100 χρόνια ΑΠΟΕΛ, η ομάδα του… λαού!

Ήρεμα, μην πυροβολείτε… Πώς το είπε ο Θεμιστοκλής στον Ευρυβιάδη; «Άκουσον μεν, πάταξον δε» ή, σε ελεύθερη μετάφραση, «χτύπησέ με, αλλά άκουσέ με». Το ξέρουμε, σήμερα κατεξοχήν ομάδα του λαού αποκαλείται η Ομόνοια, ωστόσο κάποτε η ετικέτα του «λαϊκού σωματείου» ανήκε στον ΑΠΟΕΛ!

Με αφορμή τα 100 χρόνια των γαλαζοκίτρινων, που συμπληρώνονται στις 8 Νοεμβρίου, ψάξαμε ενδιαφέρουσες, άγνωστες ή όχι και τόσο γνωστές πτυχές της ιστορίας τους. Και πέσαμε στο πιο κάτω απόσπασμα από το βιβλίο των Μιχάλη Γαβριηλίδη και Στέλιου Παπαμωυσέως «Ένας αιώνας κυπριακό ποδόσφαιρο», που εκδόθηκε το 2001.

Περιλαμβάνει μέρος της έρευνας του Ανδρέα Σ. Γαβριηλίδη για το κυπριακό ποδόσφαιρο, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αθλητικά Νέα» το 1958.

Ο ΑΠΟΕΛ στο προσκήνιο

«Η εξέλιξη στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της Κύπρου δεν ήταν μεν ραγδαία στη δεκαετία του ’20, αλλά σαφώς καθοριστική για το μέλλον. Το ποδοσφαιρικό δέντρο της Κύπρου είχε ήδη ορισμένα κλαδιά (Ανόρθωση, ΑΜΟΛ, Τουρκική Λέσχη), ενώ από το κλαδί του ΠΟΠ ξεφύτρωσαν δύο καρποί (Πανεργατικός, Τραστ), που με τη σειρά τους πρόσφεραν άλλο ένα ανθό, αυτόν του ΑΠΟΕΛ, ενός σωματείου που βεβαίως έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία στον χώρο.

Αφορμή για τη δημιουργία του ΑΠΟΕΛ αποτέλεσε το… Τραστ και η δυσκολία με την οποία μπορούσε κάποιος να γίνει μέλος του. “Πατέρας” δε του σωματείου θεωρείται ο Γεώργιος Πούλιας, ο οποίος ήλθε στην Κύπρο για να αναλάβει τη διεύθυνση της καπνοβιομηχανίας “Διανέλλος και Βεργόπουλος”.

Ο Πούλιας, ο οποίος ήταν λάτρης του αθλητισμού και ειδικά του ποδοσφαίρου, ασχολήθηκε αμέσως με τα αθλητικά δρώμενα της Κύπρου και πρώτο του μέλημα ήταν να ζητήσει να εγγραφεί ως μέλος στο Τραστ. Αμέσως όμως αντελήφθη πόσο δύσκολο ήταν να γίνει αποδεκτός στην οικογένεια του σωματείου αυτού, αφού τα κριτήρια επιλογής ήταν αυστηρότατα. Κι ήταν τότε που αποφάσισε να ιδρύσει δικό του σωματείο, προς αντιπερισπασμό του Τραστ. Όταν ο Γεώργιος Πούλιας αποφάσισε την ίδρυση του ΑΠΟΕΛ, δεν μπορούσε φυσικά να φανταστεί ότι το νέο αυτό σωματείο έμελλε να αλλάξει τον ρουν της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Κύπρου.

