατικό, τόσο προς το Προεδρικό, όσο και προς τον Αβέρωφ Νεοφύτου.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Και αυτό έπαιξε το ρόλο του.

Η ιστορία, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Γιατί πολιτική ευθύνη δεν σημαίνει απλώς να παίρνεις αποφάσεις. Σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι το βάρος τους, να σταθμίζεις τις συνέπειες και να έχεις την πολιτική γενναιότητα να υποστηρίζεις τις επιλογές σου μέχρι τέλους.

Υπό αυτό το πρίσμα, η συζήτηση από σήμερα για ένα σενάριο δεύτερου γύρου, ακόμη και στα υψηλά δώματα της Πινδάρου, συνιστά την πιο ηχηρή παραδοχή ότι κάτι έχει πάει στραβά. Είναι, στην ουσία, η ομολογία ότι οι αρχικοί σχεδιασμοί ενδέχεται να μην αντέχουν στη δοκιμασία της πραγματικότητας. Και όταν η πολιτική διαχείριση καταλήγει σε δεύτερες σκέψεις και εκ των υστέρων αναπροσαρμογές, η επίκληση τακτικών ελιγμών δεν αρκεί για να συγκαλύψει το πρόβλημα.

Γιατί, αν υπήρχε εξαρχής σωστή πολιτική κρίση και ουσιαστική στάθμιση όλων των δεδομένων, των συσχετισμών και των παραγόντων του σκηνικού, το ερώτημα της αντοχής μέχρι τέλους θα είχε τεθεί πολύ νωρίτερα. Οι υπολογισμοί θα ήταν διαφορετικοί. Και, ενδεχομένως, διαφορετικές θα ήταν και οι αποφάσεις.