Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Όταν επί υπουργίας Συλικιώτη στο Υπουργείο Εσωτερικών ξεκίνησε άλλη μια προσπάθεια του κράτους, σε συνεργασία με το ΕΤΕΚ, για να μειωθεί η γραφειοκρατία εξέτασης αιτήσεων για έκδοση πολεοδομικής άδειας, αποφασίστηκε σε πρώτη φάση να καταργηθούν κάποιες χρονοβόρες διαδικασίες που αφορούσαν μικρές οικοδομές (μονοκατοικίες ή και κάποια μικρά συμπλέγματα κατοικιών ή καταστημάτων), λαμβανομένου υπόψη ότι επρόκειτο για απλές κατασκευές, για την αδειοδότηση των οποίων θα μπορούσαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα να απαλειφθούν ή να μετριασθούν κάποιες απαιτήσεις της διοίκησης και να δοθεί αρμοδιότητα και ευθύνη ελέγχου των αιτήσεων στους μελετητές τέτοιων έργων.
Εκείνη η προσπάθεια είχε και συνέχεια επί υπουργίας Κωνσταντίνου Πετρίδη και Νίκου Νουρή, πάντα στο ίδιο πλαίσιο: Ευθύνες ελέγχου στους μελετητές, λιγότερες και ταχύτερες διαδικασίες, κατά προτεραιότητα στις μικρές-μεσαίες οικοδομές, καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως η πολυπλοκότητα τέτοιων κατασκευών υπολείπεται κατά πολύ της πολυπλοκότητας μεγάλων και σύνθετων αναπτύξεων, για τις οποίες ο προσεκτικός έλεγχος από το Τμήμα Πολεοδομίας θεωρείται από πολλούς αναγκαίος και αναντικατάστατος. Όσο πιο σύνθετο ένα έργο, τόσο πιο σύνθετες είναι λογικό να καθίστανται και οι διαδικασίες αξιολόγησης της συμβατότητάς του με νόμους και κανονισμούς διαφόρων υπουργείων.
Την περασμένη Πέμπτη ξεκίνησε στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών να συζητείται ένα πολυσυζητημένο (και στη Βουλή και στην κοινωνία) νομοσχέδιο, που καταργεί και απλοποιεί τις διαδικασίες αδειοδότησης πολύ μεγάλων και σύνθετων αναπτύξεων, που θα χαρακτηρίζονται στρατηγικές. Εκεί που μέχρι τώρα η διοίκηση έκρινε πως είναι πιο λογικό και πιο βατό και λιγότερο επικίνδυνο να χαλαρώνεις ή να καταργείς διαδικασίες αδειοδότησης στις μικρές και απλές κατασκευές, με το νέο νομοσχέδιο, που δεν είναι ακριβώς νέο, η κυβέρνηση ζητά λιγότερους ελέγχους για την αδειοδότηση των πιο σύνθετων αναπτύξεων, μέσω μιας διαδικασίας που κατά κάποιους βουλευτές αφαιρεί εξουσίες και σημεία ελέγχου από στελέχη κρατικών υπηρεσιών και αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης και διευκολύνει την αδειοδότηση μέσω αποφάσεων «εκ των άνωθεν». Αυτό, μέσα στο γενικότερο κλίμα καχυποψίας και έλλειψης εμπιστοσύνης, προφανώς και προκαλεί καλόπιστες ανησυχίες, έστω κι αν όλοι θα θέλαμε -και θέλουμε- λιγότερη γραφειοκρατία και ταχύτερες αποφάσεις. Αλλά σωστές και νόμιμες.
Όπως ελέχθη και την Πέμπτη, το νομοσχέδιο είχε κατατεθεί το 2019 -αν και η ανάγκη μείωσης της γραφειοκρατίας για την πολεοδομική άδεια άρχισε να εξετάζεται πολύ νωρίτερα- συζητήθηκε στην Επιτροπή Εσωτερικών, υπήρξαν πολλές ενστάσεις, επιχειρήθηκαν πολλές αλλαγές επί του κειμένου και μετά από μακρά στασιμότητα στη Βουλή, το Υπουργείο Οικονομικών κατέθεσε φέτος νέο νομοσχέδιο, με τον ίδιο στόχο.
