Τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο γύρω από το 1974, τις καθόριζε ο «ψυχρός πόλεμος» ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση αφού για τις ΗΠΑ πρωταρχικός στόχος ήταν η σοβιετική απειλή. Αυτό επηρέαζε καθοριστικά το τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος εφόσον Ελλάδα και Τουρκία ήταν μέλη του ΝΑΤΟ-ΗΠΑ. Λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, η Τουρκία μετρούσε για τις ΗΠΑ περισσότερο παρά η Ελλάδα και στην ανάγκη, η Κύπρος θα «διαμοιραζόταν» υπό τον προϋπόθεση αποφυγής Ελληνοτουρκικού πολέμου που θα έπληττε τα αμερικανικά συμφέροντα απέναντι στο Σοβιετικό μπλοκ.
Σ’ εκείνες τις συνθήκες, ο Πρόεδρος Μακάριος κατάφερνε να διασώζει την Κύπρο και το κυπριακό κράτος ενάντια στις ραδιουργίες Τουρκίας-Αγγλίας και Χούντας από την Αθήνα κι άλλων εγχώριων ανωμαλιών π.χ. τουρκοανταρσία, απόπειρες δολοφονίας του, οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ κ.ά. Το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικού πολέμου απέκλεισε η Χούντα, η οποία συμφώνησε εκ τω προτέρων στο σχέδιο, πρώτα πραξικόπημα για ανατροπή του εκλελεγμένου Προέδρου για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή οπόταν η Χούντα με τα όργανά της στην Κύπρο εφάρμοσαν σκόπιμη αδράνεια ώστε η τουρκική εισβολή να επιτύχει. Εκ των υστέρων, διάφοροι αναλώνονται ακατάσχετα στα «εάν». Η κυριότερη επιδίωξη αυτών των «αν» είναι η μετάθεση των ευθυνών της προδοσίας στο θύμα και η απαλλαγή και συγκάλυψη των χουντοπροδοτών. Δυστυχώς, πολλοί εργαλειοποιήθηκαν από την Χούντα με διαφορετικά κίνητρα, όπως χρήμα, τυφλωμένο μίσος, άλλοι μωροφιλόδοξοι «οπλαρχηγοί» κι εγκληματίες και πολλοί «χρήσιμοι ηλίθιοι» που παρασύρθηκαν από την ακατάσχετη πατριδοκαπηλία της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ για δήθεν Ένωση, στιγματίζοντας ως ανθέλληνα κάθε νηφάλια φωνή που προειδοποιούσε για τον επερχόμενο τουρκικό κίνδυνο. Τόση ακραία υστερία που επιβιώνει μερικώς στο σημερινό πολιτικό προσκήνιο, που ίσως αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδείχτηκε το σωστικό πολιτικό πλαίσιο ώστε να είμαστε κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο κι εντός της ΕΕ σήμερα. Φυσικά, υπάρχουν και σήμερα πατριδοκάπηλοι με ανάλογη ρητορική σε «φτιαγμένα» βίντεο π.χ. θέλουν να ανατρέψουν τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας-ΟΗΕ, που όμως θα ανοίξει τον δρόμο για αναγνώριση του ψευδοκράτους μαζί με άλλα κακά. Είναι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας-ΟΗΕ που διέσωσαν την Κυπριακή Δημοκρατία κι αποτελεί την προοπτική μιας ειρηνικής λύσης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τα θεμελιακά δικαιώματα κι ελευθερίες ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΑ. Τι επιζητά όμως σήμερα η Τουρκία από την ΕΕ; Πρωτίστως ζητά ρόλο στην Ευρωάμυνα κι αυξημένο εμπόριο με την ΕΕ. Πολλά κράτη της ΕΕ ευνοούν αυτή την ρύθμιση των ΕΕ-Τουρκίας κι ένα Ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ. Αλλά για όσους προέχει η πατρίδα, δεν μπορεί να υπάρχουν ασάφειες που στην αποτυχία θα ερμηνευτούν εις βάρος του αδύνατου, όπως μέχρι σήμερα. Επιπλέον, θα έπρεπε ήδη να προχωρήσουμε στην πρόταση που έθεσα κι ενώπιον της Γαλλικής Γερουσίας από το 2022. Μια Ευρωμεσογειακή Άμυνα στο πλαίσιο της ΕΕ με τους πρόθυμους Γαλλία-Ελλάδα-Κύπρο αρχικά. Αν η Ευρωάμυνα προχωρήσει σε πανευρωπαϊκά συστήματα άμυνας με υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμούς, θα έχουμε συμμετοχή. Αν όχι, θα έχουμε μια αποτρεπτική ισχύ απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Γενικά, απαιτείται ορθολογική στρατηγική με διορατικότητα, αφού η «θετική ατζέντα» με «ήρεμα νερά» έφεραν πλαγίως την … νεοθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση».
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
