«Έπρεπε να φωνάξω για να γίνει το αυτονόητο;» — Σοβαρή καταγγελία για την αντιμετώπιση καρκινοπαθούς με σοβαρή λοίμωξη στις Πρώτες Βοήθειες

Σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται ογκολογικοί ασθενείς σε επείγουσες καταστάσεις εγείρει καταγγελία θυγατέρας καρκινοπαθούς, ο οποίος, ενώ υποβαλλόταν σε χημειοθεραπεία και μεταφέρθηκε στις Πρώτες Βοήθειες με σοβαρά συμπτώματα, φέρεται αρχικά να αντιμετώπισε δυσκολίες στην εξασφάλιση νοσηλείας σε ογκολογική μονάδα.

Σύμφωνα με την καταγγελία, οι εξετάσεις του ασθενούς έδειξαν σοβαρή λοίμωξη στους πνεύμονες, αυξημένους δείκτες φλεγμονής και χαμηλό κορεσμό οξυγόνου. Το Γενικό Νοσοκομείο φέρεται να επικοινώνησε με το Γερμανικό Ογκολογικό Ινστιτούτο για πιθανή μεταφορά, χωρίς ωστόσο να υπάρξει άμεση ανταπόκριση, παρά τις επανειλημμένες τηλεφωνικές προσπάθειες της οικογένειας.

Όπως αναφέρει η συγγενής του ασθενούς, η οικογένεια ενημερώθηκε αρχικά ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο κρεβάτι και ότι ο ασθενής θα μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι και να νοσηλευθεί την επόμενη ημέρα. Η ίδια υποστηρίζει ότι ζήτησε να αναλάβει κάποιος εγγράφως την ευθύνη για την επιστροφή του, κάτι που, όπως αναφέρει, δεν έγινε. Ακολούθως, αποφασίστηκε ο ασθενής να παραμείνει στο νοσοκομείο, ενώ κλήθηκε ογκολόγος και ξεκίνησε άμεσα αντιβιοτική αγωγή.

Σε ανάρτησή της η θυγατέρα του ασθενούς διερωτάται «έπρεπε να φωνάξω για να γίνει το αυτονόητο»; Η οικογένεια ζητά απαντήσεις από τους αρμόδιους και ειδικότερα από το Υπουργείο Υγείας και το Γερμανικό Ογκολογικό Ινστιτούτο, ζητώντας να διευκρινιστεί τι ακριβώς συνέβη, ποια είναι τα πρωτόκολλα για τη διαχείριση ογκολογικών ασθενών σε επείγουσες καταστάσεις και κατά πόσο αυτά εφαρμόστηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Αυτούσια η καταγγελία

Χθες στις 5:00 το απόγευμα ο πατέρας μου, καρκινοπαθής και σε χημειοθεραπεία, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στις Πρώτες Βοήθειες. Δεν μπορούσε να περπατήσει, δυσκολευόταν να αναπνεύσει και ένιωθε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρή λοίμωξη στους πνεύμονες, ενώ το οξυγόνο του είχε πέσει.

Το Γενικό Νοσοκομείο επικοινώνησε με το Γερμανικό Ογκολογικό για μεταφορά του. Περιμέναμε δύο ώρες. Κανένας δεν επικοινώνησε. Εγώ τηλεφώνησα 17 φορές. Ο θείος μου άλλες τόσες. Κανένας δεν απαντούσε.

Και τελικά η απάντηση ήταν:

«Δεν υπάρχει κρεβάτι. Πάρτε τον σπίτι και αύριο θα τον νοσηλεύσουμε.»

Έναν άνθρωπο με καρκίνο, σε χημειοθεραπεία, με CRP 160, λοίμωξη στους πνεύμονες, χαμηλό οξυγόνο και αδυναμία να σταθεί στα πόδια του.

Τότε βγήκα εκτός εαυτού.

«Θα μου υπογράψεις τώρα ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη αν τον πάρω σπίτι;»

Δεν υπέγραψε.

Και ξαφνικά… «κρατήστε τον ασθενή μέχρι αύριο το πρωί». ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ.ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ..ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ. τους ήδη ταλαιπωρημενους ψυχικά κ σωματικά..

Κάλεσαν ογκολόγο.

Και ο γιατρός των Πρώτων Βοηθειών είπε το αυτονόητο:

«Δεν μπορώ να αφήσω αυτόν τον άνθρωπο να πάει σπίτι με λοίμωξη στους πνεύμονες.»

Του ξεκίνησε αντιβίωση και αποφασίστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο.

Και εγώ έχω μία μόνο ερώτηση:

Έπρεπε να φωνάξω για να γίνει το αυτονόητο;

Έπρεπε να απαιτήσω να μου υπογράψουν ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Έπρεπε να γίνω «η δύσκολη» για να προστατεύσω τον πατέρα μου;

Για ακόμη μία φορά, εγώ επέμενα να πάει στο νοσοκομείο. Για ακόμη μία φορά, εγώ δεν δέχτηκα το «πάρτε τον σπίτι».

Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ:

Αν δεν υπήρχε κάποιος να φωνάξει για εκείνον, ποιος θα φώναζε;

Θέλω απαντήσεις από τους αρμόδιους. Από το Υπουργείο Υγείας. Από το Γερμανικό Ογκολογικό.

Όχι για να δημιουργήσω ένταση.

Για να ξέρω ότι την επόμενη φορά δεν θα χρειαστεί να ουρλιάξω για να σωθεί ένας άνθρωπος.