Ίσως είναι καλύτερα να μην πεις τίποτα – με συμβουλεύει σήμερα, ο βασανιστικός μέντοράς μου. Τόσοι μιλάνε….
Όχι! Θα αναρωτηθώ μόνο αν θα ’ρθει μέρα που, μπροστά σε τραγωδίες τόσο μεγάλης κλίμακας, θα δούμε ποτέ τον πολιτικό μας κόσμο, άρα και τους πολίτες, ενωμένους; Εντάξει – εντάξει, μέντορα! Σιωπώ!
Και τρέχω τότε προς την ψυχοθεραπεύτριά μου, όπου δεν χρειάζεται πλέον να της περιγράφω τα αισθήματά μου. Τα βλέπει. Τα ξέρει. Από την πρώτη – πρώτη στιγμή της σύγκρουσης των δύο τρένων. Τι έγινε, Αννίτα;
«Ήρθε το πάγωμα. Η εικόνα πάγωσε, μαζί μ’ αυτήν και τα συναισθήματα. Λίγο πιο μετά, η συνειδητοποίηση μιας τραγικής απώλειας. Άνθρωποι που χάθηκαν για πάντα. Κάποιοι απ’ αυτούς νέοι, σχεδόν παιδιά. Ο θάνατος είναι πάντα ένα τραύμα. Ο άδικος θάνατος είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο τραύμα που φέρει διαστάσεις δυσανάλογες για τον άνθρωπο».
Έπειτα, ο θυμός. Τι ειν’ αυτό πάλι;
«Συναίσθημα άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη φύση και ιδιαίτερα χρήσιμο. Ο θυμός μάς βοηθάει να αναγνωρίσουμε όλα αυτά που μας πληγώνουν και μας βλάπτουν. Ο θυμός μάς κρατάει ενεργητικούς, μας κινητοποιεί να εξελιχθούμε, να κάνουμε τις αναγκαίες τροποποιήσεις. Με έναν τρόπο, ο θυμός μάς διατηρεί ασφαλείς δίνοντας μας ώθηση για βελτίωση και εξέλιξη. Σε κοινωνικό πεδίο, ο θυμός είναι το βασικό συναίσθημα απέναντι στην αδικία. Είναι ένα μεγάλο και σοβαρό βήμα για την προσωπική αλλά και την κοινωνική εξέλιξη και πρόοδο. Ο θυμός φέρνει την αισιοδοξία, όταν βρει τον τρόπο να εκφραστεί δημιουργικά και όχι τυφλά και γενικευμένα. Ας μην φοβόμαστε λοιπόν, να θυμώσουμε, αν θέλουμε να πάμε παρακάτω».
Όλοι θυμώσαμε. Δεν ξέρω αν πρέπει να με παρηγορεί αυτό…
«Ο καθένας στον βαθμό που έχει μάθει να σέβεται τον θυμό του και να μην τον κουκουλώνει γιατί δεν τον αντέχει. Για όσους χάθηκαν, για όσους παραλίγο να χαθούν και για όσους θα χαθούν στο μέλλον αν κάτι δεν αλλάξει. Για δώδεκα λεπτά δυο τρένα έτρεχαν σε αντίθετες τροχιές μέχρι που συγκρούστηκαν. Δώδεκα λεπτά που εγκυμονούνταν χρόνια όμως. Όλα αυτά τα χρόνια που από τύχη δεν είχε συμβεί το δυστύχημα. Έγινε τώρα».
Βλέπω γύρω τώρα, πολλά παιδιά θυμωμένα, Αννίτα.
