Δικαίωση μοτοσικλετιστή 19 χρόνια μετά από τροχαίο στη Μακεδονίτισσα: Αποζημίωση €35.000 αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο

Δεκαεννέα χρόνια μετά το τροχαίο που του άλλαξε τη ζωή, ένας μοτοσικλετιστής δικαιώνεται δικαστικά, με το Ανώτατο Δικαστήριο να επικυρώνει αποζημιώσεις ύψους €35.000 για τον τραυματισμό που υπέστη. Συγκεκριμένα, το Ανώτατο απέρριψε ομόφωνα την έφεση γυναίκας οδηγού εναντίον της πρωτόδικης απόφασης που αφορούσε τις αποζημιώσεις για τον σοβαρό τραυματισμό του μοτοσικλετιστή το 2007.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2026 από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, αποτελούμενο από τους δικαστές Σταματίου, Δημητριάδου-Ανδρέου και Δαυίδ, και επικυρώνει ουσιαστικά την πρωτόδικη κρίση ως προς την αιτία του τραυματισμού, την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης και το ύψος των γενικών αποζημιώσεων.

Η υπόθεση αφορούσε τροχαίο που σημειώθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2007 στην οδό Ηλία Παπακυριακού στη Μακεδονίτισσα, μεταξύ του οχήματος που οδηγούσε η εφεσείουσα και της μοτοσικλέτας που οδηγούσε ο εφεσίβλητος. Κατά την πρωτόδικη διαδικασία είχε συμφωνηθεί ότι η ευθύνη της οδηγού ανερχόταν στο 80%, ενώ στον μοτοσικλετιστή καταλογίστηκε συντρέχουσα αμέλεια 20%.

Στο επίκεντρο της διαφοράς βρέθηκε η ρήξη του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου στο αριστερό γόνατο του μοτοσικλετιστή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι ο τραυματισμός προκλήθηκε από τη σύγκρουση των δύο οχημάτων, ανεξάρτητα από το αν το γόνατο προσέκρουσε στο όχημα ή αν η ρήξη προκλήθηκε κατά την επακόλουθη πτώση του μοτοσικλετιστή στην άσφαλτο.

Το Ανώτατο επικύρωσε αυτή την κρίση, επισημαίνοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε θεωρήσει ως μοναδική εκδοχή τη μετωπική πρόσκρουση του γονάτου. Αντίθετα, είχε αξιολογήσει συνολικά τα δεδομένα και είχε καταλήξει ότι ο τραυματισμός συνδεόταν αιτιωδώς με το δυστύχημα. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, δεν ήταν απαραίτητο να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ο μηχανισμός με τον οποίο προκλήθηκε η ρήξη, αλλά να αποδειχθεί, με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι αυτή προήλθε από το τροχαίο.

Το Δικαστήριο έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ιατρική μαρτυρία. Ο πρώτος ορθοπεδικός που εξέτασε τον μοτοσικλετιστή, δύο ημέρες μετά το δυστύχημα, διαπίστωσε αίμαρθρο στο αριστερό γόνατο και τον παρέπεμψε για MRI, το οποίο ανέδειξε τη ρήξη του οπίσθιου χιαστού. Μεταγενέστερα, άλλος ορθοπεδικός χειρουργός επιβεβαίωσε τα σχετικά ευρήματα και τη σοβαρότητα της κάκωσης.

Η εφεσείουσα είχε αμφισβητήσει, μεταξύ άλλων, το εύρημα ότι το γόνατο παρουσίαζε αστάθεια τέτοιου βαθμού ώστε να απαιτείται χειρουργική επέμβαση, καθώς και την εκτίμηση ότι στο μέλλον ήταν πιθανό να εμφανιστεί μετατραυματική αρθρίτιδα, η οποία θα οδηγούσε σε ανάγκη ολικής αρθροπλαστικής του γόνατος.

