Είναι τόσο ισχυρά τα γεγονότα από μόνα τους, που η τόσο συχνή, δική μας φλυαρία παντού και για όλα, τα αποδυναμώνει. Και μόνο η αντικειμενική παράθεση των πραγματικών στοιχείων, αρκεί για να σχηματίσει άποψη κάθε νοήμων άνθρωπος. Αλλά πού ’ν’ την;
Είναι και κάτι τύποι, τηλεοπτικοί, που κουνάνε το δάχτυλο και βγάζουν κηρύγματα, ακόμα και για πράγματα που δεν κατέχουν. Όπως π.χ. ένας παρουσιαστής λάϊτ εκπομπών στο Σκάι, που δεν μπορεί να καταλάβει ότι, μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες ενός δυστυχήματος, ο αριθμός των νεκρών από εκείνον των αγνοουμένων είναι διαφορετικά πράγματα. Τα ’λεγα και χτες αυτά, αλλά η τηλεοπτική παράνοια συνεχίζεται, αδικώντας πρωτίστως την ίδια τη σημασία του γεγονότος. Που από μόνο του είναι τεράστιο.
Επί σχεδόν τέσσερεις μέρες τώρα, ένας τηλεοπτικός χρόνος που φτάνει έως και τα 15 λεπτά σε κάθε βραδινό δελτίο ειδήσεων, καλύπτεται από τις κηδείες των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους σε αυτήν τη φρικτή, ανείπωτη τραγωδία. Επαναλαμβανόμενες σκηνές από φέρετρα στους ναούς των κοιμητηρίων και στους τάφους. Διαρκές «ζουμάρισμα» επάνω σε πρόσωπα ανθρώπων που πενθούν τους αγαπημένους τους, στα στεφάνια και στο τι γράφουν οι κορδέλες. Και σπικάζ κακά δραματοποποιημένα, με λόγια όπως «ράγισαν και οι πέτρες», «ο ανείπωτος πόνος της μητέρας», «αποχαιρέτησαν με σπαραγμό τα αγγελούδια τους», κ.λπ., κ.λπ.
Μια εικόνα από μόνη της, απογυμνωμένη εντελώς από αυτά τα δραματικά κλισέ, είναι πολύ πιο δυνατή.
Αλλά, χρόνια στην πιάτσα, ξέρουμε καλά πώς λειτουργεί η τηλεοπτική μανία της εξασφάλισης υψηλών ποσοστών τηλεθέασης. Η δυστυχία είναι προϊόν περιζήτητο. Πουλάει. Και τα πρόσωπα που την εκφράζουν, είναι ευπρόσδεκτη λεία για τα κοράκια!
Κάποια στιγμή όμως, σβήνουν τα φώτα, φεύγουν τα συνεργεία. Ο πόνος μένει. Και τον ασήκωτο σταυρό οι άνθρωποι τον κουβαλούν μόνοι τους, για χρόνια. Σε πολύ σύντομο χρόνο, τα κοράκια έχουν ξεχάσει το θέμα. Σπάνια επιστρέφουμε, εμείς οι δημοσιογράφοι, στο «συγκλονιστικό στόρι», όποιο και αν ήταν αυτό, για να δούμε, να ερευνήσουμε και να αναδείξουμε: Πώς συνεχίζουν οι άνθρωποι τη ζωή τους; Τους φρόντισε η Πολιτεία; Τους στήριξε η κοινωνία; Πάρθηκαν μέτρα για να μην ξαναγίνει το κακό;
Χθες, κατεβήκαμε στους δρόμους της Αθήνας κάτω από τις σημαίες των συνδικάτων. Γίνανε τα συνηθισμένα επεισόδια των μπαχαλάκηδων. Ακούστηκαν τα αντικυβερνητικά αναθέματα – ορθώς, λέω εγώ, διότι κάθε εξουσία πρέπει να ελέγχεται, και στις μεγάλες εκτροπές της πρέπει να λογοδοτεί. Όμως, στην βαριά συνδικαλισμένη Ελλάδα, αυτά τα απλά πράγματα ισχύουν συνήθως μονόπαντα. Και είναι, κατά κανόνα, «κτήμα» της κακώς εννοούμενης «Αριστεράς». Που πάντα, στα στραβοπατήματα των άλλων θέλει να είναι «πρώτο τραπέζι». Όμως στα δικά της, είναι άφαντη.
Δεν είδαμε καμία συγκέντρωση μετά από το Μάτι. Και κυρίως δεν είδαμε καμία διαδήλωση μετά από την Μαρφίν, όπου τρεις άνθρωποι, εργαζόμενοι, δολοφονήθηκαν από ονομαζόμενους «αντικαθεστωτικούς», που πέταξαν μολότωφ μέσα στην τράπεζα και οι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί.
Χθες δε, στα συλλαλητήρια των Αθηνών για τα διαχρονικά εγκληματικά λάθη που έφεραν την τραγωδία στη Λάρισα, αυτοί που πάντα προκαλούν επεισόδια βεβήλωσαν το μικρό, μαρμάρινο μνημείο που έστεκε εκεί, στην τράπεζα απ’ έξω, για τους νεκρούς της Μαρφίν, όπως έμεινε να τους λέμε. (Αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία, όταν πήγε εκεί η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, τον περασμένο Μάιο, για να αποτίσει φόρο τιμής. Σεμνά και ταπεινά).
Εκείνο που σε συντρίβει όμως πραγματικά, είναι ότι αυτές οι κομματικο – συνδικαλιστο – κατευθυνόμενες εκδηλώσεις, αποτρέπουν την προσοχή από το πραγματικό γεγονός. Τις εγκληματικές ευθύνες όσων εμπλέκονται στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα – από τον σταθμάρχη, μέχρι και εκείνους που τον τοποθέτησαν εκεί και όσους δεν έμαθαν ποτέ τους τι σημαίνει έλεγχος, αξιολόγηση και λογοδοσία.
Σε μία χώρα όπου, σε περίπου τέσσερα μόλις χρόνια, η κυβέρνηση, χάρη κυρίως σε έναν μόνο άνθρωπο, τον Κυριάκο Πιερακάκη, κατάφερε με την «ψηφιακή επανάσταση» όπως ονομάστηκε, να κάνει τους Έλληνες να τακτοποιούν με ένα «κλικ» σχεδόν κάθε συνδιαλλαγή με το άκαμπτο και κομματικά καθηλωμένο Δημόσιο, χωρίς να σηκώνονται καν από την καρέκλα τους, είναι απίθανο, ακόμα δεν το χωρά ο νους σου, ότι δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά σε μία γραμμή, και χάθηκαν τόσες ζωές!
ΥΓ: Ά! Ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησαν χθες, ήταν «όχι στις ιδιωτικοποιήσεις»…
