To Top
00:56 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Μόνο με ισχυρά «απορρυπαντικά»…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Μόνο με ισχυρά «απορρυπαντικά»…
  24 Φεβρουαρίου 2020, 9:26 πμ  
Αυτήν όλη την πονεμένη ιστορία –μόνο έτσι δυστυχώς μας βγαίνουν σ’ αυτό τον τόπο– με τη διαφθορά στο ποδόσφαιρο, φαίνεται ότι αν τολμήσουμε να την αγγίξουμε στις πραγματικές της διαστάσεις, τότε θα βρεθούμε σ’ ένα λαβύρινθο. Προκύπτει εύλογα κάθε φορά το ερώτημα ποιος έχει τα χέρια του καθαρά για να εμφανίζεται ως «άσπιλος» και «αμόλυντος». Αν από την άλλη, με τα όσα εκτυλίσσονται ως «πράγματα και θαύματα», θα λειτουργήσουν και πάλι στην προσφιλή βάση του σκεπτικού «απλώς θόρυβος να γίνεται», τότε ζήτω που καιγόμαστε... Και πάντα βρισκόμενοι ενώπιον του κρίσιμου ερωτήματος: πάσχουν οι θεσμοί και κατ’ επέκταση το όλο σύστημα ή τα πρόσωπα; Δεν φαντάζει και τόσο ρητορικό, γιατί αντανακλά σε ωμή αλήθεια. Ότι δηλαδή όσοι μπήκαν με άλλες ορέξεις στον χώρο –και δεν είναι λίγοι αυτοί– θα πρόσφεραν ύψιστη υπηρεσία αν μας απάλλασσαν από την παρουσία τους στα δρώμενα του κυπριακού ποδοσφαίρου. Και θα ήταν μια καλή αρχή. Γιατί απλά οι νοοτροπίες και τα σύνδρομα εμφιλοχωρούν σε μη αναστρέψιμες φάσεις και αντιφάσεις. Σε βαθμό που δεν φαίνεται φως στο μέσο ή στην άκρη του τούνελ. Από την άλλη και οι θεσμοί θα πρέπει να στηθούν εξ υπαρχής, κατά τρόπο που να κλείνουν ερμητικά οι όποιες «μαύρες τρύπες», οι οποίες επιτρέπουν στους λογής αετονύχηδες να εισέρχονται με τρωκτικές διαθέσεις και να ρημάζουν ένα χώρο ο οποίος, κατά τα άλλα, μόνο σε άδολα ιδεώδη και αρχές δικαιολογείται να είναι στημένος... Βέβαια, πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, από τη στιγμή που φροντίσαμε κι εδώ το χρήμα να ρέει άφθονο και ν’ ανοίγει ορέξεις... Αν αυτό σημαίνει επαγγελματική βάση του ποδοσφαίρου, τότε είμαστε αξιολύπητοι. Τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε ν’ ανεβάσουμε επίπεδα και να είμαστε ανταγωνιστικοί, με μεθόδους που παραπέμπουν στην έσχατη κατάπτωση, εις βρόμα διαφθοράς και διαπλοκής. 

Επειδή έγινε λόγος για ψευδαισθήσεις, θα αποδεικνυόταν «η έσχατη πλάνη, χείρων της πρώτης», αν πιστεύαμε πραγματικά ότι μπορεί να υπάρξει οποιοδήποτε ουσιαστικό αποτέλεσμα μόνο μέσα από κάποιες εξάψεις αντιπαραθέσεων, οι οποίες εκτυλίσσονται κυρίως στο πεδίο των εντυπώσεων και των πομπωδών διαβεβαιώσεων περί «μαχαιριών που θα φθάσουν στο κόκαλο», «μηδενικής ανοχής», «τιμωρίας των ενόχων» και όλων όσοι επιμελώς σερβίρονται με γεύσεις από τα παλιά. Ενόσω το ζήτημα δεν αντικρίζεται στη ρίζα του, να εμπεδώσουμε δηλαδή ότι αυτό συνδέεται άμεσα με την ίδια την παιδεία, την κουλτούρα και τη νοοτροπία μας, που διαμορφώνουν στάσεις σ’ όλο το φάσμα του βίου μας –προσωπικού, κοινωνικού, πολιτικού– τότε θα είμαστε εσαεί καταδικασμένοι να προβαίνουμε μόνο σε ταυτοποιήσεις του πτώματος του εαυτού μας. Εν κατακλείδι, οι «στάβλοι του Αυγεία» στο ποδόσφαιρο είναι απλά μια μικρή παράγκα της δυσωδίας που αναδύεται από σχεδόν όλους τους ιστούς της κοινωνίας μας. Στην περίπτωσή μας, δυστυχώς, δεν αρκούν κάποια «καθαριστικά», αλλά τα πλέον ισχυρά απορρυπαντικά…  
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...