Η τραγωδία στην Πάφο με το θάνατο ενός τρίχρονου παιδιού, που έπεσε από τον τέταρτο όροφο ξενοδοχείου, είναι σοκαριστική. Έγινε συγκλονιστική όταν έγινε γνωστό ότι ο πατέρας έπαιζε με το παιδί και, σύμφωνα με μαρτυρίες, φαίνεται να γλίστρησε από τα χέρια του και να έπεσε από ανοικτό παράθυρο. Μπροστά σε αυτό το ανθρώπινο δράμα, εμφανίζονται μια Νομική Υπηρεσία και μια Αστυνομία, να κάνουν επίδειξη αυστηρότητας. Επιχειρώντας να εξαντλήσουν, όχι απλώς το γράμμα του νόμου αλλά και το τελευταίο σημείο στίξης του.
Καταρχάς, αυτό το… αμείλικτο προφίλ επέλεξαν να δείξουν από την αρχή. Παίρνοντας τον τραγικό πατέρα στο δικαστήριο και ζητώντας οκταήμερη κράτησή του. Οκτώ μέρες σε τέσσερις τοίχους ενός στενού κρατητηρίου για έναν άνθρωπο, ο οποίος, ναι, έκανε ένα τραγικό σφάλμα αλλά το σκληρό αποτέλεσμα αυτού του σφάλματος το βιώνει ήδη με τον χείριστο τρόπο ο ίδιος.
Όποιος διαθέτει στοιχειώδη ενσυναίσθηση, δύναται να αντιληφθεί σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός. Που δεν είναι κανένας σεσημασμένος εγκληματίας. Ήρθε για διακοπές με τα παιδιά, τη σύζυγό, τον παππού και τη γιαγιά της πεντάχρονης κόρης και του τρίχρονου γιου του.
Ναι, επέδειξε αμέλεια. Δεν παύει, όμως, να έχει χάσει το παιδί του. Ζει την τραγωδία με το χείριστο τρόπο. Είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη η απώλεια του παιδιού του. Αλήθεια, ποιος από εμάς θα άντεχε να ζει ακόμη μπροστά σε μια τόσο συγκλονιστική απώλεια;
Στο δικαστήριο ήταν ράκος. Βρισκόταν υπό καθεστώς ανείπωτου ψυχικού κλονισμού. Ξέσπασε σε σπαρακτικά κλάματα και το δικαστήριο αναγκάστηκε να διακόψει τη διαδικασία. Και όμως, οι… αμείλικτες Αρχές αυτού του τόπου, απαίτησαν την οκταήμερη κράτησή του! Όταν σε άλλα σοβαρά εγκλήματα δίδεται ολιγοήμερη κράτηση.
Είναι για να απορεί κανείς. Χρειάζονται τόσες μέρες για να ερευνήσουν μια τέτοια υπόθεση, που είναι τόσο εξόφθαλμη; Για την οποία υπάρχουν μάρτυρες. Για την οποία υπάρχει βίντεο από κάμερες του ξενοδοχείου. Για την οποία ο ίδιος ο τραγικός πατέρας και τα λοιπά μέλη της οικογένειας έδωσαν με ειλικρίνεια κατάθεση.
Κάποιος μπορεί να αντιτάξει ότι υπάρχει και ο νόμος. Και αυτός προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία. Μπούρδες. Αυτό θα ήταν ισχυρό επιχείρημα αν οι Αρχές σε αυτό τον τόπο τηρούσαν με την ίδια ευλάβεια τους νόμους σε όλες τις περιπτώσεις. Δυστυχώς, όμως, έχουμε γίνει θεατές πολλές φορές, περιπτώσεων στις οποίες ο νόμος παρακάμπτεται με επίκληση λόγων… δημοσίου συμφέροντος.
