Κρατώ από τη συνομιλία μου με τον Άριστο Τσιάρτα, πρόεδρο του Εθνικού Συντονιστικού Φορέα για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών, την επισήμανση του ότι «διαρκές ζητούμενο παραμένει η ανατροπή των στερεοτύπων, των αντιλήψεων και των συμπεριφορών που επιτρέπουν, ενθαρρύνουν και ανέχονται την αναπαραγωγή και διαιώνιση της έμφυλης βίας».
Η αναφορά του με παραπέμπει στις εύστοχες παρατηρήσεις για το θέμα αυτό που άκουσα στη συνεδρία της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 21 Μαρτίου 2022, με θέμα την πορεία εφαρμογής της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Από την ΠΟΓΟ, η Ελένη Ευαγόρου σχολίασε μεταξύ άλλων ότι «το Σπίτι της Γυναίκας» ασχολείται μόνο με περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ενώ όλες οι άλλες περιπτώσεις παραπέμπονται στα ΤΑΕ (Τμήματα Ανίχνευσης Εγκλημάτων της Αστυνομίας). Όμως – πρόσθεσε – εμείς γνωρίζουμε ότι υπάρχουν γυναίκες που τηλεφωνούν ή πηγαίνουν εκεί για να καταγγείλουν βία σε βάρος τους και να ζητήσουν βοήθεια και συχνά, τους γίνεται παραίνεση να μην καταγγείλουν και αστυνομικοί τους λένε να επιστρέψουν στο σπίτι τους! Στη βάση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, όταν πρόκειται για περίπτωση έμφυλης βίας, η Αστυνομία θα πρέπει να καταγγέλλει αυτεπάγγελτα, ακόμα και αν το ίδιο το θύμα δεν προχωρήσει σε καταγγελία. Υπάρχουν περιπτώσεις που γυναίκες υπέστησαν έμφυλη βία σε δημόσιους χώρους και δεν έγινε τίποτε από την Αστυνομία. Όσον αφορά τις δομές, το κράτος έχει μετακυλήσει όλες τις ευθύνες του σε μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως ο ΣΠΑΒΟ, αλλά πρέπει να υπάρχουν ενδιάμεσες δομές. Τι γίνονται οι γυναίκες μετά τις 15 μέρες και τον έναν μήνα που μένουν στο καταφύγιο του ΣΠΑΒΟ; Μήπως επιστρέφουν στο σπίτι και σε περιβάλλοντα εύκολα προσβάσιμα στους θύτες; Και τι γίνεται με τα θύματα trafficking και σεξουαλικής κακοποίησης που πρέπει να στέκονται στις ουρές στα δημόσια νοσοκομεία και στις Πρώτες Βοήθειες; Και ποια είναι η ειδίκευση του προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία για την ιατρική και την ιατροδικαστική εξέταση των θυμάτων;»
Από τη Γυναικεία Κίνηση Οικολόγων η Αλεξία Σακαδάκη επεσήμανε ότι «υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την τήρηση των Πρωτοκόλλων από αστυνομικούς που υπηρετούν σε αστυνομικούς σταθμούς και που δεν έχουν περάσει από την ειδική εκπαίδευση που πέρασαν τα ειδικά κλιμάκια της Αστυνομίας. Π.χ. —πρόσθεσε— τηλεφώνησα για να καταγγείλω συγκεκριμένο περιστατικό και μου είπαν από τον σταθμό «κυρία μου να της πείτε να πάρει τηλέφωνο η ίδια». Είναι πολύ σημαντικό όταν μια γυναίκα παίρνει το θάρρος και κάνει το βήμα να σηκώσει το τηλέφωνο και να καταγγείλει, να υπάρχει άμεση ανταπόκριση από την Αστυνομία, γιατί ακόμα και ελάχιστος δισταγμός να υπάρχει από το άτομο που απαντά στο τηλεφώνημα, τότε πολύ εύκολα το θύμα θα τραβήξει πίσω». Η κυρία Σακαδάκη έθεσε και θέμα αλλαγής του ονόματος του «Σπιτιού της Γυναίκας», γιατί, όπως είπε, «πολλά θύματα μπερδεύονται, αφού δυστυχώς το όνομα παραπέμπει σε καταφύγιο ενώ δεν είναι καταφύγιο».
