To Top
19:24 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Δεν ήταν νίκη των γυναικών, αλλά της κοινής λογικής
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Δεν ήταν νίκη των γυναικών, αλλά της κοινής λογικής
  05 Φεβρουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Ως νίκη των γυναικών και του φεμινισμού παρουσιάστηκε λίγο-πολύ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυρίως, αλλά και σε πολλά ΜΜΕ, το αποτέλεσμα της διαδικασίας αναπληρωματικής εκλογής των δυο νέων αντιπροέδρων του ΔΗΣΥ από τα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου του κόμματος. Πρώτη σε σταυρούς προτίμησης αναδείχθηκε η Αννίτα Δημητρίου με 857 ψήφους και δεύτερος ο Ευθύμιος Δίπλαρος με 663. Τρίτος, και εκτός θέσεων, ο Ανδρέας Κυπριανού με 482. Ωστόσο, η πρωτιά της Αννίτας δεν είχε να κάνει ούτε με το ότι ήταν γυναίκα, ούτε με τον φεμινισμό γενικότερα. Είχε να κάνει με την κοινή λογική. Άλλωστε, όπως σχολίασε συνάδελφος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, στον ΔΗΣΥ δεν είχαν εκλογές, αλλά IQ test. Απέναντί τους τα μέλη είχαν μια έξυπνη και δραστήρια βουλευτή, έναν βουλευτή που ενώπιον δικαστηρίου παραδέχτηκε ψευδή και συκοφαντική δυσφήμηση, και έναν άλλο που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να διωχθεί για σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας – και δη στον ναό της δημοκρατίας. Απλά οι περιστάσεις και η έλλειψη προσωπικοτήτων και ενδιαφέροντος στον ΔΗΣΥ το έφεραν έτσι ώστε ένας εκ των δύο να μπορεί να βρεθεί σε μια θέση που προ δεκαετίας δεν θα μπορούσε να καν να διεκδικήσει. 

Το να συνδέεται η πρωτιά της Αννίτας με το γεγονός ότι είναι γυναίκα, πέραν του ότι αποτελεί εσφαλμένη ανάλυση του αποτελέσματος, είναι και άδικο προς την ίδια. Η σταδιοδρομία της και η άνοδός της στον χώρο της πολιτικής, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι εντυπωσιακή –και θα ήταν ακόμη κι αν δεν κατάφερνε να εκλεγεί. Βρίσκεται μόλις στην πρώτη της θητεία ως βουλευτής και είναι μια από τις πιο δραστήριες και εργατικές αντιπροσώπους. Το προφίλ της, το οποίο έξυπνα καταφέρνει να διατηρεί σε υψηλά επίπεδα δημοτικότητας, είναι στρατηγικά χαμηλών τόνων, εντός πλαισίου πολιτικής ευπρέπειας, με τεκμηριωμένο και μεστό λόγο. Σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς –την πλειοψηφία τους θα έλεγα– διατηρεί υψηλό επίπεδο κατά τη διάρκεια πολιτικών συγκρούσεων και συζητήσεων, χωρίς χτυπήματα κάτω από τη μέση και χωρίς να εμπλακεί σε λασπομαχίες. Δηλώνει παρούσα με εντυπωσιακή συχνότητα σε τεράστιο αριθμό εκδηλώσεων, διακριτικά μεν χωρίς βαρύγδουπες ομιλίες, αλλά φροντίζοντας η παρουσία της να γίνεται αισθητή από αυτούς που πρέπει. Χωρίς να λαϊκίζει, αφού γνωρίζει ότι πλέον η κάθε δήλωση ξεψαχνίζεται και απογυμνώνεται διαδικτυακά και ο λαϊκισμός μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες στη δημοτικότητα. Πρόκειται για κλασικό παράδειγμα πολιτικού νέας γενιάς, και όχι απλά νέου σε ηλικία πολιτικού που λειτουργεί και επικοινωνεί ως να ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος ηλικιακά. Με άριστες επικοινωνιακές ικανότητες, που μπορεί να προσεγγίσει νεότερους ψηφοφόρους που δεν αρέσκονται σε συγκρουσιακές παρουσίες και συνθηματολογίες, και οι οποίοι ασκούν μεγάλη επιρροή μέσω των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας και δικτύωσης. Και αν τελικά δεν εξασφάλιζε την πρωτιά, δεν θα ήταν σημάδι σεξισμού, αλλά σημάδι ότι η πολιτική μας παρέμεινε στάσιμη. 

