Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google«Ας ακούμε τα παιδιά και ας σεβόμαστε τα δικαιώματά τους, κάθε μέρα», έγραψε στην ιστοσελίδα του ο οργανισμός «Hope For Children» CRC Policy Centre, με την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που γιορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου κάθε έτους.
Πρόσθεσε ότι «ο Νοέμβριος είναι αφιερωμένος στα παιδιά και στο δικαίωμα τους να μεγαλώνουν με ασφάλεια και φροντίδα». Ήρθε ξανά στο μυαλό μου εκείνη η… αξέχαστη μέρα, όταν τα δίδυμα, η Μυρτώ και ο Στέφανος, ήταν εννιά χρονών, στην τρίτη τάξη δημοτικού. Είχαμε μπει στο αυτοκίνητο, φεύγοντας για το σχολείο και είπα πριν φτάσουμε, να τους κάνω μια γρήγορη εξέταση, στο μάθημα κλασμάτων στα μαθηματικά. «Βρες μου τα δύο τρίτα του εξήντα. Το ένα έκτο του τριανταέξι».
Η Μυρτώ έλαμπε εκείνο το πρωί. Της έκανα τρεις απανωτές ερωτήσεις, τις απάντησε αμέσως. Ο Στέφανος κόμπιαζε… αναδευόταν κι ανακαθόταν στη θέση του κι απαντούσε λάθος… αυτό δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ, αφού ήταν ιδιαίτερα καλός στα μαθηματικά. Λες κι ο νους του ήταν αλλού – σαν να ήθελε να μου στείλει ένα μήνυμα, απαντώντας λάθος, ότι ήθελε να τον προσέξω. Ένιωθα ότι τις τελευταίες μέρες, ήμασταν απλώς φιλοξενούμενοι στο ίδιο σπίτι. Εμείς στον κόσμο μας, τα παιδιά στον δικό τους… Τρέχαμε μόνο να τα πάρουμε στην ώρα τους στα απογευματινά μαθήματα αγγλικών και στην πισίνα για κολύμπι και να προλάβουμε και τα δικά μας ωράρια. Εντάξει, ενεργούσαμε σαν ομάδα, μα κάπου παραμέναμε παίκτες μοναχικοί. Ήμασταν μαζί, αλλά και μακριά ο ένας από τον άλλο. Στο τρίτο λάθος που έκανε ο Στέφανος, του φώναξα ότι «έπρεπε να ξέρει τις απαντήσεις και… πού είναι ο νους του πρωί-πρωί;». Με κοίταξε έκπληκτος, έγειρε πίσω κι έμεινε σιωπηλός και βαρύθυμος, μέχρι να φτάσουμε στο σχολείο. Την ίδια στιγμή, σκέφτηκα ότι τα στιγμιαία νεύρα μου δεν είχαν σχέση με τις λάθος απαντήσεις του, αλλά με το γεγονός ότι λόγω κούρασης, δεν σηκώθηκα στις πέντε το πρωί που κτύπησε το ξυπνητήρι, για να γράψω το χρονογράφημα…
Σκέφτηκα ότι δεν φταίει το παιδί για τη δική μου κούραση και τη δική μου ανησυχία. Μήπως εγώ στην ηλικία του, ήξερα όλες τις απαντήσεις; Στραβομάρα μου. Πολλές απαντήσεις της παιδικής μου ηλικίας, ακόμα τις… ψάχνω και δεν τις βρίσκω. Χρόνια αργότερα, τον ρώτησα αν θυμόταν το περιστατικό και μου είπε πως όχι, δεν θυμόταν τίποτα – κι ομολογώ ότι ανακουφίστηκα πολύ! Και τελειώνοντας, συνειδητοποιώ ότι το κείμενο αυτό, αφορά περισσότερο εμένα και λιγότερο τον γιο μου. Γιατί, ναι, αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη στα παιδιά, αλλά… οι γονείς είναι το θέμα της…