Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Κατεδαφίζουν και πυρπολούν μεθοδικά τα κτήρια της Γάζας, από βορρά προς νότο, ώστε οι κάτοικοί τους να μην έχουν πού να επιστρέψουν.

Όταν άναψαν τα φώτα στην αίθουσα του κινηματογράφου ήμουνα πολύ θυμωμένος, αλλά ένιωθα και ανίσχυρος, ευάλωτος και εκτεθειμένος. Είχαμε μόλις παρακολουθήσει ένα μίγμα κυνισμού, κυρίως, με κάποια ελάχιστα, σχεδόν αδιόρατα, ίχνη καθυστερημένης ευαισθησίας, ίσως και μεταμέλειας, από τα στελέχη του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών που μίλησαν στους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ ΝΑΖΑ. Ο Γιουβάλ Άμπραχαμ και η Ραχέλ Σορ μας είχαν αφήσει ενεούς, με αντικρουόμενα συναισθήματα. Η αλήθεια είναι ότι λίγα πράγματα από όσα είδαμε μας ήταν άγνωστα ή, έστω, δεν γνωρίζαμε τις λεπτομέρειες και την έκτασή τους, όπως π.χ. την ολοκληρωτική παρακολούθηση κάθε Άραβα της Γάζας –πού βρίσκεται, τι λέει και με ποιους– μέσω του κινητού τηλεφώνου του.

Συγκλονιστική ήταν, επίσης, η ανασφάλεια που εξέπεμπε –σχεδόν άθελα, σε δεύτερο επίπεδο– η περιπλάνηση του φακού από τις ταράτσες του Τελ Αβίβ, όπου κινηματογραφούνταν οι συνεντεύξεις, στα φωτισμένα παράθυρα των ψηλών κτηρίων του. Βλέποντας τους αμέριμνους ενοίκους να τρώνε, να παρακολουθούν τηλεόραση, να πηγαινοέρχονται στα διαμερίσματά τους, είχαμε την ανατριχιαστική αίσθηση πως κάποιος κατασκοπεύει κάθε δική μας κίνηση χωρίς να το γνωρίζουμε. Το σκηνοθετικό εύρημα παραπέμπει ταυτόχρονα, έμμεσα αλλά αβίαστα, στον έλεγχο και καταγραφή κάθε κίνησης και συζήτησης των ανθρώπων της Γάζας, όλων και καθενός μεμονωμένα, όχι μόνο των μαχητών της Χαμάς αλλά κάθε αμάχου, γυναίκας και παιδιού, κάποιου βρέφους που κλαίει επειδή πεινά… Θα ήθελα να μάθω πώς θα νιώσουν οι ίδιοι οι κάτοικοι του Τελ Αβίβ, αν βεβαίως τους δοθεί ποτέ η δυνατότητα να παρακολουθήσουν την ταινία.

Μια άλλη σοκαριστική αποκάλυψη που βιώσαμε –το γνωρίζαμε ήδη στο περίπου– είναι η απόλυτη αδιαφορία για τις «παράπλευρες απώλειες» – αυτό σημαίνει το ακρωνύμιο ΝΑΖΑ. Όταν κάποιος «στόχος» γύριζε στο σπίτι του τη νύχτα για να κοιμηθεί, το κτήριο όλο αποτελούσε θεμιτό στόχο προς ισοπέδωση, ασχέτως του αριθμού των ΝΑΖΑ, ακόμα και μωρών. Η ισραηλινή κυβέρνηση, μαζί με τα φερέφωνα-απολογητές της, αρνούνται κάτι τέτοιο. Ισχυρίζονται πως δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ αλλά για σκηνοθετημένο παραμύθι, που στοχεύει να δυσφημήσει τον στρατό και το κράτος. Λένε πως η ταινία δεν προσφέρει αποδείξεις, εφόσον όλοι μιλάνε ανώνυμα. Αλλά μόνο κάποιος τρελός θα εμφανιζόταν να μιλήσει επώνυμα (όσο ψυχοπαθής κι αν είναι ένας που συμμετέχει ενεργά σε γενοκτονία, δεν νομίζω πως θα έμπαινε στον κίνδυνο να πάει φυλακή ή κάτι χειρότερο).