Το ότι είναι γυναίκα δεν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο – τουλάχιστον όχι σημαντικότερο από αυτόν που διαδραμάτιζε πάντα. Γιατί τη γυναικεία παρουσία, την εκμεταλλεύονταν τα κόμματα και οι παρατάξεις διαχρονικά. Ιδιαίτερα στον χώρο της συντηρητικής παράταξης, κάτω από όποια ταμπέλα κι αν στεγάζεται στις διάφορες χώρες. Μια όμορφη γυναικεία παρουσία, μπορούσε να φέρει ψήφους μόνο και μόνο για επιφανειακούς λόγους. Και μην νομίσετε ότι εκμεταλλεύονταν έτσι μόνο το γυναικείο φύλο, αλλά κάθε φάσμα κοινωνικής υπο-ομάδας: νέοι, λαϊκοί άνθρωποι, ακαδημαϊκοί, επιστήμονες, οπαδοί ή στελέχη αθλητικών ομάδων, κ.ο.κ. Αυτές οι υποψήφιες πολιτικές γλάστρες, που λέτε, ήταν αρκετά κοινές σε παλαιότερες εποχές, προτού η κοινωνική εξέλιξη τις καταστήσει μη λειτουργικές, αφού πλέον τέτοια κίνηση γυρίζει μπούμερανγκ και τα κόμματα έμαθαν να τις αποφεύγουν. Εξού και οι κακεντρέχειες περί «καλλιστείων» στην πρώτη εμφάνισή της σε ψηφοδέλτιο από άτομα κατά τα άλλα ψημένα στην πολιτική, αφού απέτυχαν να διακρίνουν ότι δεν πρόκειται για γλάστρα και εν τέλει πλήρωσαν το τίμημα της αφέλειάς τους. 

Ωστόσο, περίπου το ίδιο ποσοστό που θα εξασφάλιζε μια «γλάστρα» κάποτε (από άντρες κυρίως) μόνο και μόνο γιατί είναι εμφανίσιμη γυναίκα, την εξασφαλίζει τώρα μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα, από άτομα που προσπαθώντας να καταπολεμήσουν τον σεξισμό, οδηγούνται στον σεξισμό από την άλλη του πλευρά. Γυναίκες (κυρίως) ψηφίζουν γυναίκες, για ενδυνάμωση των γυναικών και αυξημένη «εκπροσώπηση» του φύλου. Κάτι που, κατά την άποψη μου, αποτελεί μια απροκάλυπτη μορφή σεξισμού στην πολιτική μεταμφιεσμένη ως ισότητα του φύλου: Ψήφος με βάση το φύλο. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, η μεταμοντέρνα αυτή νοοτροπία επέτρεψε την εμφάνιση μιας νέας κοπής γυναικών πολιτικών, που δεν περιορίζεται σε ρόλο γλάστρας, καθώς εξελικτικά κατέστη απωθητικός προς τους ψηφοφόρους. Ικανότατες και έξυπνες γυναίκες πολιτικοί, που δεν αρκούνται στον ρόλο κομπάρσου, και δεν σκύβουν το κεφάλι, βρίσκονται πλέον σχεδόν σε κάθε παράταξη. Κι αν κάποια απομεινάρια του παλαιοκομματισμού δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι η κοινωνία έχει ξεπεράσει τις αντιλήψεις και τη συμπεριφορά τους, πληρώνουν τις απόπειρες υποτίμησης του αντιπάλου τους και της κοινωνίας με το να βλέπουν τις καρέκλες να γεμίζουν χωρίς αυτούς. 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...