Παρά τις δημόσιες αναφορές περί ανακωχής, οι εντάσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν δεν έχουν τερματιστεί ουσιαστικά αντίθετα έχουμε συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις και η κατάσταση παραμένει ιδιαίτερα ρευστή. Σε αυτό το πλαίσιο, επισημαίνεται ότι πλήγματα ή στρατιωτικές κινήσεις κοντά σε κρίσιμες περιοχές, όπως τα Στενά του Ορμούζ, διατηρούν υψηλό το επίπεδο γεωπολιτικής έντασης.
Εξίσου σημαντικός όμως είναι ο οικονομικός παράγοντας. Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν τη σημαντικότερη θαλάσσια οδό μεταφοράς πετρελαίου στον κόσμο και οποιαδήποτε κλιμάκωση στην περιοχή επηρεάζει άμεσα τις διεθνείς αγορές και τελικά τον παγκόσμιο πληθωρισμό.
Παράλληλα, η στάση δυνάμεων όπως η Ρωσία και η Κίνα αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία. Η Μόσχα επιδιώκει να διατηρήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή, ενώ το Πεκίνο ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη σταθερότητα των ενεργειακών του προμηθειών και των εμπορικών του διαδρόμων. Η στάση αυτών των δύο χωρών ενδέχεται να επηρεάσει καθοριστικά τις ισορροπίες, είτε προς την αποκλιμάκωση είτε προς μια νέα φάση ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Την ίδια ώρα το Ισραήλ δηλώνει ανοιχτά πως δεν δεσμεύεται από οποιαδήποτε συμφωνία ανακωχής και ότι δεν προτίθεται να την τηρήσει.
Σε ότι αφορά στο θέατρο του Λιβάνου παρατηρείται το εξής παράδοξο αν και εφόσον επιβεβαιωθει. Ενώ, η ανακωχή μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν προβλέπει σεβασμό της κυριαρχίας του Λιβάνου, η κυβέρνηση φέρεται να υπογράφει συμφωνία με το Ισραήλ, που νομιμοποιεί την παρουσία ξένων κατοχικών δυνάμεων σε λιβανικό έδαφος και εαν αυτό επιβεβαιωθεί δεν πρέπει να αποκλείεται καθόλου το ενδεχόμενο ενός εμφύλιου πολέμου ενώ ο λιβανικός στρατός, ήδη κατηγορείται ότι δεν υπερασπίζεται αποτελεσματικά την εθνική κυριαρχία απέναντι στην ισραηλινή στρατιωτική παρουσία και θα μπορούσε να συμπράξει ακομη και με τη Συρία, του μεταβατικου Αλ Σαρα που συνδέεται με το Ισλαμικό Κράτος, καθώς και με το ίδιο το Ισραήλ, εναντίον των δυνάμεων της λιβανικής αντίστασης.
Στο Ιράν εφόσον οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις, μπορει να οδηγήσουν το Ιράν σε μία κατάσταση ανάλογη με εκείνη της Συρίας, δηλαδή σε παρατεταμένη αποσταθεροποίηση, εσωτερική διάσπαση και εξάντληση του πληθυσμού. Η αλήθεια είναι πως ένας παρατεταμένος πόλεμος θα ενισχύσει τις εσωτερικές αντιθέσεις, θα επιφέρει κοινωνική κόπωση και θα δημιουργήσει συνθήκες γενικευμένης αστάθειας.
Εξετάζεται μάλιστα αν η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, δηλαδή το θεσμικό όργανο που είναι αρμόδιο για την επιλογή του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εξέδωσε ανακοίνωση υπογεγραμμένη από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της. Η ανακοίνωση αυτή -αν υπαρχει- φέρεται να ασκεί έμμεση αλλά σαφή κριτική στη διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης των μεταρρυθμιστών και προειδοποιεί ότι η στρατιωτική επιφυλακτικότητα και ο δισταγμός θα έχουν σοβαρό κόστος για τον ιρανικό λαό. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν φέρεται ταυτόχρονα να έχει εκφράσει έντονες επιφυλάξεις.
Να σημειωθεί ότι το πολιτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από διαφορετικά κέντρα ισχύος, όπου η κυβέρνηση, οι Φρουροί της Επανάστασης, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων και ο Ανώτατος Ηγέτης δεν ταυτίζονται πάντοτε στις επιλογές τους.
Αυτό που εινα σίγουρο είναι πως ο πόλεμος δεν περιορίζεται στο έδαφος του Ιράν αλλά συνεχίζεται με επίκεντρο και τον Λίβανο και την Παλαιστίνη, κι έτσι σοβαρές είναι οι πιθανότητες να αναζωπυρωθούν πλήρως οι συγκρούσεις και στη Συρία.
Ο Πρόεδρος Τραμπ, φαίνεται να ανταποδίδει πολιτικά στον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ερντογάν, τη στάση που εκείνος τήρησε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οσο κι αν ακούγεται παράδοξο-η Τουρκία συνέδραμε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τόσο με τη σιωπηρή στάση της όσο και μέσω της παρουσίας Ισραηλινών στο Αζερμπαϊτζάν. Το αν θα συνεχιστεί και στο μέλλον με νέες αμοιβαίες πολιτικές και γεωπολιτικές εξυπηρετήσεις προς όφελος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ενα ερώτημα.
Συμπερασματικα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δοκιμάζουν διαρκώς τις αντοχές και τις αντιδράσεις του Ιράν.
Αβίαστα βγαίνει το συμπερασμα ότι η πραγματική ειρήνη δεν υπάρχει στην περιοχή και ότι δεν διαφαίνεται προοπτική επίτευξής της στο άμεσο μέλλον.
Οι στρατιωτικές κλιμακώσεις στο Ιράκ, στη Συρία, στον Λίβανο, στην Υεμένη και στη Γάζα δεν οδήγησαν σε σταθερότητα αλλά σε περισσότερες συγκρούσεις, περισσότερους θανάτους και βαθύτερη περιφερειακή αστάθεια.
Ένα ακόμη στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι ο ρόλος της διπλωματίας. Παρά τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων, οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατών παραμένουν ανοικτοί, είτε μέσω τρίτων χωρών, όπως το Ομάν και το Κατάρ, είτε μέσω ανεπίσημων επαφών. Η ιστορία έχει δείξει ότι ακόμη και στις πιο έντονες πολεμικές συγκρούσεις, η διπλωματία εξακολουθεί να λειτουργεί στο παρασκήνιο, προκειμένου να αποτραπεί μια ανεξέλεγκτη περιφερειακή ανάφλεξη.
