Ας εστιάσουμε στο πρόβλημα

Από τη μέρα που έγιναν γνωστές οι πρόνοιες του σχεδίου, υπήρξαν έντονες επικρίσεις για τις παραμέτρους που τέθηκαν και σχεδόν αφορούσαν όλα τα επίπεδα: τη χρονική περίοδο που τα δάνεια θα έπρεπε να είναι μη εξυπηρετούμενα ώστε να εμπίπτουν εντός σχεδίου, τα εισοδηματικά κριτήρια, τα κριτήρια αξίας της πρώτης κατοικίας και των υπόλοιπων περιουσιακών στοιχείων. Το τραγικό είναι πως το σχέδιο εγκρίθηκε και από τις ευρωπαϊκές Αρχές και δεν βρέθηκε ένας να πει «κύριοι, το σχέδιο δεν είναι στοχευμένο και μπάζει νερά». 

Κατά την άποψή μου, το Σχέδιο πρέπει να ακυρωθεί και να δημιουργηθεί ένα άλλο του οποίου βασικό κριτήριο θα πρέπει να είναι η σχέση εισοδήματος με δόση. Ούτε καν αν το δάνειο είναι εξυπηρετούμενο ή όχι. Μπορεί κάποιος δανειολήπτης να είναι τόσο συνεπής που να προτιμά να στερεί βασικά αγαθά από την οικογένειά του ώστε να είναι συνεπής με τις δανειακές του υποχρεώσεις ενώ κάποιος άλλος που του απομένει μεγαλύτερο καθαρό εισόδημα να επιλέγει να μην καταβάλει τη δόση του για να προσφέρει περισσότερα στην οικογένειά του ή για να το παίζει bon viveur.

Την ίδια ώρα, τα απαιτούμενα έγγραφα που θα πρέπει να υποβληθούν δεν πρέπει επ’ ουδενί να διαφοροποιηθούν ή να υπάρξει χαλάρωση. Με τα λεφτά του φορολογούμενου δεν παίζουμε. Αυτός που έχει πραγματική ανάγκη όχι απλώς θα βρει τρόπο να εξασφαλίσει ό,τι χρειάζεται, αλλά θα το κάνει και χωρίς γκρίνια και διαμαρτυρίες. 

Στο τέλος της μέρας όμως πρέπει να αναρωτηθούμε: Μήπως το παρακάναμε με το κλάμα και τους δανειολήπτες που πιέζονται και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Γιατί ούτε το Εστία βλέπουμε να έχει ανταπόκριση, ούτε και το πλαίσιο αφερεγγυότητας –όσο προβληματικό κι αν κατέληξε– αγκαλιάστηκε από τους απελπισμένους. 

antonis@phileleftheros.com