Έχουμε διαθέσιμο αέριο να στείλουμε στους συμμάχους;

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Η υπουργός Ενέργειας δήλωσε πρόσφατα ότι ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη διαθεσιμότητα των κυπριακών αποθεμάτων φυσικού αερίου και την ετοιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να συμβάλει στον στόχο για απεξάρτηση της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο. Η επιστολή συνδυάζεται και με την επισήμανση της δυνατότητας της ΕΕ να εκμεταλλευτεί και μέρος του κοιτάσματος Λεβιάθαν (σε αυτή τη φάση περίπου το 1/3 των 22 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών που εντοπίστηκαν) στην ΑΟΖ του Ισραήλ.

Ως εδώ καλά. Το είπαμε και… ουδεμίαν ευθύνη φέρομεν.

Να πιστεύουν όμως πολλοί στην Κύπρο ότι η ΕΕ μπορεί να στηριχθεί σε εμάς και στο Ισραήλ για να πετύχει τον ούτως ή άλλως μεγαλεπήβολο στόχο της απεξάρτησης, εδώ και τώρα, από την Gazprom, είναι νομίζω εκτός πραγματικότητας. Εμείς δεν θα είμαστε έτοιμοι για τα επόμενα 4-5 χρόνια στην καλύτερη περίπτωση και είναι ένα ερώτημα κατά πόσο είναι έτοιμο και το Λεβιάθαν να εξάγει για σκοπούς ΕΕ, καθώς ήδη υπάρχουν συμφωνίες ή προσυμφωνίες με άλλους αγοραστές.

Το να πανηγυρίζουν, δε, κάποιοι γιατί η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είπε πως ετοιμάζει και η Κύπρος το δικό της τερματικό LNG, συνδέοντάς το όμως με τα τερματικά υγροποίησης -και εξαγωγών- αντί με την αποϋγροποίηση και την κάλυψη αυστηρώς τοπικών αναγκών, όπως προορίζεται να λειτουργήσει το δικό μας τερματικό, φαντάζει αστείο, αν όχι επικίνδυνο.

Το έχουν επισημάνει κάποιοι σοβαροί τεχνοκράτες του τομέα της ενέργειας αλλά φαίνεται πως είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό από κάποιους: Η Κύπρος δεν έχει φυσικό αέριο να στείλει στην ΕΕ. Δυνατό να έχει σε 4-5 χρόνια, αν τρέξουν σήμερα – αύριο όλες οι διαδικασίες που απαιτούνται για να υλοποιηθεί το σχέδιο ανάπτυξης του Αφροδίτη, το οποίο συμφωνήθηκε το 2019 αλλά παραμένει στα συρτάρια και δεν είναι βέβαιο πότε -και σε ποιο βαθμό- θα αρχίσει η υλοποίησή του. Έχουμε μεν, ένα επιβεβαιωμένο κοίτασμα δυναμικότητας 4,2 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών, αλλά αυτό είναι ανενεργό και θα παραμείνει τέτοιο μέχρι οι εταιρείες που το διαχειρίζονται να αποφασίσουν επιτέλους να σκάσουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και να το αξιοποιήσουν με κάποιο τρόπο. Μάλλον, στέλνοντάς το στην Αίγυπτο. Είτε για το χρησιμοποιήσει η γειτονική χώρα για τις δικές της μεγάλες ανάγκες, είτε για να υγροποιηθεί και να πωληθεί κάπου. Αν είναι να το πάρουν ευρωπαϊκές αγορές, χαρά μας.

Υπάρχει βέβαια και το κοίτασμα Γλαύκος, το οποίο όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα επίσημα, ούτε και μπορούμε να ξέρουμε σε πόσο χρόνο θα μπορούσε να είναι εμπορικά αξιοποιήσμο, έχοντας την πικρή εμπειρία της 11ετούς καθυστέρησης του Αφροδίτη.

Αντί να πιστεύουμε πως τώρα είναι η ώρα να δέσουμε πισθάγκωνα την ΕΕ – για να μας βολέψει, τάχα, αύριο μεθαύριο με το Κυπριακό – προσφέροντάς της το φυσικό μας αέριο, καλύτερα να πιέσουμε όλοι, ο καθένας από τη θέση του, για να ξεκαθαρίσει, πολιτικά και τεχνοκρατικά, τι στο καλό θα γίνει με την αξιοποίηση του φυσικού αερίου της Αφροδίτης και -επιπλέον- τι θα γίνει με τη χρήση του φυσικού αερίου για την τοπική ηλεκτροπαραγωγή, τώρα που το φυσικό αέριο σπάει κόκκαλα και τυχόν χρήση του από την ΑΗΚ ίσως αυξήσει το κόστος του ρεύματος επιπλέον κατά 20-25%!