Ανεξαρτήτως της θέσης που έχει ο καθένας για την ανάγκη ή όχι μεγάλες και σύνθετες αναπτύξεις να αδειοδοτούνται με μια κατ’ εξαίρεση -και ταχύτερη, αν όχι και ευκολότερη- διαδικασία, σε αντίθεση με τις απλές οικοδομές ή όσες δεν εμπίπτουν στον όρο στρατηγική ανάπτυξη, θα πρέπει να λεχθεί πως η Επιτροπή Εσωτερικών δεν πρέπει να αφήσει για δεύτερη φορά αυτό το νομοσχέδιο να σκονίζεται στα συρτάρια. Να συζητηθεί με εντατικό ρυθμό, να τεθούν οι ενστάσεις, να δοθούν απαντήσεις και να ληφθούν αποφάσεις. Να μη χαθούν άλλα 3-4 χρόνια συζητώντας το νομοσχέδιο ανά εξάμηνο.
Κάποιες παρατηρήσεις που έγιναν μετά τη συνεδρία της Πέμπτης από τους βουλευτές Άριστο Δαμιανού (ΑΚΕΛ), Πανίκο Λεωνίδου (ΔΗΚΟ) και Αλεξάνδρα Ατταλίδου (Οικολόγοι) στέλνουν το παρήγορο, για μένα τουλάχιστο, μήνυμα πως αυτό το πολύ σημαντικό νομοσχέδιο θα συζητηθεί διεξοδικά, γιατί είναι σαφές από μια «πρώτη» ανάγνωσή του πως μια λανθασμένη εκτίμηση της Βουλής, υπό το κράτος της πίεσης -και της ανάγκης- για μείωση της γραφειοκρατίας και προώθησης νέων επενδύσεων, δυνατό να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στο δομημένο και το φυσικό περιβάλλον, ζημιά που δύσκολα θα μπορεί να αποκατασταθεί.
Από την άλλη, μάς προβληματίζει η δήλωση του Κυριάκου Χατζηγιάννη, ο οποίος δήλωσε… ελεύθερος άγχους και ανησυχίας πως «σήμερα, μέσα από αυτό το νομοσχέδιο θα καθοριστεί το κατά πόσον είναι μια επένδυση στρατηγική και στη συνέχεια με μια νέα διαδικασία να επιταχυνθεί η επεξεργασία της. Δεν αλλάζει κάτι άλλο και καμία ανησυχία δεν πρέπει να υπάρχει». Να μας συγχωρεί ο κ. Χατζηγιάννης, αλλά είδαν πολλά εκτρώματα και εγκλήματα, στο περιβάλλον και αλλού, τα μάτια μας και θέλουμε οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή να έχουν τα μάτια ορθάνοιχτα. Να συζητήσουν με καλή θέληση και πολλή προσπάθεια το νομοσχέδιο και να εγκρίνουν όσες πρόνοιες δεν απειλούν να ανατρέψουν, υπέρ των πολύ μεγάλων αναπτύξεων και των ιδιοκτητών τους, όση πολεοδομική πολιτική παραμένει στη θέση της μετά από τα αλλεπάλληλα κίνητρα που εξαγγέλθηκαν τα χρόνια μετά την κρίση. Άλλωστε, όπως το είπε και η Αλεξάνδρα Ατταλίδου, «η κατάργηση της γραφειοκρατίας πρέπει να είναι στόχος όχι μόνο για τις μεγάλες αναπτύξεις, αλλά για όλες».
ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ
ΚΑΙΡΟΣ ήταν να λεχθεί και από στόμα ειδικού στην Κύπρο αυτό που αισθάνεται πολύς κόσμος και το μοιράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προφανώς έχει λεχθεί και στο εξωτερικό από ανθρώπους που δεν θέλουν να κοροϊδεύουν ούτε τον εαυτό τους, ούτε τον κόσμο που ακούει και διαβάζει.
ΣΥΜΦΩΝΑ λοιπόν με τον επίκουρο καθηγητή του Τμήματος Επικοινωνιών του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Δρ Γιώργο Παυλίδη, ο οποίος μίλησε στο ΚΥΠΕ, περισσότερες (φαίνεται να) είναι οι ψευδείς ειδήσεις από τις πραγματικές, για την εισβολή στην Ουκρανία.
ΕΙΠΕ ακόμα: «Κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με ειδήσεις από την Ουκρανία, διερωτώμαι τι είναι είδηση και τι δεν είναι είδηση. Έχω την εντύπωση ότι ενώπιον μας έχουμε περισσότερες ψευδείς ειδήσεις παρά πραγματικές ειδήσεις».
