Τουρκικές πολεμικές ιαχές για το καλώδιο

Οι Τούρκοι κλιμακώνουν με σενάρια πολέμου για το καλώδιο και γίνεται λόγος για επικίνδυνα παιχνίδια.

Η παρανομία των τουρκικών ενεργειών, εάν κριθεί δικαστικά από το Αμβούργο ή τη Χάγη, εκτιμάται ότι θα δικαιώσει την ελληνική πλευρά. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία αποφεύγει αυτή τη λύση, βάζοντας στο τραπέζι και άλλα ζητήματα, όπως το ανυπόστατο του τουρκολιβυκου μνημονίου. 

Μάλιστα, από τουρκικής πλευράς εμπλέκεται και το Ισραήλ, ενώ γίνεται λόγος για πλήρη ταύτιση του Μητσοτάκη με τον Νετανιάχου.

Αναλυτές στην Τουρκία επισημαίνουν ότι η Ελλάδα οδηγείται σε πόλεμο με την Τουρκία και αποδίδουν στην Αθήνα την ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι προκαλεί τη σύγκρουση.

Η Αθήνα επιμένει ότι οι εργασίες για το καλώδιο θα ξεκινήσουν εντός του 26, ενώ οι εκτιμήσεις είναι ότι η ρητορική των τουρκικών μέσων ενημέρωσης εξυπηρετεί εσωτερικούς πολιτικούς λόγους.

Γίνεται λόγος για αντιπερισπασμό, λόγω του τεράστιου οικονομικού σκανδάλου που ταλανίζει την πολιτική σκηνή της Τουρκίας, με εμπλοκή του Τούρκου υπουργού Δικαιοσύνης και προεκτάσεις που αγγίζουν ακόμη και την οικογένεια του Ερντογάν.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τα εξοπλιστικά προγράμματα και συγκεκριμένα με τον ισραηλινό θόλο, που εμπλέκει και τον Νετανιάχου, καθώς το Ισραήλ είναι η χώρα με την οποία η Ελλάδα συνεργάζεται για αυτό το μεγάλο πρόγραμμα.

Ενοχλημένοι είναι οι Τούρκοι και από την πρόσφατη επίσκεψη του Ρούμπιο στην Αθήνα και, πιο συγκεκριμένα, από το μεσοπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα, τα 4 δισεκατομμύρια ευρώ ως συνέχεια του μεσοπρόθεσμου, καθώς και τη συμφωνία με την Εθνοφρουρά της Φλόριντα.

Η Τουρκία προειδοποιεί ότι, με την παρουσία ισραηλινών όπλων στην Ελλάδα, η σύγκρουση καθίσταται αναπόφευκτη.

Η Αθήνα δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει σύγκρουση και επισημαίνει ότι η επίσκεψη του κ. Καλίν στην Ελλάδα και στο Τελ Αβίβ πριν από λίγες εβδομάδες είχε ακριβώς αυτόν τον σκοπό: την αποφυγή ενός τόσο σοβαρού γεγονότος.

Το ερώτημα είναι αν η ρητορική θα πάρει σάρκα και οστά επί του πεδίου, όταν έρθει η ώρα του καλωδίου.

Η Τουρκία έχει προχωρήσει σε μονομερή οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, ενώ η στρατιωτικοποίηση της κρίσης, με την αποστολή φρεγατών στην Κάσο, συνιστά, σύμφωνα με την ελληνική θέση, παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Αυτό που έχει αλλάξει τώρα, σε σχέση με την Κάσο, είναι η στάση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Η Ευρώπη έχει ανάγκη την ενέργεια και αντιλαμβάνεται ότι το καλώδιο αποτελεί έναν επιπλέον τρόπο ενίσχυσης της ενεργειακής της ασφάλειας, με την Τουρκία να βάζει εμπόδια σε ένα έργο με ευρωπαϊκή στρατηγική σημασία.

Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει αυτή τη φορά. Η γαλλική εταιρεία, μέσω των αρμόδιων γαλλικών υπηρεσιών, θα προχωρήσει στην ενημέρωση και των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, χωρίς να απαιτείται τουρκική άδεια.

Αν η Τουρκία παρατάξει δυνάμεις, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει, σε συνεργασία ενδεχομένως με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, να αντιδράσει με τρόπο δυναμικό και αποτελεσματικό.

Δεν μπορεί να αφήσει το ζήτημα να περάσει έτσι. Ό,τι έγινε στην Κάσο δεν μπορεί να επαναληφθεί.

Αν η Τουρκία στείλει πλοία και σταματήσει είτε τις έρευνες είτε, στη συνέχεια, τις εργασίες για το καλώδιο, η εταιρεία ενδέχεται να προσφύγει στα δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη. Αυτή είναι μια οικονομική πτυχή που δεν αποτελεί επουσιώδη παράμετρο και δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Πρέπει να συνοδευτεί από πολεμικές δυνάμεις το πλοίο που θα διερευνά τον βυθό; 

Η Αθήνα μάλλον θα επιλέξει να στείλει το Λιμενικό, προκειμένου να αποφύγει τη στρατιωτικοποίηση της κατάστασης σε διεθνή ύδατα. Ωστόσο, μια τέτοια επιλογή χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε οι ελληνικές ενέργειες να μη δημιουργήσουν προηγούμενο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογηθούν ανάλογες τουρκικές ενέργειες του παρελθόντος.Εάν η Άγκυρα επαναλάβει την τακτική της Κάσου, η Ελλάδα θα κληθεί να αποδείξει ότι η αποτροπή δεν εξαντλείται σε δηλώσεις και διπλωματικές διαμαρτυρίες.

Γιατί, εάν κάθε φορά που η Τουρκία απειλεί με χρήση ισχύος ένα έργο προχωρά μόνο όταν το επιτρέψει η ίδια, τότε το πρόβλημα δεν θα αφορά αποκλειστικά το καλώδιο αλλά την ίδια την αξιοπιστία της ελληνικής αποτροπής, την ενεργειακή ασφάλεια και την ικανότητα της Ευρώπης να υπερασπίζεται στην πράξη τα συμφέροντά της.