Πόσο πόνο μπορεί να αντέξει μία μητέρα, ένας πατέρας που χάνει το παιδί του; Μία σύζυγος που χάνει τον άντρα της; Ένας σύζυγος που χάνει την γυναίκα του; Μια οικογένεια που χάνει ένα δικό του άνθρωπο; Τι είναι αυτό που μπορεί να απαλύνει τον πόνο αυτό; Υπάρχει κάτι τέτοιο;
Τα όσα είδαμε τις τελευταίες μέρες να συμβαίνουν με την τραγωδία στα Τέμπη δεν μπορεί να τα χωρέσει ο ανθρώπινος νους. Όλοι μας, κρυφά ή φανερά, θρηνήσαμε τους 57 που χάθηκαν τόσο άδικα, σε ένα θανατηφόρο περιστατικό απότοκο πολλών λαθών. Όλοι νιώσαμε τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα και απρόσμενα τους ανθρώπους τους. Νέα παιδιά, οικογενειάρχες, πρόσωπα που δεν έφταιξαν σε τίποτα, χάθηκαν για τα λάθη άλλων.
Το χέρι που σκότωσε αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι μόνο ένα. Είναι πολλά και ξεκινάνε από πολύ ψηλές θέσεις. Από αυτούς που έκαναν τα στραβά μάτια τόσα χρόνια στα προβλήματα που εμφανίζονταν μπροστά τους και απλά γυρνούσαν την πλάτη. Πόσες φορές έγιναν αυτά τα λάθη και από θαύμα δεν θρηνήσαμε άλλα θύματα; Πόσα είναι αυτά τα προβλήματα και γιατί δεν λύνονταν τόσο καιρό; Πόση απερισκεψία υπήρξε για να καταλήξουμε σε αυτή την ασύλληπτη τραγωδία;
Κλειστά φέρετρα, απαρηγόρητοι συγγενείς. Σχέδια και όνειρα που χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή. Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να απαλύνουν αυτό τον πόνο. Χάθηκαν τόσο άδικα, τόσο σύντομα, τόσο ξαφνικά. Όσος καιρός και να περάσει, δεν πρόκειται να ξεχαστούν. Και δεν πρέπει.
Ποια δικαιοσύνη μπορεί να αποδοθεί, για να δικαιωθούν αυτοί οι άνθρωποι; Μπορεί να μετρηθεί; Μπορεί να απαλύνει τον πόνο που αφήνει πίσω; Υπάρχει η κατάλληλη δικαιοσύνη, η δίκαιη, η σωστή που θα μπορέσει, έστω και στο ελάχιστο να κλείσει αυτή την πληγή που θα τρέχει χωρίς σταματημό; Τόσα πολλά βασανιστικά ερωτήματα τα οποία δεν έχουν απαντήσεις.
Τίποτα. Κανένας. Ποτέ. Τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει αυτό τον πόνο. Κανένας δεν θα καταφέρει ποτέ να σβήσει αυτές τις πληγές. Ποτέ δεν θα αποδοθεί η δικαιοσύνη που πρέπει. Γιατί τα λάθη τους τα πληρώνουν άλλοι. Γιατί τα λάθη τους κατέστρεψαν 57 οικογένειες, σε δύο χώρες και δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο. Ο χρόνος μόνο μπορεί να απαλύνει τον πόνο αυτό. Για να μπορέσουν να προχωρήσουν την ζωή τους, ενθυμούμενοι κάθε μέρα την απώλεια τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο αυτό, κανείς που δεν τον έζησε δεν μπορεί να τον καταλάβει. Δεν γνωρίζει κανείς πώς είναι να χάνεις τον δικό σου άνθρωπο. Τον γιο, την κόρη, τον σύζυγο, την αδερφή, τον αδερφό. Οι φταίχτες να μην μιλήσουν ποτέ στις οικογένειες. Μια συγνώμη δεν θα κάνει τίποτα. Δεν προσφέρει τίποτα σε αυτούς. Μόνο μια θύμηση του τι έκαναν και τι τους στέρησαν. Και τα χρόνια θα περνούν, και θα απαλύνουν ολοένα και περισσότερο τον πόνο. Μέχρι που θα τον αντέχεις αλλά απλά θα ξέρεις ότι είναι εκεί για να μην ξεχάσεις…
