Στις 11 Ιουλίου 2011, η Κύπρος ξυπνούσε –προς το παρόν– από έναν βαθύ και θανατηφόρο λήθαργο που κρατούσε δεκαετίες. Επρόκειτο για έναν λήθαργο, που δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι αυτό το κράτος, σχετικά πρόσφατα ευρωπαϊκό, θα ευημερούσε για πάντα και πως οι πολίτες του, παρόλα τα κακά της τουρκικής κατοχής, θα συνέχιζαν να απολαμβάνουν εσαεί ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, θα μπαινόβγαιναν ανενόχλητοι στα γραφεία τραπεζιτών, θα υπέγραφαν δανειοληψίες, θα κανόνιζαν τα παιδιά τους στο δημόσιο κλπ κλπ. Δεν φανταζόταν κανείς, που βούλιαζε σε αυτό τον λήθαργο, ότι κάποια κυβέρνηση θα τα έκανε τόσο θάλασσα, ώστε να σκότωνε 13 πολίτες λόγω εμμονών και εκδούλευσης σε τρίτους, με αιτία –ασφαλώς– μια διακομματική αλαζονεία που δεν λογάριαζε τίποτα και κανέναν, ειδικά τις ανθρώπινες ζωές.
Θυμηθήκαμε το Μαρί, διαβάζοντας πολλά για την πολιτική και την προσωπική ευθύνη της ελλαδικής κυβέρνησης Μητσοτάκη, σχετικά με το πολύνεκρο, σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Όπως και τότε, με την τραγωδία στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί, το «περί δικαίου αίσθημα» της κοινωνίας δεν έχει αποκατασταθεί, τουλάχιστον προς το παρόν. Η παραίτηση του Υπουργού Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή και η συγγνώμη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη θυμίζουν σε εμάς τις παραιτήσεις των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας της κυβέρνησης Χριστόφια, που είχαν σκοπό την αποκλιμάκωση της λαϊκής οργής, που εκφραζόνταν με ογκώδεις διαδηλώσεις τον Ιούλιο του 2011. Θυμίζουν κάτι ξόφαλτσες συγνώμες του μακαρίτη του Χριστόφια, που δεν ένιωσε ούτε δευτερόλεπτο υπαίτιος για οτιδήποτε. Παρόμοια, θυμίζουν τη μη ανάληψη ευθύνης από τον τότε (2018) πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για τις μεγάλες πυρκαγιές σε Κινέτα και Μάτι που προκάλεσαν τον θάνατο 103 ανθρώπων.
Δυστυχώς, οι πλείστες κυβερνήσεις του Ελληνισμού είναι μόνο κατ’ επίφαση ανθρώπινες, φαινομενικά ευρωπαϊκές και πολιτισμένες. Δεν αισθάνονται –ούτε στιγμή– πως έχουν πολιτική και προσωπική ευθύνη όταν πεθαίνουν άνθρωποι σε καιρούς ειρήνης και παίρνουν στάση θύματος, όποτε ο κόσμος εκφράζει την οργή και τον πόνο του. Αξίζει κανείς να ξαναδιαβάσει τις δηλώσεις του Δημήτρη Χριστόφια τους μήνες μετά τη φονική έκρηξη στο Μαρί και ιδιαίτερα μετά την έκδοση του πορίσματος Πολυβίου. Η χυδαιότητα και η υπεροψία που εξέφραζε αντιδρώντας, έδιναν την εντύπωση ανθρώπου που θα πατούσε και επί πτωμάτων για να διατηρήσει την εξουσία. Δυστυχώς, τέτοια στάση επιδεικνύουν αρκετοί υπουργοί (ή υποστηρικτές) της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως επέδειξαν και αυτοί της κυβέρνησης Τσίπρα πριν 5 χρόνια.
Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση και να συντηρούνται δύο αποτυχημένα κράτη σε Αθήνα και Λευκωσία, με τα τόσα εξωτερικά προβλήματα. Δύο κράτη με σύγχρονο περιτύλιγμα και μεσαιωνικό περιεχόμενο, δύο κράτη που κατά τύχη υπάρχουν και γι’ αυτό ευθύνονται διαχρονικά οι κυβερνήσεις τους. Στο διά ταύτα, οι κυβερνήσεις και προσωπικά οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί, δεν έχουν μόνο ευθύνη στο να φτιάξουν τα κακώς κείμενα των προηγούμενων ή τις θεσμικές τρύπες ενός συστήματος που τρώει τα παιδιά του, αλλά και να κάνουν πίσω όποτε τα κάνουν μαντάρα, ειδικά όποτε βαφτούν τα χέρια τους με αίμα. Αυτό έπρεπε να είναι αυτονόητο στις παρούσες δημοκρατίες, πριν καν αποφανθεί η δικαιοσύνη για τον έναν ή τον άλλον κρίκο μιας αλυσίδας που ξεκινάει από τα «ανάκτορα», από την κορυφή της ιεραρχίας. Μόνο έτσι δεν θα θρηνήσουμε άλλα θύματα, μόνο έτσι δεν θα χάσουμε άλλα παιδιά στον βωμό της κακοδιαχείρισης και της αρπαχτής, της κομματοκρατίας και της απατεωνιάς, που δυστυχώς καθορίζουν κάθε επόμενη κυβέρνηση.