Αναμένουμε να ακούσουμε τη δεσμευτική τοποθέτηση της κυβέρνησης και της αναδόχου κοινοπραξίας ως προς το χρόνο που είναι δυνατή η ολοκλήρωση και λειτουργία του τερματικού επαναεριοποίησης στο Βασιλικό, μετά την επίσημη απόφαση να δοθούν πρόσθετα 25 εκατ. ευρώ στις εταιρείες. Εκείνο που μας είπαν, μετά την αρχική καθυστέρηση, πως το έργο θα είναι έτοιμο Ιούλιο του 2023 μάλλον μοιάζει ανέφικτο. Πότε λοιπόν και με ποιες τιμές; Θα τραβάμε τα μαλλιά μας; Θα είναι ακόμα πιο ακριβό και από το πετρέλαιο το φυσικό αέριο που θα δεσμεύσει η ΔΕΦΑ, έστω κι αν αφαιρέσουμε το κόστος των λιγότερων ρύπων; Πότε λογαριάζει να κλείσει συμφωνίες προμήθειας; Τώρα, που πέφτουν κορμιά στο διεθνές παζάρι; Αύριο που μπορεί να γίνουν χειρότερα τα πράγματα;

Από την άλλη, αναμένουμε να ακούσουμε ξκάθαρες και δεσμευτικές τοποθετήσεις ως προς τον χρόνο πραγματικής έναρξης υλοποίησης του σχεδίου ανάπτυξης του Αφροδίτη. Από το ’19 που υπογράφηκε η συμφωνία και δόθηκε η άδεια εκμετάλλευσης, τι έγινε επί της ουσίας από τις εταιρείες; Κι αν δεν έγινε τίποτε, όπως είναι το προφανές, επιτρέπει κάποιες εις βάρος τους συνέπειες η συμφωνία ή θα μας έχουν στο περίμενε για χρόνια πολλά ακόμα;

Μήπως έχουν δίκαιο όσοι λένε πως η Κύπρος είναι εγκλωβισμένη στις διαθέσεις του Ισραήλ και των εταιρειών του Λεβιάθαν (που είναι ίδιες με τις εταιρείες του Αφροδίτη…) και πως τίποτε δεν θα προχωρήσει στην Κύπρο αν δεν ληφθούν αποφάσεις στο Ισραήλ για το Λεβιάθαν; Χώρια αυτοί που λένε πως ακόμα και αν ξεκαθαρίσει το θέμα με το Λεβιάθαν και τη διοχέτευση των αποθεμάτων του στην Αίγυπτο, εμείς θα ξυπνήσουμε έχοντας απέναντί μας τις ενστάσεις της Τουρκίας και των φερέφωνών της στην τ/κ κοινότητα;

Εν ολίγοις. Ας κάνει ό,τι θέλει με τα αποθέματα φυσικού αερίου η φον τερ Λάιεν έτσι που τα έμπλεξε αυτή και οι συνεργάτες της, ρίχνοντας στην ενεργειακή φτώχεια εκατομμύρια Ευρωπαίους. Δεν μας αφορά, τα επόμενα μερικά χρόνια, το θέμα της ενίσχυσης της διαθεσιμότητας φυσικού αερίου στη δυτική Ευρώπη (εκτός κι αν αναλάβει πρωτοβουλίες η ίδια η Κομισιόν) διότι δεν έχουμε διαθέσιμο προς αξιοποίηση κοίτασμα. Και έχουμε και του κόσμου τα άλλα προβλήματα.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

ΕΙΝΑΙ υποχρέωση του υγιούς τμήματος της κοινωνίας να στηρίξει το μέλος της, Σάβια Ορφανίδου, από τη βάναυση επίθεση που δέχθηκε από τις ορδές των μισαλλόδοξων του διαδικτύου, ανεξάρτητα από την άποψη που διατηρεί ο καθένας για το θέμα των στοιχείων που πρέπει ή δεν πρέπει να αναγράφονται στις πολιτικές ταυτότητες.

ΕΝΑ θέμα που καλά-καλά δεν προλάβαμε να συζητήσουμε, να ακούσουμε θέσεις, να κάνουμε διάλογο, να πούμε και να ακούσουμε διαφωνίες, αλλά κάποιοι είναι -όπως πάντα, όπως σε όλα!- έτοιμοι να διαλαλήσουν και να επιβάλουν την αλήθεια τους, ισοπεδώνοντας προσωπικότητες.

