Επιστροφή στην καθημερινότητα: Ο Σεπτέμβρης δεν χρειάζεται να είναι μια νέα αρχή

Κάθε Σεπτέμβρης φέρνει μαζί του μια λέξη που, για πολλούς, δημιουργεί μια ιδιαίτερη αίσθηση: Επιστροφή. Επιστροφή στη δουλειά, στα σχολεία, στη ρουτίνα, στο πρόγραμμα και στις υποχρεώσεις. Κάπως έτσι καλούμαστε, σχεδόν απότομα, να επιστρέψουμε σε όσα αφήσαμε πίσω μας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Για κάποιους, η επιστροφή σε ένα γνώριμο πρόγραμμα προσφέρει ανακούφιση και μια αίσθηση σταθερότητας. Η καθημερινότητα αποκτά ξανά δομή, οι ώρες οργανώνονται και η ζωή επανέρχεται σε έναν περισσότερο προβλέψιμο ρυθμό. Για άλλους, όμως, η ίδια επιστροφή συνοδεύεται από άγχος, πίεση ή ακόμη και ένα αίσθημα βάρους στη σκέψη πως θα ξαναβρεθούν αντιμέτωποι με τις υποχρεώσεις τους.

Υπάρχει όμως μια παγίδα στον τρόπο που μιλάμε για την επιστροφή. Περιμένουμε από τον εαυτό μας να λειτουργεί σαν να υπάρχει ένα κουμπί. Nα τελειώνουν οι διακοπές και την επόμενη μέρα να είμαστε και πάλι στη γνωστή μας λειτουργία, να είμαστε ξανά οργανωμένοι, παραγωγικοί και αποτελεσματικοί. Να επιστρέψουμε αμέσως στους παλιούς ρυθμούς, να θέσουμε νέους στόχους και να καλύψουμε όσα ίσως αφήσαμε πίσω.  Ίσως γι’ αυτό ο Σεπτέμβρης κουβαλά συχνά περισσότερη πίεση απ’ όση του αναλογεί. Δεν επιστρέφουμε μόνο στη δουλειά ή στο σχολείο. Επιστρέφουμε και στις απαιτήσεις που έχουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κι έτσι, μέσα στη βιασύνη της επανεκκίνησης, χάνεται η ευκαιρία να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας χωρίς τον συνηθισμένο θόρυβο και να προσέξουμε λίγο πιο περισσότερο πως πραγματικά αισθανόμαστε όταν επιστρέφουμε. Όχι για να αναλύσουμε κάθε συναίσθημα μέχρι εξαντλήσεως, αλλά για να το ακούσουμε. Τι ήταν αυτό που μας δυσκόλεψε περισσότερο; Τι μας έκανε καλό μέσα στο καλοκαίρι; Τι μας έλειψε; Τι μας ξεκούρασε; Και ποιο κομμάτι της καθημερινότητάς μας μάς φάνηκε ξαφνικά πιο βαρύ απ’ όσο το θυμόμασταν;

Οι πρώτες ημέρες μετά τις διακοπές συχνά συνοδεύονται από μικρές δυσκολίες προσαρμογής. Μπορεί να υπάρχει περισσότερο άγχος, δυσκολία στη συγκέντρωση, μειωμένη διάθεση, εκνευρισμός ή αίσθημα κόπωσης. Δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι δεν αντέχουμε την καθημερινότητα μας ή ότι έχουμε κάποιο πρόβλημα που πρέπει άμεσα να λύσουμε. Μερικές φορές είναι απλώς η φυσιολογική δυσκολία του να περνάμε από έναν διαφορετικό ρυθμό ζωής σε έναν πιο απαιτητικό. Δεν χρειάζεται κάθε δυσκολία να μετατρέπεται σε συμπέρασμα για τον εαυτό μας ή τη ζωή μας. Μπορούμε να της δώσουμε λίγο χρόνο, χωρίς να βιαστούμε να την ερμηνεύσουμε, να την κρίνουμε ή να απαιτήσουμε από τον εαυτό μας να αισθανθεί αμέσως διαφορετικά.

Το ίδιο ισχύει και για την ιδέα της «νέας αρχής». Ο Σεπτέμβρης συχνά παρουσιάζεται σαν ένας δεύτερος Ιανουάριος: Η στιγμή που πρέπει να αλλάξουμε συνήθειες, να ξεκινήσουμε γυμναστήριο, να οργανώσουμε καλύτερα τη ζωή μας, να γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί ή γενικότερα να πετύχουμε μια «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού μας. Δεν είναι όμως απαραίτητο κάθε Σεπτέμβρης να συνοδεύεται από μεγάλες αποφάσεις. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε δουλειά, να αναδιοργανώσουμε ολόκληρη τη ζωή μας ή να έχουμε πετύχει όλους τους στόχους μας μέχρι την επόμενη Δευτέρα. Αρκεί να επιστρέψουμε λίγο πιο συνειδητά και να αφήσουμε τις πρώτες μέρες να είναι απλώς οι πρώτες μέρες, να μην ανησυχήσουμε αν δεν έχουμε βρει αμέσως τον ρυθμό μας. Να δώσουμε χώρο στο σώμα και στο μυαλό μας να προσαρμοστούν ξανά. Κυρίως να μην ερμηνεύσουμε την πρώτη δύσκολη εβδομάδα ως αποτυχία.

Η καθημερινότητα, άλλωστε, δεν είναι κάτι από το οποίο χρειάζεται διαρκώς να προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Ούτε είναι απαραίτητα το αντίθετο της ελευθερίας ή της ξεκούρασης. Ίσως το πραγματικό ζητούμενο μετά το καλοκαίρι να μην είναι να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε για πάντα την αίσθηση των διακοπών, αλλά να φέρουμε κάτι από αυτήν μαζί μας στον τρόπο που ζούμε τις συνηθισμένες μας μέρες. Λίγο περισσότερο χρόνο χωρίς βιασύνη. Μια βόλτα. Μια συνάντηση με αγαπημένους μας ανθρώπους. Περισσότερη επαφή με το σώμα μας και τις ανάγκες μας. Μικρές στιγμές ξεκούρασης μέσα στην εβδομάδα.

Γιατί η επιστροφή δεν χρειάζεται να σημαίνει ότι αφήνουμε πίσω μας όσα μας έκαναν να αισθανθούμε καλύτερα. Μπορεί, αντίθετα, να γίνει μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε μια καθημερινότητα από την οποία δεν θα αισθανόμαστε συνεχώς την ανάγκη να αποδράσουμε.

Χοροκινητική Ψυχοθεραπεύτρια

Mind & Health