«Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν».

Δεν το ξεπέρασαν ακόμα το ΟΧΙ του 2004 οι διάφοροι κρουσμένοι. Το θυμούνται ακόμα και στην επέτειο του ΟΧΙ του 1940. Και πουλούν εξυπνάδες, ιδίως στο διαδίκτυο, αλλά και σε υποτίθεται σοβαρές εφημερίδες.

Ψάχνουν αφορμή για να βρίζουν, να βγάζουν χολή για όσους είπαν το «όχι» του 2004, χωρίς ποτέ να σκέφτονται ότι μιλούν για την πλειονότητα του λαού. Το δικό μας ΟΧΙ, γράφουν, δεν έχει σχέση με αυτό του Ιωάννη Μεταξά, διότι εμείς είπαμε ΟΧΙ στην επανένωση της πατρίδας μας και στην αποχώρηση του κατοχικού στρατού, δεν είπαμε ΟΧΙ στον κατακτητή όπως έκανε ο Μεταξάς.

Είναι αδύνατο, έστω και με την απόσταση της ιστορίας, να δεχτούν ότι είπαμε ΟΧΙ το 2004 ακριβώς για τον ίδιο λόγο που είπε ΟΧΙ το 1940 ο ελληνικός λαός. Για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Για να μην γίνουμε δουλοπάροικοι στην πατρίδα μας. Για να μην δεχτούμε το γαρνιρισμένο τελεσίγραφο του κατακτητή.

Επί τη επετείω, λοιπόν, σε όσους επιμένουν να γράφουν τις ανοητολογίες, ότι τάχα είπαμε όχι στην επανένωση της πατρίδας μας, επαναλαμβάνουμε μπας και το αντιληφθούν επιτέλους:

Θα πούμε ΝΑΙ όταν διασφαλιστεί η επιβίωση μας στον τόπο μας. Όταν δεν θα μας καλούν να υποστούμε ένα μόρφωμα εξουσίας που γυρίζει την πλάτη στα δημοκρατικά κεκτημένα και τις αξίες της Ευρώπης. Όταν δεν θα μας καλούν να γίνουμε η γενιά που ξερίζωσε τον ελληνισμό από το νησί μετά από 3.000 χρόνια κι αφού άντεξε δεκάδες κατακτητές. Θα πούμε ΝΑΙ, όταν ο κατακτητής αποχωρήσει από τα εδάφη μας και αφήσει τους κατοίκους της Κύπρου να ζήσουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι σε μια δημοκρατία που ανταποκρίνεται στον σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

Το ΟΧΙ του Μεταξά ήταν μονόδρομος, λένε. Και το δικό μας ήταν. Είναι και σήμερα μονόδρομος. Όταν το δίλημμα είναι αν θα πούμε «ναι» στην τουρκοποίηση της πατρίδας μας, ας μην το περιμένουν. Και ας μην μας θυμίζουν τους γερμανοτσολιάδες. Ας μην μας θυμίζουν τις ομάδες των ταγματασφαλιτών, που βοηθούσαν τους Γερμανούς κατακτητές στην Ελλάδα.

Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς, στη δίκη του για την εμπλοκή του στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη δήλωνε: «Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος». Στη γνωστή πολεμική ελληνική ταινία «Η χαραυγή της νίκης», ο σεναριογράφος Γιώργος Λαζαρίδης, περιγράφει τους γερμανοτσολιάδες με μια ακριβέστατη ατάκα, βάζοντας τον προδότη – συνεργάτη των ναζί να λέει: «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν».

Ακριβώς στην ίδια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Λίγοι είναι αλλά υπάρχουν, που λένε: «μας αγαπάνε οι Τούρκοι. Σαν φίλοι μας ήρθαν». Κι άλλοι τόσοι λένε: «Και αν συνεργάστηκα με τους Τούρκους το έκανα για το καλό της πατρίδος».

Ίδιοι με τους γερμανοτσολιάδες είναι. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως ως κατακτητές είναι εδώ οι Τούρκοι κι όποιος συνεργάζεται μαζί τους, όποιος θέλει να μας πείσει να τους δεχτούμε σαν φίλους, ταγματασφαλίτης είναι, τίποτε λιγότερο. Γερμανοτσολιάς. Που αποζητά τη σιωπή των υπολοίπων για να εκδηλώνει χωρίς αντίδραση τα αισθήματά του για τους κατακτητές.

Αν η σημερινή επέτειος θυμίζει κάτι από την αίγλη εκείνου του ιστορικού ΟΧΙ (και του 40 και του 04) είναι την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Θα το ξαναπούμε αν χρειαστεί. ΟΧΙ, δεν θα σιωπήσουμε μπροστά στα σχέδια της υποδούλωσής μας, δεν θα νομιμοποιήσουμε την κατοχή, δεν θα δεχτούμε ένα νέο Απαρτχάιντ στην πατρίδα μας, δεν θα ξεριζώσουμε τη μισή μας καρδιά να την ενταφιάσουμε στην Κερύνεια. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα ξεγράψουμε την ελευθερία, την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια. Τα τελεσίγραφα του εισβολέα θα βρίσκουν πάντα απήχηση μόνο στη ράτσα των γερμανοτσολιάδων. Είναι κι αυτοί κεφάλαιο της ιστορίας μας. Και θα τους κρίνει.

>Η φωτογραφία είναι από την τουρκική εισβολή, όχι από τη γερμανική. «Σαν φίλοι μας έρχονται όλοι».