Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μπορεί οι συζητήσεις στην Ολομέλεια της Βουλής για τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2020 να εκτυλίσσονταν για τρεις μέρες, ωστόσο, το ενδιαφέρον του κόσμου παρέμεινε σε χαμηλά επίπεδα. Σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις τηλεθέασης, κάποιες στιγμές -ιδιαίτερα το απόγευμα της Τετάρτης 11/12- οι δείκτες για την τηλεθέαση του ΡΙΚ2, όπου και προβαλλόταν η Ολομέλεια, έδειξαν το απόλυτο… 0,0%.
Γιατί οι πολίτες αδιαφορούν τόσο για το κοινοβουλευτικό έργο; Μα γιατί προφανώς βαρέθηκαν να είναι στο ίδιο θέατρο θεατές. Τι θα προσφέρει σε κάποιον η παρακολούθηση της συνεδρίας της Ολομέλειας της Βουλής; Ενώ το θέμα της συζήτησης είναι ο προϋπολογισμός, αναλώνονται στις συζητήσεις για άλλα θέματα. Και οι κομματικές αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν για τα μάτια του κόσμου. Γιατί λοιπόν να δει κανείς τους πολιτικούς να κομπάζουν και να μιλούν για μισή ώρα περί ανέμων και υδάτων;
Άσε που ο προϋπολογισμός έχει καταντήσει μια τυπική ρουτίνα. Κάθε χρόνο κόβουν-ράβουν κονδύλια, τα οποία στη συνέχεια δεσμεύουν και γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Επίσης, πολλά έργα, αν και συμπεριλαμβάνονται στον προϋπολογισμό, παγώνουν λόγω καθυστερήσεων και οι αναπτυξιακές δαπάνες μένουν σε χαμηλά επίπεδα. Γιατί να ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτό το θέατρο; Μήπως θα δει ξεκάθαρη χάραξη πολιτικής;
Ωστόσο, το ζήτημα της απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών είναι ευρύτερο. Οι πολιτικοί πρέπει να αφουγκραστούν τις ανάγκες των πολιτών και να προσαρμόσουν τον δημόσιο λόγο πάνω σε αυτές.
Κι εμείς ως πολίτες έχουμε συναισθανθεί την ευθύνη που φέρουμε; Όταν αναλογιστούμε τα πολλαπλά κοινωνικά, ηθικά και εθνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας και τους μεγάλους κινδύνους που ελλοχεύουν από την παθητική αδιαφορία πολλών πολιτών, τότε θα κατανοήσουμε το πνεύμα του ιστορικού Θουκυδίδη, όταν επισημαίνει: «και είμαστε μόνοι εμείς που θεωρούμε όποιον δε συμμετέχει στα κοινά όχι φιλήσυχο, αλλά αχρείο, δηλαδή κοινωνικά άχρηστο».
Το να «ιδιωτεύει» κάποιος στην Αρχαία Αθήνα (δηλαδή να ασχολείται με την ιδιωτική του ζωή), δεν είναι επιλογή, είναι ελάττωμα. Ο μη ενεργός πολίτης, λοιπόν, αυτός που δεν μετέχει στα δημόσια πράγματα και αποσύρεται στην προσωπική του σφαίρα, στον χώρο του ιδιωτικού, είναι βάρος για την κοινωνία στην οποία ανήκει.
Ας αντιπαραβάλουμε τη χώρα μας με την αρχαία Αθήνα. Σήμερα δεν έπρεπε να θεωρούμε κοινωνικά άχρηστο αυτόν που δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Η αδιαφορία και η εσωστρέφεια είναι χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής. Είναι στο χέρι όλων μας να πάρουμε την πολιτική ζωή στα σοβαρά.
Γιατί οι πολίτες αδιαφορούν τόσο για το κοινοβουλευτικό έργο; Μα γιατί προφανώς βαρέθηκαν να είναι στο ίδιο θέατρο θεατές. Τι θα προσφέρει σε κάποιον η παρακολούθηση της συνεδρίας της Ολομέλειας της Βουλής; Ενώ το θέμα της συζήτησης είναι ο προϋπολογισμός, αναλώνονται στις συζητήσεις για άλλα θέματα. Και οι κομματικές αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν για τα μάτια του κόσμου. Γιατί λοιπόν να δει κανείς τους πολιτικούς να κομπάζουν και να μιλούν για μισή ώρα περί ανέμων και υδάτων;
Άσε που ο προϋπολογισμός έχει καταντήσει μια τυπική ρουτίνα. Κάθε χρόνο κόβουν-ράβουν κονδύλια, τα οποία στη συνέχεια δεσμεύουν και γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Επίσης, πολλά έργα, αν και συμπεριλαμβάνονται στον προϋπολογισμό, παγώνουν λόγω καθυστερήσεων και οι αναπτυξιακές δαπάνες μένουν σε χαμηλά επίπεδα. Γιατί να ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτό το θέατρο; Μήπως θα δει ξεκάθαρη χάραξη πολιτικής;
Ωστόσο, το ζήτημα της απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών είναι ευρύτερο. Οι πολιτικοί πρέπει να αφουγκραστούν τις ανάγκες των πολιτών και να προσαρμόσουν τον δημόσιο λόγο πάνω σε αυτές.
Κι εμείς ως πολίτες έχουμε συναισθανθεί την ευθύνη που φέρουμε; Όταν αναλογιστούμε τα πολλαπλά κοινωνικά, ηθικά και εθνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας και τους μεγάλους κινδύνους που ελλοχεύουν από την παθητική αδιαφορία πολλών πολιτών, τότε θα κατανοήσουμε το πνεύμα του ιστορικού Θουκυδίδη, όταν επισημαίνει: «και είμαστε μόνοι εμείς που θεωρούμε όποιον δε συμμετέχει στα κοινά όχι φιλήσυχο, αλλά αχρείο, δηλαδή κοινωνικά άχρηστο».
Το να «ιδιωτεύει» κάποιος στην Αρχαία Αθήνα (δηλαδή να ασχολείται με την ιδιωτική του ζωή), δεν είναι επιλογή, είναι ελάττωμα. Ο μη ενεργός πολίτης, λοιπόν, αυτός που δεν μετέχει στα δημόσια πράγματα και αποσύρεται στην προσωπική του σφαίρα, στον χώρο του ιδιωτικού, είναι βάρος για την κοινωνία στην οποία ανήκει.
Ας αντιπαραβάλουμε τη χώρα μας με την αρχαία Αθήνα. Σήμερα δεν έπρεπε να θεωρούμε κοινωνικά άχρηστο αυτόν που δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Η αδιαφορία και η εσωστρέφεια είναι χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής. Είναι στο χέρι όλων μας να πάρουμε την πολιτική ζωή στα σοβαρά.
