Το καλοκαίρι είχα γράψει σε αυτήν εδώ τη στήλη ότι η υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου ήταν η πιο κανονική υπό την έννοια ότι ως αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος είχε τη νομιμοποίηση να διεκδικήσει την Προεδρία του κράτους. Αυτό όμως από μόνο του δεν ήταν αρκετό. Εκ του αποτελέσματος μπορούμε τώρα να πούμε ότι η επιμονή του να ικανοποιήσει την καθόλα θεμιτή φιλοδοξία του, τον εγκλώβισε σε μια αδιέξοδη διαδρομή, η οποία απομόνωνε πολιτικά τον ΔΗΣΥ και τον βύθισε στην εσωστρέφεια.
Η απόφαση του Αβέρωφ Νεοφύτου να μην διεκδικήσει παραμονή στην προεδρία του ΔΗΣΥ ήταν μονόδρομος από τη στιγμή που έγινε ο ίδιος μέρος του προβλήματος σε σημείο που δεν του επέτρεπε να είναι μέρος της λύσης. Το πρόβλημα δεν ήταν η ήττα αυτή καθ’ αυτή αλλά η συσσώρευση λαθών του συνόλου της ηγεσίας, τα οποία εκδηλώθηκαν με τον αποκλεισμό από τον δεύτερο γύρο και επιδεινώθηκαν στη συνέχεια, με αποκορύφωμα την ντροπιαστική σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου, η οποία δίχασε τον κόσμο της παράταξης. Η αποχώρηση έπρεπε να είχε γίνει από εκείνο το βράδυ, προτού ο κύκλος αρχίσει να γίνεται φαύλος.
Η ήττα οφείλεται στη διάβρωση που υπέστη ο ΔΗΣΥ τα τελευταία χρόνια εξαιτίας πολλών παραγόντων: Από την φυσιολογική κόπωση που έφερε η δεκαετής παρουσία στην εκτελεστική εξουσία, από τα φαινόμενα διαφθοράς και την απώλεια ουσιαστικής επαφής με τους ψηφοφόρους, μέχρι τη διάσταση λόγων και έργων στο Κυπριακό αλλά και την πίεση που άσκησαν στα νοικοκυριά και στους μισθοσυντήρητους οι επιπτώσεις της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν ήταν ο λόγος της διάβρωσης. Έγινε όμως το σύμπτωμά της. Βρήκε χώρο, αλλά κυρίως βρήκε ανθρώπους από τη βάση μέχρι και την μέση της παράταξης, οι οποίοι για διάφορους και διαφορετικούς λόγους ασφυκτιούσαν. Ορισμένοι από αυτούς το φώναζαν αλλά δεν ακούστηκαν. Ανώτερα στελέχη και αξιωματούχοι βολεύτηκαν σε ένα σύστημα (κάποιοι έφθασαν στο σημείο να το αποκαλούν «καθεστώς»), στο οποίο έπαψαν να πιστεύουν και έδειχναν να το υπηρετούν βαριεστημένα. Πολλοί από αυτούς που χειροκροτούσαν τον Αβέρωφ, στην ουσία τον υπέσκαπταν, ή στην καλύτερη περίπτωση δεν εργάζονταν για την εκλογή του, κι ας του μοίραζαν like και χαρούμενες φατσούλες στα social media, τους τελευταίους μήνες. Nα μην μιλήσουμε για στελέχη της πρώτης γραμμής που πήγαιναν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Αβέρωφ σε όλη την Κύπρο αλλά στην ουσία οι περισσότεροι ήθελαν να καλύψουν τα νώτα τους και ορισμένοι έκαναν προεκλογική για τις εσωκομματικές εκλογές. Ο Αβέρωφ είχε αντιληφθεί πολλά από αυτά τα νοσηρά φαινόμενα και πάλευε να τα αντιμετωπίσει, συνήθως όμως με ξεσπάσματα, τα οποία προκάλεσαν μεγαλύτερη ζημιά. Η κρίση για τον ελέφαντα στο δωμάτιο ήταν ένα από αυτά.
Σε ανθρώπινο επίπεδο ο απερχόμενος πρόεδρος του ΔΗΣΥ έχει πολλούς λόγους να αισθάνεται πικραμένος, ιδιαίτερα από τη συμπεριφορά ορισμένων από εκείνους που ευεργέτησε. Σε πολιτικό επίπεδο όμως δεν δικαιολογείται να έχει παράπονο διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν είναι άθλημα που προάγει το ευ αγωνίζεσθαι. Εξάλλου, πρώτος είχε μιλήσει για τους καρχαρίες που κατασπαράζουν τα χρυσόψαρα, άρα, γνωρίζει την αρχή που υπαγορεύει ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Δυστυχώς.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχασε τον πόλεμο εξαιτίας μιας μεγάλης μάχης στην οποία δεν έπρεπε να είχε μπει. Έχασε και μια πολύ καλή ευκαιρία για να αποδείξει ότι όντως είναι master of the game, όπως του άρεσε να διαβάζει στις εφημερίδες κάθε φορά που έπιανε στον ύπνο τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Πάντως είναι εντυπωσιακό πως ο κατά τεκμήριο πιο έμπειρος από όλους τους υποψήφιους είχε τους πιο χαμηλούς ποιοτικούς δείκτες, ακόμη και στην οικονομία και τα άλλα θέματα, στα οποία αποδεδειγμένα δοκιμάστηκε και γνώριζε καλύτερα από όλους. Ακόμη πιο οξύμωρο όμως είναι το γεγονός ότι όλοι εμείς ως κοινωνία κατατάσσαμε στο χαμηλότερο σημείο δημοφιλίας τον μοναδικό από τους διεκδικητές της προεδρίας, που προσφωνούμε με το μικρό του όνομα. Αυτό κανένας από εμάς δεν είναι σε θέση να το εξηγήσει. Ο Αβέρωφ μπορεί. Ισως…