Όπως ομολογούν ορισμένοι από αυτούς στην ταινία, το σχέδιο της κυβέρνησης είναι να κατεδαφιστούν, να πυρποληθούν και να εξαλειφθούν όλα τα κτήρια της Γάζας, αρχίζοντας από τον βορρά και προχωρώντας προς τον νότο, έτσι ώστε οι κάτοικοί τους να μην έχουν πού να επιστρέψουν στο μέλλον. Αλλά αυτό δεν χρειαζόταν να μας το πει κανείς, είναι πρακτική πολλών δεκαετιών, άλλωστε βλέπουμε την «απόδειξη» σε κάθε εικόνα που έρχεται από εκεί: Ερείπια παντού, ισοπεδωμένες εκτάσεις. Επίσης, ο μεγάλος αριθμός των νεκρών που αναφέρεται από τοπικές αρχές και διεθνείς οργανισμούς –πάνω από 74.000 σε τρία χρόνια συγκρούσεων, με πολύ μεγάλο ποσοστό παιδιών και γυναικών ανάμεσά τους και άγνωστο αριθμό αγνοουμένων κάτω από τα χαλάσματα, χωρίς να υπολογισθούν οι έμμεσοι θάνατοι από πείνα και την κατάρρευση του συστήματος υγείας– είναι ασφαλής απόδειξη για το αδιάκριτο των σκοτωμών και την αδιαφορία για τους αμάχους.

Δεν έχουμε τρόπο, πράγματι, να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν πρόκειται για ντοκουμέντο ή για μυθοπλασία. Όμως οι κυβερνώντες στο Ισραήλ δεν χρειάζονται κάποιον τρίτο για να τους δυσφημήσει, μια χαρά τα καταφέρνουν και μόνοι τους. Ωστόσο, υπάρχει ένα ερώτημα: Γιατί αυτοί οι 28 άνθρωποι θέλησαν να μιλήσουν στην κάμερα, έστω και ανωνύμως; Δεν ήταν όλοι το ίδιο, άλλος περιέγραφε την μεγάλη έξαψη από την αδρεναλίνη που του πρόσφεραν οι σκοτωμοί, σαν σε βιντεοπαιχνίδι, κάποιος έλεγε πως άλλο είναι η καταγραφή δεδομένων ενός στόχου και του αριθμού των ΝΑΖΑ και άλλο η διαταγή εξόντωσης με βομβαρδισμό, ένας άλλος ομολογούσε κυνικά ότι έκανε απλώς τη δουλειά του, οι διαταγές δεν αμφισβητούνται, αυτός ήταν απλώς τεχνικός, κάποιος ομολόγησε πως παρακολουθούσε με φρίκη τα σκυλιά που έτρωγαν τα πτώματα, και ένας άλλος ψέλλισε ότι ναι, ήταν γενοκτονία, αλλά…

Δεν είμαι ειδικός, όμως η ταινία ΝΑΖΑ θα ήταν χρήσιμο να διδάσκεται στις σχολές ψυχιατρικής – εκτός του Ισραήλ, εννοείται. Ούτως ή άλλως, υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: Ο σκοπός των δύο Ισραηλινών δημιουργών είναι να καταγγείλουν τα εγκλήματα της κυβέρνησής τους, διεθνώς και στο εσωτερικό, ώστε να σταματήσει η γενοκτονία. Αυτό, βεβαίως, άλλοι το ονομάζουν προδοσία και άλλοι ακτιβισμό με θετικό πρόσημο. Όμως κάποτε θα πρέπει, επιτέλους, να διαχωρίσουμε δύο ανόμοια πράγματα: Άλλο είναι να εκθέτεις τον τόπο σου και τους συνανθρώπους σου και άλλο να καταγγέλλεις μια ένοχη και καταστροφική κυβέρνηση. Η έννοια του αντισημιτισμού υπάρχει από τον καιρό του Χίτλερ, όμως δεν είναι συλλήβδην αντισημίτης όποιος αντιτίθεται στην πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ, όπως δεν είναι ανθέλληνας, π.χ., όποιος είναι αντίθετος με την πολιτική του Μητσοτάκη. Ακόμα και οι εβραίοι δημιουργοί του ΝΑΖΑ είναι… αντισημίτες; Έλεος πια!

chrarv@philelefheros.com

Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 22.11.2026