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ είναι μεγαλύτερος σε αυτή την περίπτωση, γιατί, ενώ όλοι λίγο πολύ ανησυχούμε για την ποιότητα των ειδήσεων – εκτιμήσεων που φτάνουν από το μέτωπο των συγκρούσεων, οι πλείστοι αναλυτές επιμένουν να βασίζονται σε αυτή την αμφίβολης εγκυρότητας ενημέρωση και να παράγουν του κόσμου τα συμπεράσματα, τα οποία επίσης διοχετεύουν στην κοινή γνώμη.
ΤΟ ΟΤΙ όμως έχουμε να κάνουμε με μία καταδικαστέα εισβολή σε μια ανεξάρτητη χώρα, με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, είναι απολύτως έγκυρη πληροφορία και ίσως πρέπει να αρκεστούμε για την ώρα σε αυτήν.
ΑΠΟ εκεί και πέρα, η διαπίστωση πως η ΕΕ απέτυχε να αναλάβει ουσιαστικό μεσολαβητικό ρόλο, πριν ακόμα την εισβολή, αλλά και μετά από την εκδήλωσή της, είναι επίσης μια έγκυρη πληροφορία, την οποία πολλοί θέλουν να παρακάμπτουν, περιθωριοποιώντας και την τεράστια κρίση που προκαλείται όχι μόνο από την ίδια την εισβολή, αλλά και από τις κυρώσεις που λήφθηκαν από την ΕΕ και ανέτρεψαν τη λειτουργία της ευρωπαϊκής και της διεθνούς αγοράς, με κίνδυνο ο πληθωρισμός και η φτώχεια να κινδυνεύουμε να αποδειχθούν μικρότερης σημασίας προβλήματα από την επισιτιστική κρίση για την οποία προειδοποιεί σχεδόν καθημερινά ο ΟΗΕ.
Στυγνός εκβιασμός
Ακούγοντας και τον αντίλογο των τυροκόμων, δεν νομίζω να διατηρούνται σε πολλούς αμφιβολίες για το τι συμβαίνει με τον κλάδο των αιγοπροβατοτρόφων: Οι άνθρωποι βιώνουν στυγνό επαγγελματικό εκβιασμό και μαζί τους η κυβέρνηση, ώστε να αλλάξει (σε 13 σημεία!) το πρότυπο χαλλουμιού βάσει του οποίου αναγνωρίστηκε από την ΕΕ το ΠΟΠ. Ενόσω δεν γίνεται το δικό τους, το γάλα και το χαλλούμι θα παραμείνουν τα δύο μοναδικά στον κόσμο προϊόντα των οποίων πέφτει η τιμή, σε συνθήκες πρωτοφανούς πληθωρισμού, στην Κύπρο και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Υποχρεώνονται να πωλούν γάλα στη ζημιά τους, μέχρι το κράτος να υποκύψει στον εκβιασμό. Ελπίζω ο Πρόεδρος, ο υπουργός Γεωργίας και όποιοι άλλοι στην κρατική μηχανή να στείλουν το μήνυμα πως το κράτος δεν εκβιάζεται και πως το κράτος θα προστατέψει τους κτηνοτρόφους από αυτούς που τους χρησιμοποιούν ανελέητα για να επιβάλουν τα δικά τους συμφέροντα.
Μείωση κατανάλωσης
Διαβάσατε τα μέτρα που μελετά ή προωθεί – προτείνει η ΕΕ για να μειωθεί η κατανάλωση ενέργειας και… να απεξαρτηθούν οι ευρωπαϊκές χώρες από τα ρωσικά ενεργειακά προϊόντα; Πολλές ευφάνταστες ιδέες, που μεταφέρουν την ευθύνη στους καταναλωτές. Τηλεργασία κάποιες μέρες, μείωση της ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους, σωστές επιλογές στη ρύθμιση της θερμοκρασίας των κλιματιστικών, απαγόρευση διακίνησης σε αστικά κέντρα που εξυπηρετούντα από μέσα μαζικής μεταφοράς και αρκετά άλλα. Άμα θέλουν, μπορούν, με άλλα λόγια, να συμβάλουν αποφασιστικά τα κράτη στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και κατ’ επέκταση στη μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Και είναι πολλά άλλα -πολύ πιο ουσιαστικά- που μπορούν να γίνουν και να φέρουν απτά αποτελέσματα. Η απορία είναι γιατί αυτά τα μέτρα δεν προωθούνταν τόσο καιρό που καμώνονταν όλοι ότι ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή και συζητούνται τώρα που προέκυψε το… μέγα θέμα της Ρωσίας;
