Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Την περασμένη Παρασκευή ο Αβέρωφ Νεοφύτου παρουσίασε τις πρώτες προεκλογικές του θέσεις, ξεκινώντας από την ενέργεια. Η διάγνωση ήταν σωστή, η λύση, όμως, λάθος. Η ακρίβεια στα καύσιμα είναι πραγματικότητα. Η αντιμετώπισή της με την άρση των ενεργειακών κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν είναι πολιτικός ρεαλισμός. Είναι το αφήγημα του Κρεμλίνου, ντυμένο με το καλάθι της νοικοκυράς.
Έχει δίκαιο για την αύξηση της τιμής του πετρελαίου και για το κόστος που φορτώνει στην κοινωνία. Έχει επίσης δίκαιο ότι τα προσωρινά μέτρα δεν αρκούν και ότι η μόνιμη απάντηση βρίσκεται στην αποθήκευση ενέργειας και στις ΑΠΕ. Σε αυτά θα συμφωνούσε οποιοσδήποτε συντηρητικός στην ΕΕ.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο ένοχος αναζητείται στις Βρυξέλλες. Η θέση ότι οι κυρώσεις πληγώνουν περισσότερο την Ευρώπη παρά τη Ρωσία, ότι η Ευρώπη «πυροβολεί τα πόδια της», δεν είναι καινούργια. Είναι βασικό επιχείρημα της Μόσχας εδώ και μια τετραετία και αγαπημένη φράση του Βίκτορ Όρμπαν και του Ρόμπερτ Φίτσο.
Σημείο εκκίνησης της εισήγησης ήταν η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ. Πάρθηκε, ωστόσο, λίγες εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, με το ντίζελ πάνω από 6 δολάρια το γαλόνι, και επικρίθηκε από το Κίεβο, από δυτικούς συμμάχους, ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς βουλευτές. Δεν είναι πρότυπο ρεαλισμού, αλλά παράδειγμα του πώς η εκλογική πίεση κάμπτει τη στρατηγική.
Μια εισήγηση, ακόμη κι αν στοχεύει στην εσωτερική κατανάλωση, πρέπει να εδράζεται σε πραγματικότητες. Η πρώτη είναι ότι η Κύπρος έχει τους λιγότερους λόγους να ζητήσει άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε τη στρατηγική που ακολούθησαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις ως προς το Κυπριακό και το διεθνές δίκαιο.
Η δεύτερη είναι ότι ένα τέτοιο αίτημα δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Οι κυρώσεις αποφασίζονται με ομοφωνία και ο Κύπριος Πρόεδρος δεν θα άνοιγε μέτωπο με τις Βρυξέλλες, που θα έβαζε τη Λευκωσία στην ίδια φωτογραφία με τη Βουδαπέστη και την Μπρατισλάβα.
Όλα αυτά ο Αβέρωφ Νεοφύτου, έμπειρος πολιτικός, τα γνωρίζει. Ούτε περιμένει ότι θα τον ικανοποιήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ξέρει όμως ότι θα τον ακούσει ο ψηφοφόρος, και σε αυτόν απευθύνεται.
Ο ΔΗΣΥ είχε ακολουθήσει, πριν από τις βουλευτικές εκλογές, σκληρή γραμμή εναντίον του λαϊκισμού και όσων ξεγελούν τους ψηφοφόρους με εύηχα συνθήματα αντί για ρεαλιστικές λύσεις. Όσα κατέκρινε τον Μάιο, πέντε μήνες αργότερα τα βρίσκει στο ίδιο του το σπίτι. Αυτό πρέπει να προβληματίσει όχι μόνο ένα κόμμα, αλλά ολόκληρη την κοινωνία: θα αφήσει τον λαϊκισμό να γίνει βασικός άξονας της πολιτικής ή θα απαιτήσει προτάσεις που μπορούν να υλοποιηθούν;
