Κυπριακό: Η χρεοκοπία του διζωνικού συμβιβασμού

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Κάθε φορά που το Κυπριακό βυθίζεται στην ακινησία, επιστρατεύονται τα ίδια σωσίβια: τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η δήθεν συμφωνημένη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τα δικοινοτικά φεστιβάλ, οι φωτογραφίες των ηγετών πλάι πλάι και οι δηλώσεις περί καλού κλίματος. Μια ολόκληρη πολιτική κουλτούρα έμαθε να βαφτίζει την κινητικότητα πρόοδο και την επανάληψη της αποτυχίας επιμονή στην ειρήνη.

Να συναντιούνται οι άνθρωποι, βεβαίως. Να ανταλλάσσουν τραγούδια, βιβλία και πολιτισμό, επίσης. Αλλά από πότε η συνύπαρξη σε ένα φεστιβάλ ισοδυναμεί με πολιτική πρόοδο; Από πότε η συναυλία στη νεκρή ζώνη υποκαθιστά τη διαπραγμάτευση για τον τερματισμό της κατοχής; Και πόσες ακόμη φωτογραφίες χρειάζονται για να αντιληφθούμε ότι η καλή διάθεση δεν καταργεί τα τετελεσμένα;

Στο μεταξύ, η ΔΔΟ παρουσιάζεται περίπου ως αυτονόητος προορισμός, ανεξαρτήτως των πραγματικών συσχετισμών, των διαχρονικών τουρκικών απαιτήσεων και του περιεχομένου μιας ενδεχόμενης συμφωνίας. Δεν συζητούμε πια αρκετά τι σημαίνει, με ποιες προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει και κατά πόσο εξασφαλίζει ένα πραγματικά ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Συζητούμε μόνο πώς θα επιστρέψουμε στο τραπέζι. Λες και το τραπέζι αποτελεί από μόνο του λύση.

Και ξάφνου ο Τουφάν Ερχιουρμάν. Προτού καν αρχίσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, τίθεται ως προϋπόθεση η αποδοχή θέσεων όπως η εκ περιτροπής προεδρία. Δηλαδή, πρώτα να συμφωνήσουμε σε όσα απαιτεί η άλλη πλευρά και ύστερα να συζητήσουμε τα υπόλοιπα. Η Τουρκία, εν τω μεταξύ, παραμένει ο αποφασιστικός παράγοντας στην εξίσωση, με τις δικές της στρατηγικές επιδιώξεις και τα δικά της τετελεσμένα. Τι ακριβώς διαπραγματευόμαστε, λοιπόν, όταν οι απαιτήσεις προηγούνται της διαπραγμάτευσης;

Και μέσα σε όλα αυτά, οι επικριτές του Νίκου Χριστοδουλίδη ανακαλύπτουν ξαφνικά την πολιτική των ΜΟΕ, την οποία ο ίδιος ακολουθεί. Μα δεν ήταν οι Αναστασιάδης και Χριστόφιας που επένδυσαν στην ίδια λογική; Δεν ήταν οι ίδιες συναντήσεις, οι ίδιες επιτροπές, οι ίδιες διακηρύξεις και η ίδια προσήλωση στο πλαίσιο της ΔΔΟ; Όταν τα έκανε ο ένας, ήταν υπεύθυνος συνομιλητής. Όταν τα κάνει ο άλλος, είναι υποχωρητικός ή ανεπαρκής;

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι ποιος κρατά το τιμόνι της ίδιας πολιτικής. Είναι η ίδια η πολιτική, που γεννήθηκε αμέσως μετά την εισβολή (ή και πριν) και που επιβλήθηκε στη δημόσια σφαίρα κυρίως από το ΔΗΣΑΚΕΛ, που συντηρεί τη μη λύση, τη διχοτόμηση, τη νομιμοποίηση της κατοχής. Η πολιτική που έχει χρεοκοπήσει, η πολιτική που εξερράγη στα χέρια των μεγαλύτερων θιασωτών της: Πρώτα του Χριστόφια και έπειτα του Αναστασιάδη.

Η ειρήνη και προπαντός η απελευθέρωση δεν χρειάζονται άλλες σκηνοθετημένες στιγμές. Χρειάζονται αλήθεια, πολιτική βούληση και συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Προτάσεις εναλλακτικές και αντικατοχικές. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να γιορτάζουμε τη συνύπαρξη, στην Πύλα, στο Σπίτι της Συνεργασίας, στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά, στις Βρυξέλλες, στο σπίτι του απεσταλμένου του ΟΗΕ, την ώρα που η κατοχή θα εμπεδώνεται. Με οδοφράγματα ανοιχτά και πολλά δικοινοτικά φεστιβάλ, πάντα με την άδεια του τουρκικού κατοχικού στρατού. Μήπως αυτό είναι το όνειρό τους για την όποια λύση του Κυπριακού;