Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έδωσε εξαρχής το στίγμα του με τους υπουργούς που διάλεξε και που του επέβαλαν. Όπως έγραφα την περασμένη Κυριακή, στον «καλό τεχνοκράτη» υπουργό συνυπολογίζεται και ο πολιτικός του προσανατολισμός.
Όταν ρώτησαν τον πρόεδρο κατά πόσον πληροί τα κριτήριά του ο κ. Κεραυνός, ένας τραπεζίτης που του επέβαλαν στο υπουργείο Οικονομικών, μας κεραυνοβόλησε με το πιασάρικο σλόγκαν που πιπιλούσε προεκλογικά κυρίως ο Αβέρωφ, «με την Οικονομία δεν παίζεις» (γι’ αυτό δεν είναι νέος και ωραίος ο κανούργιος υπουργός, ούτε γυναίκα). Αναφερόμενος στο πλεόνασμα που του άφησε ο προηγούμενος, ο κ. Κεραυνός δήλωσε ότι «τα πλεονάσματα υπάρχουν για δύο λόγους, για την ασφάλεια και για να υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής πολιτικών που να ανακουφίζουν κυρίως τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας, να δημιουργούμε πολιτικές που να ενισχύουν τις επιχειρήσεις μας να είναι πιο παραγωγικές και να δημιουργούνται θέσεις απασχόλησης». Ένας υπουργός, λοιπόν, κυρίως υπέρ των μεσαίων στρωμάτων και των επιχειρήσεων. Όχι, ας πούμε, υπέρ των χαμηλόμισθων εργαζομένων, όπως θα υποστήριζε κάποιος άλλος, το ίδιο ικανός αλλά με διαφορετικό προσανατολισμό.
Εκτός από τις υποχωρήσεις του προέδρου στο εκβιαστικό πρέσινγκ των «τεχνοκρατών» κομματαρχών τύπου Καρογιάν με διδακτορικό στο καρεκλοπάζαρο, ας δούμε μία από τις προσωπικές επιλογές του: Τον τραγουδοποιό Μιχάλη Χατζηγιάννη στο υφυπουργείο Πολιτισμού, που ξεσήκωσε από την πρώτη στιγμή τους ανθρώπους του χώρου – αλλά όχι από ενθουσιασμό για το πρόσωπό του. Αν αναρωτιέστε για τα κριτήρια (εκτός από το ότι ενδεχομένως να αρέσει στις κόρες του ή ότι είναι φίλος του), ας πάμε λίγο πίσω: Πόσα ακούσατε προεκλογικά περί Πολιτισμού, όχι μόνο από τον κ. Χριστοδουλίδη αλλά και τους άλλους υποψηφίους; Μας είπαν πολλά για το Κυπριακό, για την Οικονομία (που δεν παίζεις μαζί της)… ε, φαίνεται κ. πρόεδρε να πιστεύεις πως με τον Πολιτισμό μπορεί να παίξει κανείς – να εκτονωθεί από τα μεγάλα και σοβαρά θέματα, να χαλαρώσει λίγο βρε αδερφέ, όπως ο τέως πρόεδρος στην Άντζελα.
Όταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν (τον πρόεδρο, όχι τον Χατζηγιάννη) πώς του ήρθε αυτή η ιδέα, τους είπε να τον κρίνουν αυστηρά (τον Χατζηγιάννη, όχι τον πρόεδρο), αλλά εκ του αποτελέσματος. Όμως εδώ κρίνεται κυρίως ο πρόεδρος και όχι ο Χατζηγιάννης, που είναι απλώς «ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης». Περνούσε τυχαία και τον φώναξε να του στείλει CV, εκείνος δεν άκουσε καλά και του έστειλε CD; Αν είχε το γνώθι σαυτόν και υποψιαζόταν πού πάει να μπλέξει, θα ήταν έντρομος και όχι μες στην τρελή χαρά. Και η κόρη μου είναι νέα –πολύ πιο νέα– και καλλιτέχνης (των εικαστικών, όχι του πάλκου), άρα θα έκανε κι εκείνη για υπουργός; Φταίει όμως κι ο Αβέρωφ, που υποχρέωσε τον Γιάννη Τουμαζή να πάει με τον υπόλοιπο υπουργικό συρφετό του Αναστασιάδη και να τον χειροκροτεί καθώς υπέβαλε την υποψηφιότητά του, ενώ τους έβαλε όλους να υπογράψουν ότι αποτάσσονται ενδεχόμενη υπουργοποίησή τους από τον Ακατονόμαστο. Γιατί μας το έκανες αυτό, Γιάννη μου; Τι του χρωστούσες; Πίστεψες στα σοβαρά ότι «ο Αβέρωφ μπορεί»;
Κρίνουμε τον κ. Χριστοδουλίδη για το ότι δεν έχει ιδέα τι ακριβώς κάνει το σχετικό υφυπουργείο. Πολιτισμός είναι οι άνθρωποί του, καλλιτέχνες κάθε είδους, μουσικοί και τραγουδοποιοί όχι μόνο σαν τον Χατζηγιάννη, οι διάφορες ορχήστρες και μπάντες, οι ηθοποιοί και σκηνοθέτες, οι σκηνογράφοι και φωτογράφοι, το θέατρο και ο κινηματογράφος, τα μουσεία και οι γκαλερί, οι εικαστικοί, συγγραφείς, ποιητές και τόσοι άλλοι, τα φεστιβάλ, οι αρχαιότητες – κυρίως είναι κάτι που αμφιβάλλω αν περνάει από το μυαλό των περισσότερων πολιτικών: Πολιτισμός είναι η ταυτότητα και ο αληθινός πλούτος ενός τόπου. Είναι αυτό που λείπει από την Παιδεία και τη δημόσια Εκπαίδευση, αυτό που όχι πλεόνασμά του δεν άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά μόνιμο έλλειμμα. Θα παίξεις λοιπόν κι εσύ με τον Πολιτισμό, κ. πρόεδρε;
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 05.03.2023
