Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Οι τακτικές που τη μια περίοδο κερδίζουν τίτλους και εκλογές, σε σύντομο χρονικό διάστημα οδηγούν σε ήττες και ανατροπές. Στην πολιτική αυτό είναι συχνά δύσκολα αποδεκτό, όμως το ποδόσφαιρο είναι εδώ για να μας το υπενθυμίζει.

Η Ελλάδα του Ρεχάγκελ κατέκτησε το Euro 2004 με ένα σύστημα που δύο χρόνια μετά δεν την έστειλε καν στο Μουντιάλ. Η Ισπανία του tiki-taka κυριάρχησε από το 2008 ως το 2012 και αποκλείστηκε στους ομίλους το 2014. Η τακτική δεν έγινε ξαφνικά κακή. Άλλαξαν οι αντίπαλοι, άλλαξε το γήπεδο και οι υπόλοιποι βρήκαν πώς να την αντιμετωπίσουν.

Στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 2004, όταν ο Κετσπάγια αναλάμβανε προπονητής της Ανόρθωσης, Πρόεδρος ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Είχε κερδίσει τις εκλογές ενάμιση χρόνο νωρίτερα και λίγους μήνες πριν είχε οδηγήσει τους Ελληνοκύπριους στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Το καλοκαίρι του 2008 ο Κετσπάγια οδηγούσε την Ανόρθωση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Λίγους μήνες νωρίτερα ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε μείνει τρίτος στον πρώτο γύρο των προεδρικών και το ΔΗΚΟ του Μάριου Καρογιάν στήριξε στον δεύτερο τον Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος εξελέγη.

Τον Σεπτέμβρη του 2025 η Ανόρθωση έφερε πίσω τον Κετσπάγια. Στο μεταξύ όμως πολλά είχαν αλλάξει στο ποδόσφαιρο και οι τακτικές του πλέον δεν κερδίζουν.

Ο Ζαχαρίας Κουλίας εμφανίζεται τις τελευταίες ημέρες πρωτοστάτης σε μια προσπάθεια (;) αναβίωσης της συμμαχίας ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ. Όμως δεν είμαστε στο 2002, είμαστε στο 2026. Το μόνο που ίσως παραμένει ίδιο είναι η τάση του ΔΗΚΟϊκού βουλευτή για εκδίκηση.

Για να εκδικηθεί τον Καρογιάν, ο Κουλίας υποστήριξε το 2011 τον Γιαννάκη Ομήρου για την Προεδρία της Βουλής, πληρώνοντας τίμημα τη διαγραφή του από το ΔΗΚΟ. Ο άνθρωπος που τιμώρησε τον Καρογιάν επειδή συμπορεύτηκε με το ΑΚΕΛ εμφανίζεται σήμερα κήρυκας της συμπόρευσης με το ΑΚΕΛ. Η σταθερά στη διαδρομή του δεν είναι η πολιτική γραμμή, αλλά ο αντίπαλος που κάθε φορά θέλει να εκδικηθεί.

Η επιστροφή του στο ΔΗΚΟ δεν ήρθε με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Καθοριστικός ήταν ο Χρίστος Σενέκης, που είχε θέσει την επανένταξη Κουλία ως προϋπόθεση για τη δική του επαναδραστηριοποίηση. Η επιστροφή επισημοποιήθηκε το 2016.

Δέκα χρόνια μετά, ο Κουλίας θέλει να «εκδικηθεί» τον Νίκο Χριστοδουλίδη, γιατί θεωρεί πως στις βουλευτικές του Μαΐου στήριξε στην Αμμόχωστο τον ανθυποψήφιό του, τον ίδιο Χρίστο Σενέκη. Ο Σενέκης, μετά την αποτυχία του, διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.

Από το 2002, όταν στήθηκε η συμμαχία ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ που το 2003 απομάκρυνε τον ΔΗΣΥ από την εξουσία, πολλά έχουν αλλάξει. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τις θέσεις των δύο κομμάτων για να καταγράψει περισσότερες διαφωνίες παρά συμφωνίες.

Ο Κουλίας, ωστόσο, βλέπει προοπτικές συνεργασίας. Το ποδόσφαιρο όμως υπενθυμίζει ότι η τακτική που ακολούθησαν τα δύο κόμματα πριν από ένα τέταρτο του αιώνα δεν μπορεί να παίξει μπάλα σήμερα. Το απέδειξε ο Κετσπάγια του 2008 σε σύγκριση με τον Κετσπάγια του 2025, στον πάγκο της ίδιας ομάδας.

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες ο Κουλίας, μαζί με τον Γιώργο Σολωμού, ήταν διαπρύσιος κήρυκας της αυτόνομης καθόδου του ΔΗΚΟ στις προεδρικές του 2028. Σήμερα μιλά για κοινό υποψήφιο με το ΑΚΕΛ. Το σύστημα αλλάζει, ο αντίπαλος μένει ο ίδιος: ο Χριστοδουλίδης. Πέρα από τη διάθεση εκδίκησης (του πρώτου για τις βουλευτικές, του δεύτερου γιατί, όπως λέγεται, περίμενε υπουργοποίηση), δύσκολα βρίσκει κανείς άλλη λογική εξήγηση.

Όπως δεν εξηγείται λογικά να φύγει από την Κυβέρνηση ένα κόμμα που αποτελεί τον ισχυρό της πυλώνα, για να χάσει τις εκλογές, μόνο του ή με το ΑΚΕΛ, και στη συνέχεια να γίνει δεκανίκι είτε του ίδιου Προέδρου, είτε κάποιου άλλου…