Η στήλη δεν λογάριαζε να ασχοληθεί με την υπόθεση, ακριβώς, επειδή οι ιδιαίτερες ευαισθησίες οι οποίες την περιβάλλουν είναι τέτοιες, που καθιστούν τη σιγή προτιμητέα επιλογή. Ειδικά όταν προ ημερών είδαμε την επιστολή του δικηγόρου του τραγικού πατέρα να ζητά από τη Νομική Υπηρεσία και την Αστυνομία να αφεθεί ελεύθερος ο πατέρας.
Πιστέψαμε, αφελώς, ότι ήταν αρκετή ενέργεια για να ξυπνήσει τους απηνείς αρμοδίους. Φευ… Χθες, έγινε γνωστό, ότι μετά από πολύωρη σύσκεψη, δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε απόφαση να αφεθεί ελεύθερος μέχρι να αποφανθούν αν θα κατηγορηθεί ή όχι.
Ακολουθεί θυμός. Γιατί κανένας νόμος και καμιά δικαιοσύνη δεν μπορεί να διαγράφει τον ανθρωπισμό. Σημειώνουμε, προς άρση εσφαλμένων συμπερασμάτων, ότι ο τραγικός πατέρας ζήτησε να αφεθεί ελεύθερος για συγκεκριμένο λόγο και υπό συγκεκριμένους όρους.
Δήλωσε έτοιμος να αποδεχθεί παράδοση όλων των ταξιδιωτικών εγγράφων του στην Αστυνομία, να εμφανίζεται καθημερινά στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Πάφου και να γνωστοποιήσει την ακριβή διεύθυνση διαμονής του. Μέχρι να αποφανθούν οι φωστήρες, αν θα διωχθεί ή όχι.
Υποβάλλοντας το αίτημά του, ο τραγικός πατέρας εξήγησε την οικτρή πραγματικότητα την οποία βιώνει η οικογένειά του. Εξήγησε πως ο μόνος λόγος για τον οποίο επιθυμεί να αποφυλακιστεί είναι για να μπορέσει να ενημερώσει μαζί με τη σύζυγό του, την πεντάχρονη κόρη τους για το θάνατο του αδελφού της. Εξήγησε ότι το μόνο που έχουν πει στο πεντάχρονο κορίτσι είναι ότι ο αδελφός της βρίσκεται στο νοσοκομείο!
Τίποτα, όμως, δεν στάθηκε ικανό να κάμψει τις… αμείλικτες Αρχές μας. Δεν παίζουν με το νόμο βλέπετε! Τρομάρα τους. Αλήθεια κύριοι της Νομικής Υπηρεσίας, νομίζετε ότι υπάρχει χειρότερη τιμωρία για έναν πατέρα από το να χάσει το παιδί του; Μάλιστα, εξ υπαιτιότητας του; Αλήθεια, κύριοι της Αστυνομίας, νομίζετε ότι υπάρχει πιο βασανιστική τιμωρία για έναν πατέρα από τις τύψεις και τον πόνο που θα κουβαλά σε ολόκληρη τη ζωή του;
Αν πρέπει να πάει δικαστήριο να πάει. Αν πρέπει να καταδικαστεί ας καταδικαστεί, αν και, όπως προαναφέραμε, έχει ήδη καταδικαστεί με τον τρόπο που εξηγήθηκε προηγουμένως. Τόση αναλγησία όμως; Αυτή την στιγμή, που ο πόνος της οικογένειας είναι αφόρητος, να τον κρατάτε σε ένα στενό κρατητήριο;
Αυτή την στιγμή, που ένα άλλο παιδί, σε επίσης τρυφερή ηλικία, ζει τη δική του αγωνία χωρίς να ξέρει τι πραγματικά συνέβη στο αδελφάκι του, στερείτε από τους γονείς τη δυνατότητα να χειριστούν όπως μπορούν το παιδί που τους έμεινε ζωντανό;
Από όλες τις υποθέσεις, όλα τα εγκλήματα σε αυτό τον τόπο, αυτή την τραγωδία βρήκατε να δείξετε ότι είστε… αμείλικτοι; Απλά, ντροπή!
