Ξημερώματα Τετάρτης 1ης Μαρτίου πετάγομαι από τις ειδοποιήσεις του κινητού οι οποίες δεν έλεγαν να σταματήσουν. «Τραγωδία στα Τέμπη. Δεκάδες νεκροί σε σιδηροδρομικό ατύχημα. Μετωπική σύγκρουση τραίνων» και διάφοροι άλλοι τίτλοι. Διαβάζω τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες σε Κύπρο και Ελλάδα και αναμένω να ανατείλει ο ήλιος, με το στομάχι μου να έχει δεθεί κόμπος. Πέρασαν τόσες μέρες και το μυαλό και η ψυχή μου δεν λένε να ηρεμήσουν. Τα πώς και τα γιατί τεράστια, με καταπλακώνουν την ώρα που η σκέψη μου είναι σε αυτές τις οικογένειες που θρηνούν τα δικά τους παιδιά, τα σπλάχνα τους και κάποιοι από αυτούς πήραν μόνο ένα μικρό σφραγιστό κουτί…
Ανάμενα στα θύματα αυτή της φρικτής τραγωδίας και δύο δικά μας παιδιά, ο Κυπριανός και η Αναστασία, οι οποίοι πλέον βρίσκονται στον παράδεισο μαζί με την Άνοιξη η οποία ήταν και αυτή συνεπιβάτης μαζί τους. Μια Άνοιξη που δεν έφτασε ποτέ, πήρε το τραίνο, όμως, ο προορισμός της ήταν άλλος.
Οι διαστάσεις της τραγωδίας σε συνδυασμό με τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για την τραγωδία στα Τέμπη δεν επιτρέπουν δικαιολογίες. Αντιθέτως, ξυπνούν μνήμες από εκείνο τον Ιούλιο του 2011 και τη φονική έκρηξη στο Μαρί, από την τραγωδία με την «Ήλιος», από τη φονική φωτιά που ξεκίνησε από τον Αρακαπά, τον άτυχο λοχαγό Ξάνθο, τον 27χρονο καταδρομέα Παναγιώτη Γιαννιό… Η λίστα δεν έχει τελειωμό!
Όταν καταλαγιάσουν όλα και το θέμα θα ξεφουσκώσει, οι μόνοι που πραγματικά θα συνεχίζουν να κουβαλάνε το δικό τους Γολγοθά είναι οι συγγενείς. Άνθρωποι οι οποίοι από τη μια στιγμή στην άλλη έχασαν το παιδί τους, τη γυναίκα, τον σύζυγό και αναμένουν απαντήσεις στα δεκάδες γιατί. Θα ελπίζουν ότι κάποια στιγμή οι ένοχοι θα τιμωρηθούν και θα απονεμηθεί Δικαιοσύνη. Ξέρουν όμως ότι τα παιδιά τους δεν θα επιστρέψουν. Το κρεβάτι, η θέση στο τραπέζι και η αναμνηστική φωτογραφία των Χριστουγέννων, θα είναι από δω και πέρα για πάντα κενή.
Το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη ας μας διδάξει για άλλη μια φορά ότι οι κυβερνώντες πρέπει να είναι προμηθείς και όχι επιμηθείς. Ας λειτουργήσουμε, επιτέλους, ως κράτος με αξιοκρατία και όχι με κομματικά συμφέροντα και κουμπαροκρατίες. Επιτέλους, το σάπιο σύστημα του «αν έχεις μέσο διάβαινε», ας σταματήσει. Είναι καιρός οι απλοί πολίτες να απαιτήσουμε υπευθυνότητα, να σταματήσουμε να ταΐζουμε τη Λερναία Ύδρα της κομματοκρατίας και του ρουσφετιού. Το «πάμε και όπου βγει», όπως και η ανευθυνότητα σε εθνικό αλλά και ατομικό επίπεδο πρέπει να αλλάξει. Το οφείλουμε, όχι μόνο σε εμάς αλλά κυρίως στα παιδιά μας. Είναι καιρός το κράτος μας να μην λειτουργεί στον «αυτόματο πιλότο»… Μόνο τότε ίσως προλάβουμε την επόμενη τραγωδία και τα κροκοδείλια δάκρυα στα τηλεοπτικά πάνελ.
Υ.Γ Αναστασία και Κυπριανέ, αιωνία η μνήμη σας. Κουράγιο, δύναμη και υπομονή στους οικείους τους. Στο διάβα σας εάν δείτε την «Άνοιξη» πείτε της να επιστρέψει γιατί την ψάχνει η «Ελπίδα».
