Ακούω αρκετές μέρες τον Μάριο Ματσάκη να ωρύεται από τα κανάλια σχετικά με την υπόθεση του θανάτου της Λέσια Μπίκοβα στην Πέτρα του Ρωμιού. Επαναλαμβάνει πεισματικά ότι δεν υπάρχει φόνος αλλά ούτε και σεξουαλική κακοποίηση της άτυχης κοπέλας πριν το θάνατό της. Η αλήθεια είναι ότι του Ματσάκη μπορεί κάποιος να του επισυνάψει διάφορα αναφορικά με κατά καιρούς συμπεριφορές. Όσον αφορά τις επιστημονικές του γνώσεις, όμως, δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Αντιθέτως, έχει αρκετές φορές στο παρελθόν δικαιωθεί για την επιμονή του σε κάποια πορίσματα και θέσεις. Βεβαίως, στην προκειμένη περίπτωση, κάποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι η θέση του αποδυναμώνεται από το γεγονός ότι ο ύποπτος ο οποίος κρατείται είναι πελάτης του. Ως εκ τούτου, ο καθένας δύναται να αντικρύσει καχύποπτα την επιμονή του.
Η εύλογη καχυποψία, ωστόσο, θα μπορούσε να εμφανιζόταν ισχυρή εάν το παλμαρές της ιατροδικαστικής στην Κύπρο δεν περιελάμβανε πολλές μαύρες και γκρίζες σελίδες του παρελθόντος. Με πιο κραυγαλέα αυτήν της υπόθεσης φόνου (τελικά) του εθνοφρουρού Θανάση Νικολάου. Μια ιατροδικαστική γνωμάτευση παρέπεμπε σε αυτοκτονία, ενώ 17 χρόνια μετά αποδείχτηκε περίτρανα ότι επρόκειτο για στραγγαλισμό και προσπάθεια να σκηνοθετηθεί σαν αυτοχειρία. Η λανθασμένη εκείνη γνωμάτευση, σε συνδυασμό με σωρεία άλλων εκ μέρους της Αστυνομίας, οδήγησε στο εγκληματικό αποτέλεσμα της παρεμπόδισης ενδεχόμενης ανεύρεσης των δολοφόνων. Κι αυτό επειδή με την παρέλευση τόσων χρόνων, ενδεχόμενα τεκμήρια έχουν χαθεί και πιθανοί μάρτυρες έχουν σιγήσει.
Όσο τραγικό και επώδυνο και αν είναι το λάθος το οποίο έγινε στην περίπτωση φόνου του Θανάση, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι και οι ιατροδικαστές άνθρωποι είναι και είναι πιθανό να υποπίπτουν σε λάθη. Ακόμη και τόσο τραγικά όπως το συγκεκριμένο. Δυστυχώς, όμως, όπως επισημάνθηκε και προηγουμένως, τα ιατροδικαστικά λάθη στην Κύπρο αφθονούν. Σε σοβαρά, μάλιστα, εγκλήματα. Και σε αρκετές περιπτώσεις είναι εξόχως αδικαιολόγητα και απείρως εξοργιστικά.
Όπως ήταν, για παράδειγμα, η υπόθεση θανάτου της Πετρούνα Μίλκοβα στην Πάφο. Το πρώτο πόρισμα μιλούσε για θανάσιμα τραύματα από γεωργικό μηχάνημα. Η συνέχεια, αν και η υπόθεση αφορούσε μια τραγωδία, άγγιξε τα όρια της γελοιότητας. Έγιναν πέντε συνολικά νεκροψίες για να αποφανθούν τελεσιδίκως, ότι η άτυχη γυναίκα είχε κατασπαραχθεί από σκυλιά.
Εξίσου τραγική ήταν και η διαχείριση της υπόθεσης θανάτου της Χριστίνας Καλαϊτζίδου. Η αρχική ιατροδικαστική έκθεση απέδωσε τον θάνατο σε τραύματα τα οποία προκλήθηκαν από πυρκαγιά, που ξεκίνησε από αναμμένο τσιγάρο στο κρεβάτι του θύματος. Η οικογένεια του θύματος, παρά το ότι είχε αποκλεισθεί η εγκληματική ενέργεια, επέμεινε. Εξασφαλίστηκε διάταγμα εκταφής στη Θεσσαλονίκη όπου είχε ταφεί το θύμα και τελικά, σε νέα νεκροτομή που έγινε στην Ελλάδα, αποκαλύφθηκε ότι ο θάνατος προήλθε από ασφυξία συνεπεία πνιγμού, αφού διαπιστώθηκε ότι στους πνεύμονες του θύματος δεν υπήρχαν καπνοί.
Μια ακόμη τρανταχτή αποτυχία, αφορούσε τον φόνο του Αριστοκλή Πατρόκλου από τα Καμινάρια. Η αρχική ιατροδικαστική γνωμάτευση απέκλειε την εγκληματική ενέργεια. Στη συνέχεια, ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι το θύμα έφερε σκάγια στο σώμα. Υπάρχουν αρκετές άλλες ανάλογες υποθέσεις με κραυγαλέα λάθη, αλλά είναι αδύνατο να τις αναφέρουμε όλες.
Ποια είναι η ουσία; Στην περίπτωση της δολοφονίας του Θανάση Νικολάου, το εγκληματικό λάθος έγινε αιτία να αποφύγουν την σύλληψη και την πιθανή καταδίκη οι δολοφόνοι. Στην περίπτωση της Καλαϊτζίδου μπορούσε να συμβεί το ίδιο, όπως και σε άλλες περιπτώσεις. Στην υπόθεση η οποία βρίσκεται σήμερα ενώπιον μας, όμως, τείνει να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Αν βεβαίως, αποδειχτεί ότι ο Ματσάκης είναι σωστός. Δηλαδή, να κρατείται και να διασύρεται κάποιος που είναι αθώος. Πολύ χειρότερα να συρθεί στη συνέχεια και σε δίκη και να πρέπει να αποδείξει ότι είναι αθώος. Και να απειλείται από μια λανθασμένη κρίση κάποιων δικαστών να βρεθεί για την υπόλοιπη ζωή του στη φυλακή. Εξαιτίας ενός ενδεχόμενου ιατροδικαστικού λάθους.
Επιτέλους, η πολιτεία, το κράτος, η κυβέρνηση έχουν υποχρέωση να εγκύψουν σοβαρά επί του θέματος. Είναι αδιανόητο να γίνονται τέτοια κραυγαλέα λάθη, τα οποία να οδηγούν είτε σε καταδίκη αθώων είτε να λυτρώνουν δολοφόνους από την καταδίκη. Είναι αδιανόητο να έχουν συμβεί τόσο τρανταχτά λάθη και να περνάνε ατιμωρητί οι ένοχοι. Είναι πλέον κανόνας σε αυτό τον τόπο, ότι όσο η ατιμωρησία βασιλεύει, ποτέ δεν θα γίνουν βήματα προόδου.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τη νέα Κυβέρνηση, αν πραγματικά εννοεί ότι θέλει να πάρει τη χώρα μπροστά…
