Δύο ήταν, κατά τη γνώμη μου, τα μεγαλύτερα ζητήματα που αναδείχθηκαν από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση: Το κυριότερο είναι ο ιδιαίτερα α-πολιτικός χαρακτήρας της, η απουσία ιδεολογιών, η ιδέα ότι όλοι είμαστε ένα και μπορούμε ενωμένοι να ευτυχήσουμε. Το άλλο είναι η προεκλογική παρουσία του Αβέρωφ Νεοφύτου, ειδικότερα η αλαζονεία και αμετροέπεια στον λόγο και την αισθητική του.
Είναι εντυπωσιακή η επικράτηση υποψηφίων που υιοθέτησαν μια αχρωμάτιστη ιδεολογικά στάση. Παρόλο που ο Νίκος Χριστοδουλίδης –πρόεδρος πλέον του κράτους– δεν παρέλειπε να τονίζει, για ευνόητους λόγους, ότι είναι ανέκαθεν δεξιός και Συναγερμικός, μιλούσε συνεχώς για ενωτική πολιτική, για συνεννόηση και συμπόρευση με όλους τους πολιτικούς χώρους. Το ίδιο έκανε από την πλευρά του και ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, τονίζοντας την ανεξαρτησία του παράλληλα με τις κεντροδεξιές, αστικές του καταβολές. Την ίδια ώρα το ΑΚΕΛ, αν και το μοναδικό στήριγμά του, επέμενε ότι ενδεχόμενη εκλογή του δεν θα είναι επάνοδος του κόμματος στην εξουσία. Όμως, εφόσον «δεξιός» σημαίνει εκπρόσωπος του κεφαλαίου, ενώ «αριστερός» ότι υπερασπίζεσαι τα συμφέροντα των εργαζομένων, πώς γίνεται να είσαι και τα δύο; Αυτό το παράδοξο, ωστόσο, δείχνει αφενός ότι κόμματα και υποψήφιοι αντιλήφθηκαν την απέχθεια του κόσμου στην κομματοκρατία, αφετέρου όμως φανερώνει και μια πραγματικότητα: Την έλλειψη –ή εγκατάλειψη– των βασικών ιδεολογιών από τα κόμματα, τα οποία μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, από την άλλη, μας έδειξε την πιο απεχθή εικόνα αυτής της κομματοκρατίας, θυμίζοντας έναν άλλο Pennywise – τον τρομακτικό χαρακτήρα από το «It» του Στίβεν Κινγκ. Έκανε, μάλιστα, το σύνολο των κομματικών στελεχών συνενόχους του σ’ αυτή την κακή, κιτς και αντιαισθητική παράσταση με τις υπερβολές και τα ξεφωνητά, όπου η εκδικητική μονομανία του απέναντι στον «αποστάτη» ακύρωσε κάθε πολιτική ευθυκρισία. Όχι μόνο έναντι του κομματικού συμφέροντος, το οποίο δεν μας αφορά, αλλά και έναντι του συμφέροντος του τόπου το οποίο επικαλείτο, θέτοντας μάλιστα το πρώτο υπεράνω του δεύτερου ως ύψιστου καθήκοντος. Κι όμως, δεν αντέδρασε κανένα από τα πρωτοκλασάτα στελέχη, αντιθέτως τον ακολούθησαν σ’ αυτή την παράλογη πορεία. Ακόμα πιο παράδοξο, αλλά και απογοητευτικό συνάμα, είναι πως τουλάχιστον το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του από τον πρώτο γύρο υπάκουσαν στην προτροπή του και ψήφισαν τον υποψήφιο του «ταξικού εχθρού», όχι επειδή τον έκριναν καλύτερο αλλά επειδή τους το είπε εκείνος!
Συνεπώς, δύο πράγματα έχουμε να περιμένουμε: Πρώτα, αν όντως ο νέος πρόεδρος θα σχηματίσει μια κυβέρνηση νέων, ικανών ανθρώπων μακριά από κόμματα, χωρίς να αποπληρώσει τη στήριξή του με υπουργικά χαρτοφυλάκια σε κομματικά στελέχη. Και από την άλλη, αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα συνεχίσει να ελέγχει το κόμμα του με την ίδια ικανότητα χειραγώγησης που απέδειξε ότι διαθέτει – ή μάλλον, για πόσο θα ανέχονται ακόμα τον εξευτελισμό τους τα στελέχη του ΔΗΣΥ. Για την ώρα, πάντως, συνεχίζει να χρησιμοποιεί το κόμμα του οποίου ηγείται ως απόλυτο όργανο ικανοποίησης των προσωπικών του φιλοδοξιών…
Αναμένοντας τις εξελίξεις σε όλα αυτά, θα είναι τεράστια απογοήτευση αν ο Ν. Χριστοδουλίδης υποκύψει στις κομματικές απαιτήσεις. Από την άλλη, άμα ξυπνήσουν εκεί στον Συναγερμό από τον συναγερμό που τους έχει ξεκουφάνει πλέον, ίσως εκπαραθυρώσουν τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Ωστόσο, δεν είναι απαραίτητο να αποσυρθεί στο χωριό του και να ιδιωτεύσει, καθότι είναι όντως χρήσιμος. Η υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας Λίνα Μενδώνη, π.χ., μετά τις παραιτήσεις των καθηγητών της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα προσόντα του,: Να προτείνει στον έκπτωτο του αδελφού κόμματος να διδάξει την ιδιαίτερη Averofinsky Method του σε ένα νέο μάθημα, αυτό της Bad Performance, με αντικείμενο το πώς να μην υποδύεσαι αυτό που είσαι. Μετά τις Κεντρικές Φυλακές της Κύπρου, ίσως ενδιαφερόταν το Netflix να κάνει και ένα ντοκιμαντέρ για το ιδιαίτερο αυτό φαινόμενο.
[*The Kominsky Method, είναι μια σειρά του Netflix με έξυπνο χιούμορ στην οποία πρωταγωνιστούν ο Μάικλ Ντάγκλας και ο Άλαν Άρκιν. Ο πρώτος υποδύεται έναν παλαίμαχο, ηλικιωμένο ηθοποιό, τον Σάντι Κομίνσκι, ο οποίος διδάσκει υποκριτική στη θεατρική σχολή του.]
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 19.02.2023
