«Ελάτε να δείτε τον πατέρα σας δεν είναι καλά», έλεγε με τρεμάμενη φωνή μια γυναίκα στο τηλέφωνο μιλώντας στα παιδιά της, έξω από το νοσοκομείο. Πριν από λίγο καιρό, χρειάστηκε να μεταβώ στο νοσοκομείο για ένα προσωπικό πρόβλημα υγείας. Ακούγοντας και βλέποντας τι βίωναν άλλοι άνθρωποι είτε οι παθόντες είτε οι συγγενείς τους, πέρασαν από το μυαλό μου όλα τα κακώς έχοντα, τα οποία ακούστηκαν το τελευταίο διάστημα για τα δημόσια νοσηλευτήρια. «Στηρίζει η δημόσια υγεία αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι περνάνε τόσο δύσκολα ή τους δυσκολεύει ακόμη περισσότερο;».
Παρακολουθώντας τα όσα συνέβαιναν στο νοσοκομείο, σκεφτόμουνα πόσο σημαντικό είναι να στελεχώνονται τα δημόσια νοσηλευτήρια με ιατρικό προσωπικό, στο μυαλό του οποίου έχει εμπεδωθεί πολύ καλά η ευθύνη, την οποία έχει απέναντι στους ασθενείς και τους συγγενείς τους. Παράλληλα, σκεφτόμουν πόσο σημαντικό είναι ο ΟΚΥπΥ και το υπουργείο Υγείας, να ακούνε και να λαμβάνουν υπόψη, τα όσα προσπαθεί το ιατρικό προσωπικό να τους επικοινωνήσει.
Τα όσα τραγικά έρχονται κατά καιρούς στο φως της δημοσιότητας για τα δημόσια νοσοκομεία δημιουργούν ανασφάλειες, φόβο και δυσαρέσκεια στους πολίτες. Γιατί ξέρετε, εκτός από την αγωνία που έχει κάποιος όταν του προκύψει ένα πρόβλημα υγείας, στη χώρα μας, έχει και την αγωνία πως αν πάει στο νοσοκομείο δεν θα τύχει σωστής ιατρικής περίθαλψης με αποτέλεσμα να φοβάται για τη ζωή του. Νομίζω πως όλοι αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό είναι να νιώθουν οι πολίτες ασφάλεια στα δημόσια νοσοκομεία, διότι η ψυχολογία του ασθενή διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της περίθαλψής του.
Καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά από προσωπικό υγείας στους ασθενείς, καταγγελίες για παραμέληση και εξευτελισμό ασθενών, πολλές ώρες αναμονής, φωτογραφίες με γυμνούς ηλικιωμένους ασθενείς στα κρεβάτια τους. Όλα αυτά τα οποία δεν έπρεπε να συμβαίνουν, για τα οποία το κράτος και οι αρμόδιες υπηρεσίες έπρεπε να προνοούν ώστε να μη συμβαίνουν, είναι γεγονότα που μας εξοργίζουν και που μας κάνουν να λέμε πολύ συχνά πλέον, «δε γίνεται».
Πώς προνοεί το κράτος, να κυλούν ομαλά τα πράγματα, χωρίς παρατράγουδα σε ένα νευραλγικό τομέα όπως αυτόν της υγείας; Πόσες ώρες αντέχει να δουλεύει ένας γιατρός, ένας νοσηλευτής και κάτω από ποιες συνθήκες, όταν, σύμφωνα και με τις καταγγελίες των ιδίων, τα νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα και χωρίς τις κατάλληλες υποδομές;
Όταν υπάρχουν καταγγελίες, η θέση άμυνας και οι δικαιολογίες των αρμοδίων, μας κάνουν να απελπιζόμαστε ακόμη περισσότερο. Τα προβλήματα υπάρχουν και με αυτά έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά οι πολίτες, την ώρα μάλιστα που πρέπει να αντιμετωπίσουν την ασθένεια τους. Οι θέσεις, οι οποίες κατέχουν κάποιοι, αν δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, είναι για να προλαβαίνουν καταστάσεις ή όταν προκύπτουν προβλήματα να βρίσκουν λύσεις γι’ αυτά.
Ας ελπίσουμε πως η νέα υπουργός Υγείας, δρ Πόπη Κανάρη, ως ένα άτομο που γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο τομέας της Υγείας, θα καταφέρει τόσο αυτή όσο και τα άτομα τα οποία θα έχει δίπλα της σε αυτό το δύσκολο έργο, να φέρουν σημαντικές μεταρρυθμίσεις.