ΩΣ συμμετοχή σε ένα διάλογο που πρέπει να γίνει -και πάντα πρέπει να γίνεται για όλα τα ζητήματα που αναφύονται μέσα από τη δημόσια ζωή- αντιγράφω από το άρθρο του Φρίξου Δαλίτη, στην έκδοση του Φιλελευθέρου στις 26/5:

«ΑΠ’ ΕΚΕΙ και πέρα, η παρακαταθήκη του κάθε γονιού προς το παιδί του δεν είναι το «πού» και σε «πόσα» έγγραφα γράφει το όνομα και την ιδιότητα του, αλλά βρίσκεται σε όλες τις στιγμές που είναι πρωταγωνιστής στη ζωή του. Σε όλα τα πρωινά που θα τον πάρει σχολείο, σε όλες τις απογευματινές διαδρομές για τις δραστηριότητες του, σε όλα τα ξενύχτια στις ασθένειες του, σε όλα τα γέλια και τα χάδια που θα του προσφέρει. Διότι η ιδιότητα του πατέρα και της μητέρας δεν είναι ένα έγγραφο γραφειοκρατίας αλλά ένα συμβόλαιο καρδιάς. Ένα έγγραφο ψυχής και ένας δεσμός ζωής. Αυτές οι κοινές μνήμες είναι και οι ρίζες του κάθε παιδιού και του κάθε ανθρώπου σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Η ταυτότητα ας γράφει ό,τι θέλει. Η ουσία όμως δεν θα είναι ποτέ αυτή…».

Η κόπωση των Δυτικών

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (25/5), η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Ανναλένα Μπέρμποκ προειδοποίησε για τον κίνδυνο «κόπωσης» των δυτικών χωρών από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά τόνισε ότι οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ. «Φτάσαμε σε ένα σημείο κόπωσης», δήλωσε η Μπέρμποκ μετά την υπουργική συνάντηση του Συμβουλίου των χωρών της Βαλτικής Θάλασσας, στη Νορβηγία, και τόνισε ότι ο σκεπτικισμός στη Δύση εντείνεται και από τις αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων. «Αυτή ακριβώς όμως είναι η τακτική του Ρώσου προέδρου και γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την Ουκρανία», τόνισε η υπουργός.

Αν μετά από μόλις τρεις μήνες πολεμικών συγκρούσεων και τεράστιων οικονομικών ανατροπών σε παγκόσμιο επίπεδο, που απειλούν τον πλανήτη όχι μόνο με ύφεση αλλά και με σοβαρή επισιτιστική κρίση, η Γερμανία επισημαίνει τον κίνδυνο κόπωσης των δυτικών χωρών και κοινωνιών και καλεί σε συνέχιση της υποστήριξης του θύματος της εισβολής, ας σκεφτούμε πώς αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα όπως το Κυπριακό, πολύ λιγότερο σοβαρό για εκείνους, το οποίο παραμένει ανοικτό για σχεδόν πενήντα χρόνια.

Ο πρωτογενής

Με αφορμή τη νέα οικονομική κρίση, που είναι και αυτή παγκόσμια και κατά τα φαινόμενα θα κρατήσει πολύ, ακούμε και διαβάζουμε πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες να τονίζουν την ανάγκη να στηριχθεί και να προωθηθεί ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας στην Κύπρο. Μόνο που αυτή την ευχή την ακούσαμε πολλές φορές και οι διατυπώσεις της, όσο ειλικρινείς και να είναι, δεν απέτρεψαν τη συρρίκνωση της συμμετοχής της γεωργοκτηνοτροφίας στο ΑΕΠ στο 2%. Επειδή ακούμε και υποψήφιους προέδρους να περιλαμβάνουν στις προθέσεις τους την ενίσχυση της αγροτικής μας παραγωγής, μια παράκληση: Συγκεκριμένα προγράμματα και καλοδουλεμένες προτάσεις για νέες πολιτικές κινήτρων που θα στηρίξουν την παραγωγή, τους παραγωγούς και τους καταναλωτές κυπριακών αγροτικών προϊόντων έχουμε ανάγκη. Όχι άλλες επισημάνσεις. Και ίσως κάποια αυτοκριτική απ’ όσους διερωτούνταν φωναχτά, κατά καιρούς: Τι να την κάνουμε τη γεωργία, αφού όλα μπορούμε να τα έχουμε από εισαγωγές, φθηνότερα;