Και με τη σειρά μας, απλά διερωτώμαστε: Τι θα γινόταν και πώς θα γραφόταν σήμερα η ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου αν ο Γεώργιος Πούλιας γινόταν δεκτός στους κόλπους του Τραστ; Το πιο πιθανό είναι να μην είχε ιδρυθεί ο ΑΠΟΕΛ κι ίσως ούτε κι η Ομόνοια, που φυσικά “ξεφύτρωσε” από τα σπλάχνα των γαλαζοκιτρίνων…

Εν πάση περιπτώσει, ας δούμε πώς περιγράφει την ίδρυση του ΠΟΕΛ (και μετέπειτα ΑΠΟΕΛ) ο Ανδρέας Σ. Γαβριηλίδης στην έρευνά του για το κυπριακό ποδόσφαιρο στην εφημερίδα “Αθλητικά Νέα” το 1958: “Η απαρέσκεια του Γεώργιου Πούλια προς τον αυστηρότατον τρόπον της επιλογής των μελών του Τραστ ήταν η αφορμή ώστε να ήλλαζε καθ’ ολοκληρίαν ο ρους της ποδοσφαιρικής ανοικοδομήσεως της Κύπρου. Ούτε δε και αυτοί οι πρώτοι και στενοί συνεργάται του, Ανδρέας Κυπριανού και Χριστόδουλος Πικής, επίστευον ότι, η υπ’ αυτών ιδρυθείσα εις αντιπερισπασμόν προς το Τραστ άσημος λέσχη, στεγασθείσα εις το τότε ζαχαροπλαστείον του κ. Χαράλαμπου (σημερινόν κατάστημα κ. Όθωνος Κυριακίδη – Μαύρου), ήτο δυνατόν να αποτελούσε την αφετηρίαν προς σύμπηξιν ενός από τα πιο ένδοξα ποδοσφαιρικά συγκροτήματα των κυπριακών χρονικών. Το δαιμόνιον και ανήσυχον φίλαθλον πνεύμα του Πούλια τον εξώθει ώστε να συγκροτήση ποδοσφαιρικήν ομάδα, σταχυολογήσας τα μέλη της από τους εκλεκτότερους ποδοσφαιριστάς του Τραστ και του Πανεργατικού. Καταλλήλως προπονηθείσα δι’ ιδίων του αειμνήστου Πούλια εξόδων, πραγματοποιεί κάθοδον εις Αίγυπτον (1926). Άμα τη επανόδω εξ Αιγύπτου, επιχειρείται η ένταξις της ομάδος αυτής εις την υπό τους Πούλιαν, Κυπριανού και Πικήν προϊδρυθείσαν λέσχην, ήτις ούτω χρίζεται εις το μύρον του ποδοσφαιρικού βαπτίσματος, κληθείσα ΠΟΕΛ (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας). Αργότερον, το 1928, ομοφώνως ενεκρίθη η μετονομασία του ΠΟΕΛ εις ΑΠΟΕΛ, σκοπίμως, ίνα, παραλλήλως προς την ποδοσφαιρικήν δράσιν, εκεντρίζετο το ενδιαφέρον των μελών και προς την καλλιέργειαν του αθανάτου πνεύματος του Κλασσικού Αθλητισμού”.

Και να λοιπόν πώς ιδρύθηκε το 1926 ο ΠΟΕΛ (και από το 1928 ΑΠΟΕΛ), ένα από τα πλέον ιστορικά σωματεία της Κύπρου. Από τη στιγμή που το σωματείο αυτό θεωρείτο κάτι σαν αντιπερισπασμός προς το Τραστ*, ήταν φυσιολογικό να αποκτήσει την ετικέτα του “λαϊκού σωματείου”. Και πράγματι, ο ΑΠΟΕΛ, όσο παράξενο κι αν φαίνεται σήμερα, ήταν το κατ’ εξοχήν σωματείο του λαού, κάτι σαν την… Ομόνοια της τότε εποχής! Και νοουμένου ότι είχε οικονομική ευρωστία με χρηματοδότη τον Γεώργιο Πούλια, δεν άργησε να απορροφήσει σχεδόν όλους τους ποδοσφαιριστές του Πανεργατικού, ενώ προσέλκυσε και ποδοσφαιριστές του Τραστ, με αποτέλεσμα να καταστεί αμέσως μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του νησιού».

* Σε άλλη σελίδα του βιβλίου, ο Ανδρέας Σ. Γαβριηλίδης γράφει για την ίδρυση του Πανεργατικού και του Τραστ μέσα από τα σπλάχνα του ΠΟΠ: «… ξαφνικά όχι μόνο χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα αγωνιστικά, αλλά και ταξικά, αφού ο μεν Πανεργατικός εκπροσωπούσε την εργατική τάξη, το δε Τραστ τους προύχοντες».

Goal