Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Υπάρχει ένα θέμα που στην Κύπρο έχει αποδειχθεί διαχρονικά εξαιρετικά χρήσιμο. Επανέρχεται όταν χρειάζεται επίκληση στο συναίσθημα και να αποκτήσει μια πολιτική συζήτηση το απαραίτητο φορτίο. Ένα ναρκωτικό που υπνωτίζει τη μνήμη και επιτρέπει στον καθένα να εξυπηρετεί τις εκάστοτε πολιτικές του σκοπιμότητες. Και, κάποιες φορές, να παρασύρει ακόμη και ένα μέρος του προοδευτικού χώρου και της ευρύτερης Αριστεράς, σε μια ιδιότυπη πολιτική μέθη. Μια μέθη ικανή να διαγράψει για λίγο τα πάντα μπροστά στην προοπτική της κοινού οράματος, με ανθισμένα λιβάδια όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι χοροπηδούν ανέμελοι προς την κοινή τους γη της επαγγελίας.
Το podcast με την Έμιλυ Γιολίτη που ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι διαφωνεί με τη χρήση του ελληνικού εθνικού ύμνου στην Κύπρο και ότι θα ψήφιζε Τουρκοκύπριο για πρόεδρο, αποτελεί μια καλή αφορμή για να εξετάσουμε το φαινόμενο, όπως και η υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου, με κεντρικό του πρόταγμα το Κυπριακό. Αντίστοιχο παράδειγμα και ο Φειδίας, που λειτούργησε για ένα διάστημα ως σύμβολο της επαναπροσέγγισης για ένα podcast με τον Τουρκοκύπριο Urban Cypriot ή για τη στιγμή που κάθισε απέναντι στον Ερσίν Τατάρ.
«Γιατί δεν βρίσκουμε τη λύση μόνοι μας; […]. Θεωρώ ότι πρέπει να συνεννοηθούμε με τους Τουρκοκύπριους, να μονιάσουμε ως λαός ώστε να ζητήσουμε αυτοδιάθεση», αναφέρει χαρακτηριστικά η Έμιλυ Γιολίτη, για να ερωτηθεί από τους ευρωβουλευτή-youtuber: «Νομίζεις θα μας αφήσει η Τουρκία;». «Γιατί, δοκιμάσαμε;», αναρωτήθηκε, ως απάντηση. Δηλώσεις, βεβαίως, που έρχονται ευθέως σε αντίθεση με δηλώσεις που προηγήθηκαν στο ίδιο podcast, στο οποίο αναφέρει ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης έκανε πολύ καλή δουλειά ως υπουργός Εξωτερικών, αλλά «δεν μπορείς, βέβαια, να κάνεις και τίποτα επειδή εξαρτούνται όλα από την Τουρκία» ή πως ο Κωνσταντίνος Κόμπος είναι αξιότατος και ένας από τους καλύτερους υπουργούς της κυβέρνησης, «αλλά είναι λίγα τα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε επειδή δεν εξαρτάται μόνο από εμάς».
Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού: Γιατί η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως δεν εξέφρασε αυτές της τις απόψεις όταν υπηρετούσε από αυτό το καίριο πόστο την Κυπριακή Δημοκρατία, τον Ιούνιο του 2020 μέχρι τον Ιούνιο του 2021; Ένα έτος που ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που είχαν συμβεί στιγματίστηκε και από ένα συμβάν που την αφορούσε άμεσα και είχε να κάνει και με τον δικοινοτισμό, που σήμερα υπερασπίζεται με τόσο σθένος. Ήταν η βίαιη καταστολή της διαδήλωσης του «Ως Δαμέ», με χρήση γκλομπ, χημικών και του «Αίαντα», με αποτέλεσμα τον τραυματισμο διαδηλωτών. Μιας διαδήλωσης που απαρτιζόταν οκτώ συλλογικότητες, ανάμεσά τους και δικοινοτικές. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι διαδήλωναν μαζί. Η κινητοποίηση είχε στο επίκεντρο τη διαφθορά, τον αυταρχισμό, την κρατική καταστολή και τη διχοτόμηση. Τα συνθήματα ήταν στα ελληνικά και στα τουρκικά. Ανάμεσά τους το «Kıbrıs’ta barış engellenemez!» («Η ειρήνη στην Κύπρο δεν μπορεί να εμποδιστεί»). Ένα κίνημα που πολεμήθηκε με έναν χείμαρρο από «πατριωτικές κορώνες», τις ίδιες που σήμερα η πρώην υπουργός θίγει, όταν χρησιμοποιούνται για να ασκήσουν κριτική στις δηλώσεις της.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Η εξαγγελία του για τις Προεδρικές του 2028 ξεκινά ουσιαστικά από το Κυπριακό: «κλειστό παράθυρο ελπίδας», «αδιέξοδα», «εθνική αφύπνιση», «πατριωτική εγρήγορση», «επανένωση της πατρίδας», «τέλος της κατοχής» και, τελικά, «ιερός αγώνας». Μόνο που πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ο ίδιος διεκδικούσε ξανά την Προεδρία, ακούγαμε από τον κ. Νεοφύτου μια διαφορετική εκδοχή της αυτής της «εθνικής εγρήγορσης», όπου σε μια εκδήλωση της Έμπας με κεντρικό θέμα τη μετανάστευση βροντοφώναζε στο πλήθος απαιτώντας «φράκτη σε όλο το μήκος της ουδέτερης ζώνης».
Είναι αυτή η εικόνα που οραματίζεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου για την επανενωμένη μας πατρίδα, όταν συμμετέχει στην ίδια κινητοποίηση με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, με κοινό αίτημα την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων; Μια έναν φράκτη που να χωρίζει το νησί από το ένα άκρο μέχρι το άλλη; Κι έχει τη δική του σημασία ότι χρειάστηκε να ερωτηθεί δημόσια ο Γιώργος Λουκαΐδης αν το ΑΚΕΛ θα μπορούσε να στηρίξει τον Αβέρωφ Νεοφύτου στις Προεδρικές του 2028. Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: «Ασφαλώς και το αποκλείω». Κι όμως, το ερώτημα τέθηκε. Γιατί το Κυπριακό έχει αυτή την παράξενη δύναμη. Να μετατρέπει μια θέση για τη λύση σε διαβατήριο πολιτικής συγγένειας.
Ένας πολιτικός άνθρωπος δεν είναι η τελευταία του δήλωση, αλλά και οι αποφάσεις που πήρε όταν είχε εξουσία. Οι σημερινές της θέσεις της κ. Γιολίτη δεν μπορούν να συζητηθούν σαν να ξεκίνησε η πολιτική της ζωή τη μέρα που κάθισε απέναντι στον Φειδία. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συμπορεύτηκε. Είναι οι πολιτικές που υπερασπίστηκε και που εξακολουθεί να το κάνει, αναφέροντας ότι «είναι λίγο άδικο που ισοπεδώνονται όλα και μιλούμε για έναν άνθρωπο (σ.σ. τον Αναστασιάδη) που κατηγορείται για διαφθορά και δεν αναγνωρίζεται το μεγάλο πολιτικό έργο που άφησε». Και ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν είναι η σημερινή του υποψηφιότητα που μιλά για επανένωση και «ιερό αγώνα». Όπως και ο Φειδίας δεν είναι μόνο ο youtuber που συναντιέται με επαναπροσεγγιστική διάθεση με Τουρκοκύπριους, αλλά ένα σύνολο πολιτικών θέσεων, επιλογών και δημόσιων παρεμβάσεων που μπορεί κάποιος με στοιχειώδη πολιτική νοημοσύνη να κρίνει στο σύνολό τους.
Το Κυπριακό μπορεί για τον καθένα από εμάς να ξυπνά διαφορετικές μνήμες, τραύματα ή προσδοκίες. Δεν είναι, όμως, το πολιτικό πλυντήριο κανενός δημόσιου προσώπου, όταν μια βολική συγκυρία τού προσφέρει την ευκαιρία να ξεγράψει όσα επιθυμεί να ξεχάσουμε.