«Είναι θυμωμένοι εδώ και πολύ καιρό οι νέοι μας Χρήστο. Όπως θα ήταν και κάθε παιδί στο σπίτι μας, όταν έλειπε συνεχώς ταξίδι για δουλειές ο πατέρας του. Θα ήταν για αυτούς χρήσιμος ένας καλοστημένος, ενήλικος ”μπαμπάς” που θα μπορούσαν να του έχουν εμπιστοσύνη. Κάποιος που θα τους διαβεβαίωνε πως η προσπάθεια και η αξία τους δεν θα χαθούν, πως δεν είναι ανάγκη να έχουν μπάρμπα στην Κορώνη για να προχωρήσουν, πως θα έχουν τις σωστές κατευθύνσεις, τις ίσες ευκαιρίες και πως οι ανάγκες τους θα καλυφθούν. Κάποιος που θα τα βοηθούσε να διαφοροποιηθούν, να αποχωριστούν από τις προσκολλήσεις που είχαν στα προηγούμενα ανήλικα στάδια της ζωής τους, θα τους έδειχνε τον τρόπο να πάρουν πρωτοβουλίες, και να εξελιχθούν. Ένας πατέρας πυξίδα ελευθερίας. Ένας πατέρας πρότυπο που θα εξασφάλιζε ισορροπία. Τι σημαίνει ισορροπία; Είναι η οριοθέτηση σαν βάση για να μάθουν να συνδέονται οι άνθρωποι μεταξύ τους με σεβασμό, με κανόνες, έτσι που να μπορούν να ανέχονται την κάθε ματαίωση της ζωής. Ένας πατέρας που θα μπορούσαν να εμπιστευτούν. Πώς όμως θα μπορέσει ο κάθε νέος πολίτης να εμπιστευθεί όταν τα σοβαρά θέματα δεν είναι υπερκομματικά; Πώς θα μπορέσει να εμπιστευθεί όταν ακόμα και πάνω στην τραγωδία στήνεται γαϊτανάκι μικροπολιτικής;».
Kαι η εμπιστοσύνη; Μαθαίνεται;
«Χτίζεται σε καλά θεμέλια παιδείας και όχι ψηφοθηρίας. Παιδεία όμως ως ουσία και όχι ως διαδικασία. Παιδεία μιας δημοκρατικής Πολιτείας που θεμελιώνει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.
Το έχει πει ο καθένας μας πολλές φορές, τα παιδιά μας όταν πάνε στο εξωτερικό, διαπρέπουν. Είναι απ’ αυτούς που συνήθως διακρίνονται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, στους επαγγελματικούς στίβους, στην έρευνα. Παραδεχόμαστε έτσι αβίαστα ένα κομμάτι μιας πικρής πραγματικότητας».
Εντάξει. Γιατί όμως τα παιδιά μας δεν έχουν την ίδια τύχη εδώ; Γιατί δεν κρατούν με το ίδιο σθένος τις ίδιες επιτυχημένες διαδρομές;
«Γιατί έξω ο μπαμπάς υπάρχει και είναι και δοκιμασμένος και έμπειρος . Είναι έτοιμος να τους προστατέψει όταν πάνε να πέσουν στις σκοτεινές τρύπες της αδικίας. Ενώ εμείς χάσαμε τον μπαμπά. Ο δικός μας πήγε ταξίδι για δουλειές αν δανειστώ τον τίτλο από την ομώνυμη ταινία του Εμίλ Κουστουρίτσα».
Σήμερα, στην πορεία διαμαρτυρίας στην Αθήνα, ρίξανε δακρυγόνα στον θυμό. Αυτά τα δακρυγόνα πνίγουν τα πνευμόνια και φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Δεν θάβουν τον θυμό. Ούτε τον κρύβουν καν.
«Τ’ άλλα όμως δακρυγόνα, αυτά της αναξιοκρατίας, του πελατειακού κράτους, της συντεχνιακής συναλλαγής, της αλληλοϋπονόμευσης, του διχασμού, πνίγουν τα ίδια τα παιδιά».
ΥΓ.: Η συνεδρία είναι πραγματική. Όπως και τα πρόσωπα.
(*)Το «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» (Φωτό)είναι μια γιουγκοσλαβική ταινία του 1985 του Σέρβου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα.
