Μια βδομάδα μετά την ανακοίνωση της σύνθεσης του υπουργικού συμβουλίου, τα κόμματα της συγκυβέρνησης ψάχνονται. Η Ελένη Θεοχάρους λέει πως η Αλληλεγγύη δεν έχει υπουργό στην κυβέρνηση και πως ο Μιχάλης Γιωργάλλας δεν προτάθηκε από αυτήν αλλά, όπως της είπε ο ίδιος ο πρόεδρος, η πρόταση προήλθε από τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Ο Σιζόπουλος όμως το διαψεύδει και η ΕΔΕΚ καταθέτει κι αυτή το παράπονο της πως δεν έχει υπουργό στο κυβερνητικό σχήμα παρά μόνο Επίτροπο. Προσδοκάει όμως στο μέλλον (όλο και κάποια νέα υφυπουργεία θα δημιουργηθούν) και συνεχίζει να εκφράζει την στήριξη της στον Πρόεδρο. Όπως κι η Θεοχάρους που παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος χωρίς, όμως, να αποκλείει επαναδιεκδίκηση της θέσης. Ο Πρόεδρος πάντως τηρεί σιγή και ο Γιωργάλλας εκλαμβάνεται ως υπερκομματική προσωπικότητα αφού έμεινε ορφανός από κόμμα. 

Ως υπερκομματικός θα πρέπει να εκληφθεί κι ο Μάκης Κεραυνός, ο οποίος κλήθηκε τελευταία στιγμή, ως έμπειρος κι ως έτοιμος από καιρό, να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών, με τη συναίνεση όλων των συγκυβερνώντων κομμάτων για να ξεπεραστεί ο σκόπελος που προέκυψε στο άκουσμα του ονόματος του Τάσου Γιασεμίδη. Και πάλι με πρωταγωνιστή τον Μαρίνο Σιζόπουλο που φέρεται να έθεσε βέτο λόγω της σχέσης Γιασεμίδη με Γιαννάκη Ομήρου. Κι ο τελευταίος εξέφρασε την έκπληξη και την θλίψη του στηλιτεύοντας το γεγονός, χωρίς ωστόσο να πάρει απάντηση από κανένα. Ούτε αν αληθεύει η πληροφορία ούτε αν είναι fake news. Σιωπή και πάλι.

Βέτο τέθηκε και για υπουργοποίηση της Αναστασίας Παπαδοπούλου, όπως γράφτηκε κατά κόρον, με το βέτο να προέρχεται από τον Μάριο Κάρογιαν, ο οποίος όμως το διαψεύδει. Κάποιες πληροφορίες λένε πως η αντίδραση προήλθε από κύκλους που δεν βλέπουν με καλό μάτι την στήριξη της Αναστασίας Παπαδοπούλου στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. 

Με τούτα και με κείνα οι υπουργοί έχουν πιάσει δουλειά ενώ οι σκιές των κομμάτων αιωρούνται στα παρασκήνια των υπουργείων και πάνω από τα κεφάλια μας. Κι αυτό που θελήσαμε, τάχα, να πετύχουμε με την εκλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη, την αλλαγή και την απαλλαγή από τα κόμματα, μοιάζει πλέον μια ακόμα μεγάλη αυταπάτη. Κόμματα που ήταν στο παρά πέντε της διάλυσης, έχουν βρυκολακιάσει και καθορίζουν για άλλη μια φορά την πορεία του τόπου. Κομματικοί ηγέτες που απαξιώθηκαν από τους ίδιους τους συνεργάτες τους, μπορούν να βάζουν βέτο και να έχουν καθοριστικό ή ακόμα και τον τελικό λόγο στη διακυβέρνηση. Αυτό θελήσαμε, αυτό ψηφίσαμε, αυτό ήταν το διακύβευμα;