Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
«Όταν ένας νέος περάσει από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή, έχει πλέον το δικαίωμα να… επιλέξει τον γονιό του συνειδητά, αφού έχει τη δυνατότητα να απομακρυνθεί, αν αυτός ο γονιός δεν τον άκουσε ή δεν τον στήριξε, όπως, επίσης, έχει την επιλογή να συνεχίσει να πορεύεται μαζί του», μου είπε η 26χρονη Νάταλη Μαννούρη, μεταφέροντας στον δημόσιο διάλογο μια δύσκολη πτυχή των σχέσεων γονιών και παιδιών που δεν συζητείται εύκολα στην Κύπρο.
Η Νάταλη συμμετείχε το περασμένο Σάββατο (17/10) σε συζήτηση με συντονίστρια την Ιφιγένεια Κάτσιη, εκτελεστική και επιστημονική διευθύντρια του Οργανισμού Κοινωνικής Πολιτικής και Δράσης (Social Policy and Action Organization – SPAO) στο πλαίσιο συνεδρίου που ο SPAO οργάνωσε στην Πλατεία Ελευθερίας (κάτω διάζωμα) στη Λευκωσία, ως μέρος του ολοήμερου φεστιβάλ «Erasmus+ Festival Nicosia 2026».
Η συνομιλήτρια μου πρόσθεσε ότι «όταν ένας γονέας ασκεί οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης –είτε λεκτική, είτε σωματική, είτε συναισθηματική/ ψυχολογική– δημιουργεί ένα τραύμα που συχνά “παγώνει”, όσο το παιδί είναι εξαρτημένο από αυτόν για την επιβίωσή του. Όσο το παιδί είναι μικρό, δεν έχει τα μέσα, την ανεξαρτησία ή την ψυχική ενδυνάμωση να βάλει όρια ή να απομακρυνθεί. Όμως η ενηλικίωση αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες.
Η “μέρα της κρίσης”, δεν έρχεται απαραίτητα με τη μορφή μιας εκδικητικής σύγκρουσης, αλλά με τη μορφή της συνειδητής επιλογής και της ανεξαρτησίας του παιδιού, όταν σταματήσει να υπάρχει ο έλεγχος, η εξουσία και ο παιδικός φόβος. Όταν το παιδί ενηλικιωθεί, μπορεί πλέον να θέσει όρια, ή ακόμη και να διακόψει πλήρως την επαφή, προστατεύοντας τη ψυχική του ηρεμία».
Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν διάφορα μοτίβα σχέσεων γονιών-παιδιών, μέσα στο πλαίσιο που έθεσε η Νάταλη Μαννούρη, λιγότερο ή περισσότερο τραυματικά για το παιδί, ή κάποτε και για τον γονέα. Νομίζω πως το πιο κοινό από τα μοτίβα αυτά, είναι η αποξένωση των εφήβων από τους γονείς τους και η απουσία εμπιστοσύνης στη ζωή τους, με σταθερή παράμετρο σε όλες τις περιπτώσεις, την ανάγκη των εφήβων για αγάπη και επικοινωνία.
Η κοινωνική λειτουργός, Αλεξάνδρα Ιακωβίδου, που έχει εργαστεί σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης στη Λευκωσία, μου έχει πει ότι «είναι πολύ σκληρό να βλέπεις παιδιά 15, 16 χρόνων, κυρίως χωρισμένων γονιών, να ζητούν απεγνωσμένα, αλλά μάταια, να συναντώνται συχνότερα με τον γονέα που δεν είναι στο σπίτι – συνήθως τον πατέρα. Για παράδειγμα, μια μαθήτρια που μένει με τη μάμα της, λέει επανειλημμένα στον πατέρα της, “δεν θέλω λεφτά, θέλω να σε δω!” κι αυτός της απαντά “αμάν, είσαι σαν τη μάνα σου, παράτα με”»…
