Η Κύπρος διέρχεται κρίσιμες ώρες. Οι καιροί είναι κρίσιμοι, πονηροί και επικίνδυνοι σε όλα τα επίπεδα. Και στο κυπριακό και στα εσωτερικά θέματα.
Παρά την κρισιμότητα των καιρών και τη φουρτούνα που προκαλούν οι παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις η απαιτούμενη ενότητα απουσιάζει.
Αυτές τις ώρες, αυτές τις ημέρες η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων δοκιμάζεται στην αρένα μιας φοβερά απαράδεκτης κομματικής αντιπαλότητας.
Το εσωτερικό μέτωπο, αντί να είναι δυνατό, ενωμένο και αρραγές, όπως επιβάλλουν οι σκληρές περιστάσεις της ημικατεχόμενης πατρίδας, είναι διαλυμένο και διάτρητο. Τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση. Αρνούνται να δεχθούν και να αντιληφθούν πως, για το εδώ που βρίσκεται η Κύπρος, υπάρχουν ευθύνες που είναι συλλογικές και ανήκουν σε όσους διαχειρίστηκαν την Εκτελεστική εξουσία. Ουδείς αναμάρτητος. Αμαρτίες έχουν όλοι. Και οι Δεξιοί και οι Αριστεροί και οι Κεντρώοι. Όλοι.
Υπάρχουν εκατέρωθεν λάθη, ευθύνες και παραλείψεις. Τόσο στη διαχείριση του κυπριακού προβλήματος, όσο και στη διαχείριση κορυφαίων θεμάτων που αφορούν την εσωτερική διακυβέρνηση. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά: To ατιμώρητο έγκλημα του Χρηματιστηρίου το 1999 ήταν προϊόν δεξιάς κατασκευής και προέλευσης, το οποίο βέβαια γεύτηκαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις.
Με ατιμώρητη ασυδοσία προσπαθούσαν όλοι να μαζέψουν στο κομματικό και προσωπικό τους θησαυροφυλάκιο όσο περισσότερα χρηματιστηριακά λάφυρα μπορούσαν. Και τα κατάφεραν σε βάρος των ανυποψίαστων πολιτών που επιχείρησαν, μέσα στην άγνοια τους να γίνουν επενδυτές.
Το έγκλημα στο Μαρί ήταν προϊόν αριστερής κατασκευής. Ήταν ένα έγκλημα με νεκρούς που προέκυψε μέσα από πολιτική ανικανότητα, πολιτική ανεπάρκεια και κομματική σκοπιμότητα. Ήταν ένα έγκλημα που έχει όνομα, επίθετο και διεύθυνση.
Η πτώση του «Ήλιου» με τους 121 νεκρούς που μαύρισε την Κύπρο, ήταν επίσης έγκλημα που φέρει πολιτικές σφραγίδες, ανεπάρκεια και κακοδιαχείριση.
Η τραπεζική κρίση που προέκυψε στον τόπο την περίοδο 2012 – 2013 με πρωταγωνιστές αχόρταγους καλοπληρωμένους τραπεζίτες που επιδίωκαν το γρήγορο κέρδος και τον εύκολο πλουτισμό φαίνεται πως είχε την ανοχή του συνόλου του πολιτικού συστήματος. Αυτό άλλωστε αποτελεί και το συμπέρασμα της ερευνητικής επιτροπής για την οικονομία υπό την προεδρία του Γεώργιου Πική που ολοκληρώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 μετά από έξι μήνες ερευνών και καταθέσεων. Θύμα ελλειμματικών πολιτικών διαχρονικά υπήρξε και η κυπριακή οικονομία, αφού π.χ. αφέθηκε να είναι εξαρτώμενη του πετρελαίου, ενώ είμαστε νησί κινδυνεύσαμε να διψάσουμε, αφού τις αυτονόητες αφαλατώσεις τις έκαναν με καθυστέρηση πολλών ετών.
Όλες οι κυβερνήσεις διόρισαν για διάφορα θέματα Ερευνητικές Επιτροπές και όταν τα πορίσματα ολοκληρώθηκαν, τα εξευτέλισαν. Τα αγνόησαν και τα πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Σήμερα ξεχνούν όλα αυτά και άλλα πολλά και ρίχνουν πέτρες και δηλητηριάζουν ακόμα περισσότερο τις μεταξύ τους σχέσεις, αγνοώντας προκλητικά το μαύρο παρελθόν τους. Νέα κόμματα και νέοι υποψήφιοι πολιτικοί δεν φαίνεται να υπόσχονται κάτι καλύτερο. Κινούνται δυστυχώς και αυτοί στην μετριότητα της δικής τους ανεπάρκειας.
Οι απλοί πολίτες παρακολουθούν άναυδοι τα όσα λέγονται, γίνονται και ακούονται. Θλίβονται και προβληματίζονται για το επίπεδο της κομματικής ζωής και για την ποιότητα του πολιτικού λόγου που εγκαταλείπει τα επιχειρήματα και επιλέγει τις ατάκες και τα επίθετα.
Η απουσία ενότητας
Η απουσία ενότητας αυτές τις δύσκολες ώρες, ενοχλεί, πληγώνει και απογοητεύει τον κάθε νούσιμο πολίτη αυτής της μόνιμα τραυματισμένης χώρας.
Καλούνται όλες οι πολιτικές δυνάμεις να σοβαρευτούν επιτέλους. Να βάλουν νερό στο κρασί της προσωπικής και κομματικής τους αντιπαλότητας και να εστιάσουν για λίγο τις προσπάθειες τους στην εξυπηρέτηση των πραγματικών συμφερόντων του τόπου. Όχι των κομματικών συμφερόντων και των δικών τους προσωπικών.
Υπάρχουν πάρα πολλοί εχθροί στο εξωτερικό που θέλουν να πάμε στις συνομιλίες για το κυπριακό αδύναμοι, λαβωμένοι και αποπροσανατολισμένοι.
Γι’ αυτό αυτή την ώρα επείγουν δύο πράγματα:
(α) Nα αφήσουμε στην άκρη πολιτικές φλυαρίες και κομματικές σκοπιμότητες και να αρχίσουμε – έστω και καθυστερημένα – να κτίζουμε ενότητα στο εσωτερικό, επενδύοντας σ’ αυτά που μας ενώνουν και όχι σε αυτά που μας χωρίζουν. Σε ώρες εθνικής κρίσης, η ιστορία έδειξε και απέδειξε πως, η διχόνοια δεν είναι καλός σύμβουλος. Ας διαβάσουν κάποιοι και λίγο Διονύσιο Σολωμό. Αξίζει τον κόπο.
(β) O πρόεδρος της Δημοκρατίας να συνεχίσει να δηλώνει ευθαρσώς με σαφήνεια και παρρησία ότι, εκπροσωπεί και εκφράζει την Κυπριακή Δημοκρατία, η σημαία της οποίας κυματίζει ισότιμα στα Ηνωμένα Έθνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία -ορθώς- δεν αποδέχεται λύση δύο κρατών.
Ενότητα και προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία εξακολουθεί να είναι θύμα εισβολής και κατοχής, είναι το ελάχιστο ζητούμενο αυτές τις κρίσιμες, ύποπτες και πονηρές ώρες.
Υ.Γ:-Η ενότητα δεν είναι έννοια κενή περιεχομένου. Είναι έννοια που κτίζεται με το μυαλό, το σεβασμό, τις ορθές πράξεις προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Φαίνεται πως και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά απουσιάζουν από το DNA μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας.
*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