Το Ανώτατο, ωστόσο, έκρινε ότι η πρωτόδικη απόφαση στηριζόταν σε επαρκή και αξιόπιστη ιατρική μαρτυρία. Υπογράμμισε ότι η απουσία εκφυλιστικών αλλοιώσεων κατά τον χρόνο της χειρουργικής επέμβασης δεν αποκλείει τη μελλοντική εμφάνισή τους, ιδιαίτερα σε περίπτωση χρόνιας αστάθειας που οφείλεται σε ρήξη του οπίσθιου χιαστού.

Το Δικαστήριο απέρριψε επίσης τις αιτιάσεις σχετικά με αναφορά σε λάθος γόνατο από ιατρό. Έκρινε ότι η αναφορά στο δεξί γόνατο εξηγείτο από αντίστοιχο σφάλμα στην ιατρική έκθεση και δεν αποτελούσε ένδειξη αναξιοπιστίας, καθώς τα υπόλοιπα ιατρικά ευρήματα ήταν συμβατά με τη συνολική μαρτυρία.

Απορρίφθηκε ακόμη η αμφισβήτηση της εξ ακοής μαρτυρίας που αφορούσε ιατρικό συμβούλιο στην Ελλάδα. Το Ανώτατο σημείωσε ότι υπήρχε σχετικό ιατρικό σημείωμα, ότι η επέμβαση είχε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα με κρατική κάλυψη και ότι κατά την πρωτόδικη διαδικασία δεν είχε υποβληθεί ένσταση για την κατάθεση του σχετικού τεκμηρίου ούτε είχε ζητηθεί η μη αποδοχή του.

Σε ό,τι αφορά τις αποζημιώσεις, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε καθορίσει τις γενικές αποζημιώσεις, επί πλήρους ευθύνης, στις €35.000, ενώ επιδίκασε επιπλέον €10.000 για τη μελλοντική ανάγκη αρθροπλαστικής επέμβασης και €760,68 για έξοδα μεταφοράς και διαμονής του μοτοσικλετιστή και της μητέρας του. Τα ποσά που αναλογούσαν στον ενάγοντα μειώθηκαν κατά 20%, λόγω της συμφωνημένης συντρέχουσας αμέλειάς του, με νόμιμο τόκο και έξοδα.

Η εφεσείουσα υποστήριξε ότι οι γενικές αποζημιώσεις των €35.000 ήταν υπερβολικές και εισηγήθηκε ότι δεν θα έπρεπε να ξεπερνούν τις €25.000. Το Ανώτατο δεν έκανε δεκτό το επιχείρημα, κρίνοντας ότι, παρόλο που το ποσό βρίσκεται στα ανώτερα επιτρεπτά επίπεδα, δεν είναι έκδηλα υπερβολικό ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του Εφετείου.

Στην απόφασή του το Δικαστήριο έλαβε υπόψη ότι ο τραυματισμός προκάλεσε συνεχή αστάθεια του αριστερού γονάτου, πόνο και ενοχλήματα στις καθημερινές δραστηριότητες, ενώ στέρησε από τον  μοτοσικλετιστή τη δυνατότητα να ασχολείται με αθλητικές δραστηριότητες που προηγουμένως ασκούσε. Παρά τη συντηρητική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης φυσιοθεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής, κρίθηκε αναγκαία η χειρουργική επέμβαση, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα.

Καθοριστικής σημασίας για το ύψος των αποζημιώσεων ήταν, σύμφωνα με το Ανώτατο, και η εκτίμηση ότι η χειρουργική επέμβαση δεν εξάλειψε οριστικά τις συνέπειες του τραυματισμού, καθώς υπάρχει σχεδόν βέβαιη πιθανότητα εμφάνισης μετατραυματικής αρθρίτιδας σε μεταγενέστερο στάδιο και, ως αποτέλεσμα, ανάγκη ολικής αρθροπλαστικής του γόνατος.

Το Ανώτατο κατέληξε ότι κανένας από τους εννέα λόγους έφεσης δεν ευσταθούσε και απέρριψε την έφεση. Παράλληλα, επέβαλε στην εφεσείουσα έξοδα ύψους €2.800, πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει.