Δύο ήταν τα θέματα που κυριάρχησαν στην επικαιρότητα την εβδομάδα που πέρασε και παρά το ότι η σύσταση του Υπουργικού Συμβουλίου δεν ήταν ένα από αυτά, παρά την ονοματολογία που αναπτύχθηκε ήδη από την επομένη της εκλογής του νέου Προέδρου, ο οποίος αναλαμβάνει επίσημα τη διακυβέρνηση μεθαύριο, Τρίτη. Παρόλα αυτά, την κοινή γνώμη, τα άρθρα και δημοσιεύματα και τις χιλιάδες αναρτήσεις απασχόλησαν άλλα ζητήματα. Θέματα που για πολλούς ξεσκέπασαν το κράτος πρόνοιας, τη γραφειοκρατία σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και την έλλειψη ευσυνειδησίας και ενσυναίσθησης.
Ο λόγος για την ηλικιωμένη ασθενή που κάποιος φωτογράφισε γυμνή στο κρεβάτι νοσοκομείου και ένας γιατρός διέρρευσε την εικόνα, με όλα τα «κατηγορώ» φυσικά. Φωτογραφία που προκαλεί διάφορα συναισθήματα, αλλά και απορίες. Με πρώτη, για μένα, εάν τελικά ο φωτογράφος έμεινε στη λήψη της εικόνας και στην αποστολή της. Γράφτηκαν πολλά για το θέμα και ακούστηκαν άλλα τόσα. Γίνεται και έρευνα.
Όπως έρευνα γίνεται και για το δεύτερο συμβάν, που επίσης σχολιάστηκε ευρέως την εβδομάδα που πέρασε, το οποίο ανέδειξε η εκπομπή «24 ώρες» του Άλφα, για τον πατέρα που για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αναγκαζόταν να διαβιεί μαζί με τη 10χρονη κόρη του, είτε στο αυτοκίνητό του, είτε στα τραπέζια ενός εστιατορίου που χρησιμοποιούσαν ως κρεβάτια, αναμένοντας το κράτος πρόνοιας να εξεύρει λύσεις στο πρόβλημά τους. Αυτό φυσικά που έψεξε το ρεπορτάζ δεν ήταν μόνο τα αργά αντανακλαστικά του κράτους, αλλά και την αναλγησία του. Την ίδια ώρα, ανέδειξε και τη βοήθεια που απλός κόσμος πολλές φορές προσφέρει, όπως κι άλλα οργανωμένα σύνολα, που σε πολλές περιπτώσεις αντικαθιστούν τον ρόλο του κράτους.
Η ανθρωπιά δεν εξέλειπε στον τόπο. Ούτε η προσφορά. Εντούτοις οι ρυθμοί της σημερινής ζωής και οι αυτόματοι μηχανισμοί που αναπτύξαμε όλοι για να προλάβουμε όλα όσα πρέπει να γίνουν σε ένα 24ωρο -που αρκετές φορές δε φτάνει-, προσπερνούν τις όποιες οχλήσεις. Αυτόματα σχεδόν τις αφαιρούν από τη σκέψη. Μπορεί σε αυτό να συμβάλλει και η κρίση αξιών που έλεγε ένας πρώην Πρόεδρος, ίσως πάλι να φταίει κι ο τρόπος ζωής σήμερα. Εξάλλου, παρόμοια με τα προαναφερόμενα περιστατικά υπήρξαν πολλά και στο παρελθόν. Και πήραν επίσης έκταση, έγιναν επίσης έρευνες, αλλά φαίνεται πως αυτά δεν αρκούν. Αυτό που απαιτείται είναι αλλαγή νοοτροπίας των λειτουργών σε υπηρεσίες που έχουν να κάνουν με ευάλωτους συμπολίτες μας, με ανθρώπους με προβλήματα, με ασθενείς με παιδιά. Αλλά και του καθενός από μας, για να αλλάξει προς το καλύτερο το σύστημα και η κοινωνία. Όπως το είπε κι ο Γκάντι, «γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο».
Ενόψει των πιο πάνω, η παρουσία και του νεοεκλεγέντος Προέδρου στη συγκεκριμένη εκπομπή έστειλε για μένα ένα σωστό μήνυμα. Το γεγονός ότι αφιέρωσε χρόνο για να συναντήσει τον πατέρα και την κόρη του, να τους ακούσει, τη στιγμή που κόμματα και οργανώσεις ανέμεναν καθορισμό συναντήσεων για τον διαμερισμό της εξουσίας, ίσως να ήταν και ένας συμβολισμός πως και τα καθημερινά, τα μικρά, ιεραρχούνται επίσης υψηλά στις προτεραιότητες. Μπορεί ναι, να κέρδισε πόντους, να βελτιώθηκε η εικόνα του, να έδειξε την ευαισθησία του, αλλά αυτό δεν αναιρεί την πράξη που έκανε και το μήνυμα που πιθανώς έστειλε σε όλους, τους δημόσιους λειτουργούς περιλαμβανομένων. Πόσω μάλλον ότι στις μέρες μας, για να νιώσουμε, να θυμώσουμε, να οργιστούμε, εάν κάτι δεν αφορά εμάς, πρέπει να το… δούμε. Σε φωτογραφίες, στο διαδίκτυο, στις τηλεοράσεις, στις οθόνες μας.
