Η λύση του κυπριακού όπως τη βλέπω

Πρώτιστος στόχος πρέπει να είναι η διασφάλιση των ελεύθερων περιοχών. Άρα πρέπει να φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα, διότι έχουν την ικανότητα να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο. Έχουν τους αριθμούς, τα μέσα και τη θέληση. Εμείς δεν έχουμε ούτε τα μέσα ούτε τους αριθμούς ούτε τι θέληση. Θα μπορούσαμε αλλά δεν τα έχουμε. Από τη στιγμή που μειώσαμε τη θητεία στους 14 μήνες και όλα τα άλλα κόμματα το αποκαλούν κατόρθωμα δε χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση.

Συνεπώς, πρώτη προτεραιότητα μας η αποχώρηση του τουρκικού στρατού. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί είτε ως προϋπόθεση διεύρυνση των σχέσεων Τουρκίας ΕE-είτε μέσω κυρώσεων κατά των τουρκικών αερογραμμών ή τέλος και πιο πιθανό με μία άδικη λύση εναντίον των Ελληνοκυπρίων διά της οποίας διασφαλίζουμε όμως το Νότο αλλά στην ουσία αποδεχόμεθα και την αποξένωση των κατεχομένων. Με άλλα λόγια αλλά με ειλικρίνεια θυσιάζουμε τον Βορρά για να σώσουμε το Νότο. Η παρηγοριά μας; Ελπίζω αλλά και πιστεύω εντός της ΕΕ σε βάθος χρόνου θα βελτιωθούν οι συμφωνίες που κάνουμε τώρα και θα ζούμε σε έναν κανονικό κράτος.

Επιπλέον η Κύπρος πρέπει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ώστε να προστατευτούμε από τους Τούρκους αλλά και να μας διαφυλάσσει από τα λάθη των ηγετών μας κάτι που έπρεπε να γίνει από το 1959, αντί των αδέσμευτων.

Εάν τα πιο πάνω δεν γίνουν και πιστεύω δε θα γίνουν, διότι αφήσαμε εκτός τη μοναδική χώρα που μπορεί να πιέσει την Τουρκία δηλαδή την Αμερική. Αλλά ούτε αξιοποιήσαμε και το Ισραήλ όσο θα έπρεπε.

Τι πρέπει να γίνει τώρα.

Πρέπει πρώτο να χτίσουμε την θωράκιση της χώρας και να σταματήσουμε να επιδεικνύουμε πιστοποιητικά μείωσης του χρέους εις βάρος της υπεράσπισης της Κύπρου αφού δεν ξοδεύουμε όσα θα μπορούσαμε για την άμυνα μας. Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατέχετε από άλλη χώρα και δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλεια της. Αυτή είναι ειλικρινής αποτύπωση της πραγματικότητας σήμερα στην Κύπρο. Και αυτό πρέπει να αλλάξει.

Πρέπει να πάρουμε στους 24 μήνες την θητεία και να στρατεύουμε για 14 μήνες τις νεανίδες μας. Πρέπει επίσης να αποκτήσουμε σύγχρονο εξοπλισμό που μπορεί να ακυρώσει π.χ. τη χρήση των τουρκικών αεροδρομίων κατά της Κύπρου. Για το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Δημοκρατίας θα πρέπει να εκδοθεί ένα μακροχρόνιο Ομόλογο Εθνικής Ασφάλειας, για ένα ατσάλινο τοίχος. Το φαινόμενο του ’74 που πολεμούσαμε με όπλα κατώτερα των οικονομικών δυνατοτήτων μας και που απέτυχαν στο σκοπό τους αλλά έστειλαν και στο θάνατο νέους που θα μπορούσαν να σωθούν αν είχαν σύγχρονο οπλισμό˙ δεν πρέπει να επαναληφθεί σήμερα στην Κύπρο την ευημερούσα. Η εθνική θωράκιση δεν διασφαλίζεται με ευχές αλλά με ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα. Ούτε η ισχυρή άμυνα αποτελεί εμπόδιο στην ειρήνη· αποτελεί την ασφαλέστερη εγγύηση της. Γι’ αυτό αποτελεί ένα αξιόπιστο συμβόλαιο επιβίωσης των επόμενων γενεών που σήμερα δεν υπάρχει.

Όταν τα κάνουμε αυτά θα μπορούμε τότε να ζητήσουμε από την Ελλάδα να μας στείλει την μεραρχία που απέσυρε το 1967. Όπως η μεραρχία εκείνη απέτρεπε πόλεμο Ελλάδος – Τουρκίας έτσι και η καινούργια θα είναι ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για την Τουρκία να προχωρήσει πιο κάτω στην Κύπρο. Η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να καλέσει επίσης και τους απανταχού Έλληνες και ξένους του εξωτερικού που πιστεύουν στις αξίες της Ελευθερίας και της Χριστιανοσύνης να προστρέξουν για την προστασία της Κύπρου. Μία σύγχρονη λεγεώνα Φιλελλήνων. Επιπλέον αν ήμουν πρόεδρος θα έφερνα και 10.000 Ινδουιστές. Οι οποίοι γεύτηκαν το διαίρει και βασίλευε των Άγγλων αλλά αποστρέφονται και τους Τούρκους που ήταν σύμμαχοι των Ινδών Μουσουλμάνων και σήμερα του Πακιστάν. Με αυτόν τον τρόπο, προστατεύουμε τα ελεύθερα εδάφη μας και η ελευθερία μας πλέον δεν είναι ούτε στα χέρια του Ερντογάν ούτε στον βωμό θυσίας του Βορρά.

Όταν οι Τούρκοι αντιληφθούν ότι δεν μπορούν πλέον να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο θα έρθουν σε σοβαρές διαπραγματεύσεις, αφού με τέτοια δύναμη που θα έχουμε η κατοχή τους θα φαντάζει και αβέβαιη πλέον. Ακόμα ένα πραξικόπημα όπως αυτό στις 15 Ιουλίου 2016 που μας βρήκε όμως απροετοίμαστους άρα και ανεκμετάλλευτο, αυτή τη φορά δεν θα χάναμε την ευκαιρία να ελευθερώσουμε τον τόπο μας εφόσον θα ήμασταν πλέον προετοιμασμένοι. Γι’ αυτό πιστεύω οι Τούρκοι θα έρθουν κοντά για έναν λειτουργικό συμβιβασμό. Όταν ο εχθρός σου κρατά πιστόλι κι εσύ τίποτα εκείνος κάνει κουμάντο.

Αυτά θα έκανα αν ήμουν Πρόεδρος. Αυτά φαντάζουν στ’ αυτιά πολλών, αδύνατα είναι όμως δυνατά και πραγματοποιήσιμα. «Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που το κάνουν». Rob Siltanen.

Οι πολιτικοί μας δυστυχώς είναι αδύνατοι. Ποιος από αυτούς θα έκανε τον αγώνα του ‘21; Ποιος από αυτούς μπορεί να σταθεί απέναντι του Ερντογάν; Με την παρούσα πολιτική τάξη η Κύπρος δεν έχει ελπίδα. Είναι ανίκανη να βοηθήσει τον τόπο. Απλώς τον διαχειρίζεται, μέχρι την πτώση, δεν τον διασώζει. Καλή τουρκοποίηση δεν υπάρχει.

Η Κύπρος όμως αξίζει μιας καλύτερης μοίρας˙ και είναι πολύ μέσα στις δυνατότητες μας να το πετύχουμε. Και να θυμάστε πάντα, αν εμείς κάνουμε το καθήκον μας ο Ύψιστος θα κάνει το δικό του.